หลี่เมิ่งคิดว่าเธอมีคะแนนอยู่ 216 คะแนน ควรจะเสี่ยงจับรางวัลสักครั้งไหม?
บนแผงระบบ ช่องบ่อจับรางวัลเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ วูบหนึ่ง:
【บ่อเงิน: 50 คะแนน/ครั้ง รางวัล: การ์ดเพิ่มเงินสดเป็นเท่าตัว, เครื่องประดับระดับไฮเอนด์ ฯลฯ】
【บ่อทอง: 100 คะแนน/ครั้ง รางวัล: การ์ดเบาะแสคนรู้จัก, สิทธิ์เข้าสถานที่ชั่วคราว ฯลฯ】
【บ่อเพชร: 200 คะแนน/ครั้ง รางวัล: การ์ดแนะนำบุคคลสำคัญ, สิทธิ์เข้าสถานที่ถาวร ฯลฯ】
เธอยังค่อนข้างอยากรู้ว่าข้างในจะจับได้อะไรบ้าง ในบ่อเงินมีเสื้อผ้าเครื่องประดับที่เธอสามารถใช้เงินซื้อได้ ตอนนี้เธอไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่
สิ่งที่เธอขาดที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เงินสด บางอย่างที่ต้องใช้คะแนนแลกเป็นเงินสดก็ซื้อได้ แต่มันต้องใช้เวลา ส่วนบ่อจับรางวัลสามารถตัดขั้นตอนกลางออกไปได้
บ่อเพชรที่น่าดึงดูดที่สุดจับครั้งละ 200 คะแนน พอจับเสร็จก็เหลือแค่ 16 คะแนนเป็นเงินสำรอง
บ่อทองก็ต้องใช้ 100 คะแนน เผื่อจับได้ของที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ เงินที่เธอหามาได้ตอนนี้ก็ถือว่าหายไปกับสายน้ำ
แต่คำอธิบายรางวัลของบ่อเพชรช่างน่าดึงดูดใจเกินไป
“ไอเทมยกระดับฐานะ” “การ์ดแนะนำบุคคลสำคัญ” “สิทธิ์เข้าสถานที่ถาวร” ทุกอันอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะงัดคะแนนก้อนโตก้อนต่อไปได้
เธอยืนอยู่บนทางเดินเชื่อม คิดอยู่นานถึงสามนาทีเต็ม
สุดท้ายก็ตัดสินใจ: เก็บไปก่อน รอให้ถึงอย่างน้อย 500 คะแนนแล้วค่อยคิดเรื่องจับรางวัล ตอนนี้เธอเพิ่งเริ่มต้น ความมั่นคงสำคัญกว่าความเร็ว
แผนการช่วงบ่ายเธอคิดไว้แล้ว
ไปเดินเล่นที่ร้านบูติกในศูนย์การค้ากั๋วจิน ยังไม่ไปแบรนด์ดังระดับไฮเอนด์อย่างเฮอร์เมสหรือชาแนลก่อน สองล้านดูเหมือนเยอะ แต่สำหรับร้านหรูที่ใช้เงินทีละหลายหมื่นหลายแสนแบบนั้น มันยังน้อยไปหน่อย
ตอนนี้เธอควรเน้นหาเงินเพิ่มมากกว่า
หาร้านแบรนด์เบาๆ หรือร้านดีไซเนอร์สักหนึ่งหรือสองร้าน ลองเสื้อผ้าสองสามชุด คุยกับพนักงานขายเล่นๆ
ด้วยภาพลักษณ์ “คนรวยที่เพิ่งกลับมาถูกต้องตามกฎหมาย” ของเธอตอนนี้ แค่บอกเป็นนัยๆ ว่า
“ช่วงนี้ที่บ้านให้เงินมาส่วนหนึ่ง ฉันกำลังหัดบริหารจัดการ”
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยใส่สไตล์แบบนี้ รู้สึกแปลกๆ ดี”
พนักงานก็จะจินตนาการเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาเอง
พนักงานขายร้านแบรนด์เบาๆ แบบนี้ หาคะแนนความเชื่อใจได้ง่ายกว่าพนักงานแบรนด์หรูใหญ่ๆ เสียอีก
หลี่เมิ่งลงบันไดเลื่อนไปที่ชั้นใต้ดิน สายตามองไปรอบๆ แล้วเล็งร้านดีไซเนอร์ชาวอิตาลีได้ร้านหนึ่ง
ร้านไม่ใหญ่ ตู้โชว์ด้านหน้ามีเสื้อสูทสีเบจอ่อนตัวหนึ่ง ทรงตัดเย็บสะอาดเรียบร้อย ป้ายราคาสี่พันกว่าบาท
เธอผลักประตูเดินเข้าไป
ในร้านมีพนักงานขายหญิงคนเดียว ใส่ชุดทำงานสีดำทั้งชุด
พอเห็นหลี่เมิ่งเดินเข้ามา สายตาเธอมองที่หลี่เมิ่งก่อน ชุดเดรสที่ดูไม่ออกว่าแบรนด์อะไร กระเป๋าผ้าใบ แต่งตัวเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป
พนักงานไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกอะไร แค่ยิ้มแล้วเดินเข้ามาต้อนรับ: “สวัสดีค่ะ เชิญดูตามสบายเลยนะคะ ตัวไหนถูกใจลองใส่ได้ค่ะ”
หลี่เมิ่งยิ้มตอบเธอไปด้วย แล้วเดินไปที่เสื้อสูทสีเบจอ่อนตัวนั้นตามธรรมชาติ ยกมือขึ้นลูบเนื้อผ้า
“ตัวนี้เป็นผ้าลินินผสมค่ะ ใส่หน้าร้อนระบายอากาศดีมาก”
พนักงานแนะนำอยู่ข้างๆ “ทรงตัดทำที่อิตาลี ช่วงไหล่ค่อนข้างแคบ เหมาะกับสาวๆ ที่ไหล่ไม่กว้างค่ะ”
หลี่เมิ่งหยิบเสื้อสูทลงมา เทียบกับหน้ากระจก
พูดตามตรง เสื้อบางๆ ตัวละสี่พันกว่าบาท สมัยก่อนเธอไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ
“ขอลองหน่อยนะคะ” เธอพูด
พนักงานหยิบตัวใหม่ให้เธอลอง แล้วพาเข้าไปในห้องลองเสื้อ
หลี่เมิ่งใส่เสื้อสูทตัวนั้น แล้วยืนดูตัวเองในกระจก
สีเบจอ่อนทำให้ผิวเธอดูดีขึ้น ทรงตัดก็ดีจริงๆ ช่วงไหล่กระชับพอดี ดูสดใสขึ้นเยอะ
แต่เธอไม่ได้รีบออกไป
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กในห้องลองเสื้อ รีบเปิดแผงระบบ แลกคะแนน 1 คะแนนเป็นเงินสด 10,000 บาท
การกระทำนี้ใช้แค่ความคิดเดียว ธนาคารส่งข้อความมาในเวลาเดียวกัน
【บัญชีของคุณได้รับเงิน 10,000.00 บาท เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม เวลา 13:47 น. ยอดคงเหลือ 24,582.37 บาท】
เธอผลักประตูห้องลองเสื้อออกไปเดินออกมา เงินเข้าบัญชีแล้ว ถึงเวลาเริ่มแสดง
“เป็นยังไงบ้างคะ?” พนักงานถามด้วยสายตาจริงใจ
หลี่เมิ่งยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัว หมุนตัวไปมาเล็กน้อย สีหน้ามีความชื่นชม น้ำเสียงมีความลังเลและจริงใจเล็กน้อย:
“สวยก็สวยนะ แต่…ฉันไม่เคยใส่สไตล์แบบนี้มาก่อน ไม่แน่ใจว่าเหมาะกับฉันไหม”
พนักงานนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา: “จะไม่เหมาะได้ยังไงล่ะคะ ใส่แล้วดูมีบุคลิกมากเลยค่ะ คุณเพิ่งเคยลองสไตล์นี้ครั้งแรกเหรอคะ?”
“อืม” หลี่เมิ่งก้มหน้ามองชายแขนเสื้อ ลดเสียงเบาลงเล็กน้อย:
“ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยรู้จักซื้อเสื้อผ้าเท่าไหร่ และก็ไม่มีโอกาสได้ซื้อแบรนด์แบบนี้ด้วย ช่วงนี้…ที่บ้านมีอะไรเปลี่ยนไปนิดหน่อย ฉันกำลังค่อยๆ เรียนรู้ที่จะปรับตัว”
รอยยิ้มของพนักงานจริงใจขึ้นอีกนิด
เธอเคยเห็นลูกค้าที่เข้ามาลองตั้งนานแต่ไม่ซื้อมามากมาย แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนกัน ตอนที่เธอพูดถึง “การเปลี่ยนแปลงที่บ้าน” น้ำเสียงมีความจริงจังกับการใช้ชีวิต ดูไม่น่ารำคาญ
“งั้นคุณลองดูสิคะ” พนักงานให้กำลังใจ “ซื้อเสื้อผ้าก็เพื่อให้ตัวเองมีความสุข คุณใส่ตัวนี้สวยจริงๆ ค่ะ”
หลี่เมิ่งมองกระจกอีกครั้ง แล้วก็พยักหน้า: “งั้นเอาตัวนี้ล่ะกัน ช่วยดูให้หน่อยสิว่ามีกางเกงที่เข้ากันไหม?”
ตาพนักงานเป็นประกาย: “มีค่ะๆ ทางนี้มีกางเกงขากว้างซีรีส์เดียวกัน ลองดูนะคะ”
สี่สิบนาทีถัดมา หลี่เมิ่งลองเสื้อผ้าไปสี่ห้าชุด
เธอลองทุกชุดก็จะดูกระจกอย่างจริงจัง ถามความคิดเห็นพนักงาน และพูดอะไรแบบ
“ตัวนี้ใส่ไปทำงานจะดูเป็นทางการไปไหม”
“ตัวนั้นใส่ไปงานจะดูไม่สุภาพไปไหม” อะไรทำนองนั้น
ทุกประโยคล้วนตีกรอบภาพชีวิตตอนนี้ของเธออย่างแนบเนียน
สุดท้ายเธอเลือกมาสี่ตัว: เสื้อสูทผ้าลินินตัวนั้น กางเกงขากว้างสีขาวตัวหนึ่ง เสื้อเชิ้ตผ้าไหมหม่อนตัวหนึ่ง กับเดรสสีเบจตัวหนึ่ง
ราคารวมหนึ่งหมื่นหกพันกว่าบาท
ตอนรูดบัตร พนักงานมีความสุขมาก
ไม่คิดว่าช่วงบ่ายๆ แบบนี้ จะมีลูกค้าหน้าตาเหมือนนักเรียน แต่กลับใช้เงินหนึ่งหมื่นกว่าบาท ความแตกต่างแบบนี้ทำให้พนักงานประทับใจหลี่เมิ่งเป็นพิเศษ
ระหว่างแพ็คของ เธออดคุยเพิ่มไม่ได้: “คุณหลี่ปกติมาที่กั๋วจินบ่อยไหมคะ?”
“เพิ่งจะเริ่มมาช่วงนี้เอง” หลี่เมิ่งยิ้ม “ต่อไปน่าจะมาบ่อย ที่นี่กินข้าวซื้อของก็สะดวกดี”
จ่ายเงินเสร็จ แบกถุงกระดาษเดินออกจากร้าน พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว แผงระบบก็กระตุกขึ้นมา:
【เป้าหมายระดับต้น ×3 คะแนนความเชื่อใจ +6 (ระหว่างลองเสื้อ, คนทั่วไป) คะแนนปัจจุบัน: 222】
นอกจากคะแนนความเชื่อใจจากพนักงานแล้ว คนที่เดินเข้ามาดูเสื้อผ้าในร้านก็ให้คะแนนความเชื่อใจด้วย
ถึงจะดูเหมือนห่างจากคะแนนหลายร้อยที่ได้ตอนเช้ามาก แต่ภายในเวลาชั่วโมงกว่าๆ ได้มาหกหมื่นบาทก็นับว่าเยอะมากแล้ว รายได้เล็กๆ น้อยๆ พวกนี้สามารถครอบคลุมค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธอได้
ตอนบ่ายสี่โมงครึ่ง แสงแดดข้างนอกเริ่มไม่แรงแล้ว หลี่เมิ่งแบกถุง shopping เดินออกจากศูนย์การค้ากั๋วจิน
เธอยืนอยู่บนบันได โทรศัพท์สั่น ได้รับข้อความ:
“คุณหลี่คะ ฉันฑีน่าจากร้านลาแซนน์ ขอแอดไลน์หน่อยได้ไหมคะ ต่อไปคุณมาทำสปาสามารถนัดฉันโดยตรงได้เลยค่ะ”
หลี่เมิ่งมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย กดรับคำขอเป็นเพื่อน
แค่ครึ่งวัน เธอก็สร้าง “ความสัมพันธ์ความเชื่อใจ” กับเป้าหมายระดับต้นได้สี่คนในศูนย์การค้ากั๋วจินแล้ว
คนพวกนี้ต่อไปทุกครั้งที่เจอเธอ เห็นเธอใช้จ่าย คุยกับเธอ ก็จะยิ่ง加深ความประทับใจ อาจสร้างคะแนนใหม่ๆ ได้ นี่คือแหล่งรายได้ที่ไม่รู้จบ