ไฟถนนนอกหน้าต่างพุ่งผ่านไปทีละดวง แสงสว่างสลัวสลับกันทอดลงบนใบหน้าของเธอ
ซูหวานหันมามองจากด้านข้าง พอเห็นสีหน้าเธอผิดปกติก็ถามว่า “เป็นอะไรไป เห็นอะไรหรือเปล่า?”
“พวกเราโดนคนถ่ายรูปแล้ว”
หลี่เมิ่งยื่นมือถือให้ “โพสต์เรื่องเรือยอชต์กับเฮลิคอปเตอร์ที่โชว์ความรวยแบบเนียน ๆ นั่นแหละ”
ซูหวานรับไปไล่ดู พออ่านจบก็เงียบไปสองวินาที ก่อนจะอดถอนใจไม่ได้ว่า
“ชาวเน็ตพวกนี้เก่งเกินไปแล้ว ถึงกับขุดตัวตนของฉันกับโจวเหนียนออกมาได้”
“แต่ไปไหนก็เจอคนประเทศเรา นี่ก็เก่งเกินไปเหมือนกัน”
หลี่เมิ่งพยักหน้า ใช่ไหมล่ะ เธอรู้อยู่แล้วว่าคงมีคนถ่ายรูป แต่ไม่คิดว่ากระทั่งตารางเดินทางก็จะถูกขุดออกมาด้วย
ซูหวานคืนมือถือให้เธอ “แล้วคุณล่ะ?”
“ยังไม่มีใครขุดชื่อฉันเจอ” หลี่เมิ่งยิ้มเจื่อน ๆ
“แต่มีคนขุดเรื่องที่ฉันไปแฮร์รี วินสตัน แล้วจ่ายเงินหลายสิบล้านซื้อไพลินออกมาได้”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขารู้ได้ยังไง!”
ซูหวานเหลือบมองเธอ สีหน้าไม่ได้ตกใจหรือภาคภูมิใจ มีแต่ความทึ่งในความสามารถของชาวเน็ตเต็มหน้า
ซูหวานหยอกว่า “ตอนนี้คุณกลายเป็นสาวสังคมชั้นสูงลึกลับไปแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”
หลี่เมิ่งทำหน้าอวดดี “ก็รู้สึกดีนะ อย่างน้อยฟังดูมีระดับสุด ๆ”
แต่หลังจากหยอกกันจบ หลี่เมิ่งก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดกับซูหวานว่า “คุณรู้จักใครที่ช่วยกดโพสต์นี้ลงได้ไหม ฉันกลัวว่าจะส่งผลไม่ดี”
ถึงโพสต์พวกนี้จะทำให้หลี่เมิ่งได้คะแนนสะสมมาเป็นกอบเป็นกำก็เถอะ
แต่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยไม่ได้ ยังไงการโพสต์ชีวิตประจำวันของตระกูลร่ำรวยลงเซียวหงชูก็พอไหว แต่ถ้าทำให้คนรู้กันทั่ว หลี่เมิ่งก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะ อย่างไรเสียบรรยากาศในสังคมจริงก็ไม่สนับสนุนการอวดรวย