รถแล่นออกจากสนามบินแล้วขึ้นทางด่วน
โจวเหนียนนั่งอยู่แถวหลังสุด มองทิวทัศน์ชานเมืองปารีสที่พุ่งผ่านไปนอกหน้าต่างรถ “หลี่เมิ่ง ไม่รู้เลยว่าบ้านเธอเป็นยังไงบ้าง”
“อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว ฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นเหมือนกัน” หลี่เมิ่งพูด
ซูหวานเอนพิงเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยเสริมว่า
“ฉันได้ยินมาว่าคนที่อยู่แถบนี้มีแต่พวกเศรษฐี คนดัง หรือไม่ก็ลูกหลานตระกูลขุนนางยุโรป รัชทายาทของกลุ่มแอลวีเอ็มเฮชก็ดูเหมือนจะอยู่แถวนี้เหมือนกัน”
โจวเหนียนหันไปมองหลี่เมิ่ง “งั้นเพื่อนบ้านระดับเดียวกับเธอก็ไม่ธรรมดาเลยนะ!”
รถแล่นผ่านตัวเมืองปารีส ยิ่งเข้าใกล้เขตที่ 16 อาคารสองข้างทางก็ยิ่งดูโอ่อ่าขึ้น
รถที่จอดอยู่ริมถนนเปลี่ยนจากรถแบรนด์ทั่วไปเป็นรถหรูสารพัดยี่ห้อ บางครั้งก็เห็นคฤหาสน์ตั้งเดี่ยวอยู่หลังกำแพงสูง โผล่ให้เห็นเพียงหลังคากับยอดต้นไม้ที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย
รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนร่มรื่นกว้างขวาง ป้ายข้างทางเขียนว่า “Avenue Victor Hugo” — ถนนอูโก้
อาคารสองข้างทางล้วนเป็นสถาปัตยกรรมออสมานแบบคลาสสิก ผนังด้านนอกกรุด้วยหินสีขาวนวล ทุกชั้นมีระเบียงเหล็กดัดอันประณีต
รถจอดลงหน้าตึกหลังหนึ่ง
ตึกสูงไม่มาก มีหกชั้น ประตูทางเข้าเป็นไม้สีเข้มบานใหญ่หนาหนัก ข้างประตูฝังแผ่นทองแดงเล็ก ๆ สลักเลขที่บ้านไว้
คนขับลงจากรถมาเปิดประตูให้พวกเธอ
ซูจิ้งมาถึงก่อนแล้ว เธอนั่งรถอีกคันมาก่อนเพื่อจัดการเรื่องที่พัก ตอนนี้ยืนรออยู่หน้าประตู
หลี่เมิ่งลงจากรถแล้วเงยหน้ามองอาคารหลังนี้ อพาร์ตเมนต์ที่ระบบจับฉลากได้อยู่บนชั้นห้า เป็นพื้นที่ทั้งชั้นขนาดหกร้อยตารางเมตร หันหน้าเข้าหาหอไอเฟลพอดี