พอประตูลิฟต์เปิดออก โจวเหนียนก็พุ่งออกไปเป็นคนแรก วิ่งไปนั่งยอง ๆ ข้างบูกัตติคันนั้นเพื่อดูกริลหน้ารถ
“เท่มาก! หน้ารถแบบนี้ฉันเห็นในเน็ตมานับครั้งไม่ถ้วน ของจริงสวยกว่าในรูปเป็นร้อยเท่าเลย”
ซุนเคอเคอก็เดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปหมายจะแตะไฟหน้าแล้วก็ชักกลับ “แตะได้ไหม”
“แตะสิ มันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นหรอก”
โจวเหนียนหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เปลี่ยนมุมไปสี่ห้ามุม ทั้งนั่งยอง ๆ ยืนถ่าย และเอียงตัว พอถ่ายหน้ารถเสร็จก็ถ่ายท้ายรถ ถ่ายภายนอกเสร็จก็ถ่ายภายใน
ซุนเคอเคอยืนอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นช่างภาพชั่วคราวให้ ทั้งสองคนทำงานเข้าขากันอย่างรู้ใจ
“ฉันจะส่งลงกลุ่ม!” โจวเหนียนพูดพลางพิมพ์แคปชัน “ให้เจ้าม่านอวี่พวกนั้นดู!”
พอรูปถูกส่งเข้ากลุ่มหน่วยจู่โจมมหานคร เจ้าม่านอวี่ก็ส่งข้อความเสียงมารัว ๆ หลายข้อความ พอกดเปิดฟัง ก็มีแต่เสียงกรี๊ดกับคำว่า “ทำไมฉันไม่อยู่เซี่ยงไฮ้”
เมิ่งเหยาส่งรูปโรงรถที่บ้านตัวเองมาพร้อมแคปชันว่า “ในโรงรถฉันมีแค่พานาเมราคันเดียว” ด้านล่างมีคนเข้ามาคอมเมนต์ฮ่า ๆ ๆ กันเป็นแถวยาว
【เป้าหมายระดับสูง×5 คะแนนความเชื่อใจ +500 คะแนนสะสมปัจจุบัน: 8869】
กู้ซีโจวเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าไปดู เขายืนห่างออกไปสองสามก้าว มองรถคันนั้น สายตาเลื่อนจากกริลหน้ารถรูปเกือกม้าไปยังช่องรับอากาศด้านข้าง แล้วก็เลื่อนไปยังท่อไอเสียกับดิฟฟิวเซอร์ท้ายรถ เขาเดินวนรอบรถหนึ่งรอบ ก่อนจะหยุดตรงท้ายรถและโน้มตัวลงดูการจัดวางท่อไอเสีย
“เลือกสเปกได้ดี” เขาพูด “สีตัวถังเงินกับสีภายในแบบนี้ ในออร์เดอร์ของมิสทราลคงไม่ค่อยมี”