เธอรินไวน์แดงใส่แก้ว แล้วพิงพนักโซฟาจิบช้า ๆ แสงจากเตาผิงสะท้อนอยู่ตรงขอบแก้ว น้ำไวน์ในแก้วทอประกายแดงเข้มใต้แสงไฟ
มีคนทยอยมาถึงอีกหลายคน
ผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวสี่สิบปี สวมกระโปรงยาวถักไหมพรมสีดำ ที่คอมีสร้อยแพลทินัมเส้นเล็กบาง
อีกคนเป็นชายหนุ่มที่ดูอายุไล่เลี่ยกับกู้ซีโจว ตัดผมสั้นเกรียน สวมเสื้อยืดทับด้วยเสื้อสูท พอนั่งลงก็เริ่มบ่นเรื่องสภาพการจราจรวันนี้เป็นอย่างแรก
ดูจากตอนนี้แล้ว งานเลี้ยงนี้เป็นกันเองมากจริง ๆ คนที่มาร่วมงานมีสารพัดสถานะ
หลี่เมิ่งนั่งเงียบ ๆ บนโซฟา ฟังพวกเขาคุยกัน หัวข้อสนทนากระจัดกระจายไปคนละเรื่อง ทั้งหุ้นบางตัวที่ช่วงนี้ราคาดิ่งลงอย่างน่าตกใจ เพื่อนคนหนึ่งที่เพิ่งกลับจากเซินเจิ้นบ่นเรื่องอากาศที่นั่น และกู้ซีโจวเล่าว่าเพิ่งออกรถคันใหม่มา
เธอแทรกบทสนทนาบ้างเป็นครั้งคราว ไม่พูดแทรกคนอื่นและไม่ปล่อยให้บรรยากาศเงียบงัน นั่งอยู่ในที่ของตัวเองอย่างสงบ
พอมีคนพูดถึงรถคันใหม่ของกู้ซีโจว หูเธอก็ผึ่งขึ้นมาเล็กน้อย
เธอไม่ค่อยรู้เรื่องรถนัก แต่เห็นพวกผู้ชายคุยเรื่องรถกันอย่างออกรส ไม่ว่าจะเป็นความจุเครื่องยนต์หรืออัตราเร่งจากศูนย์ถึงร้อยว่าใช้เวลากี่วินาที แม้เธอจะฟังแล้วงงไปหมด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อ
“...หัวใจสำคัญอยู่ที่แรงบิด” ชายหนุ่มผมสั้นเกรียนตบต้นขาตัวเองทีหนึ่ง “สเปกของรถนายสูงกว่าคันฉันตั้งห้าสิบนิวตันเมตร ออกตัวแค่เหยียบคันเร่งทีเดียว ความรู้สึกก็ต่างกันลิบลับแล้ว”
“นายคิดว่าใคร ๆ จะเหมือนนาย ที่เอาแต่แข่งออกตัวกับคนอื่นบนถนนทุกวันหรือไง” กู้ซีโจวเอนหลังพิงโซฟา เหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ