"พี่หวัง พี่บีบผมเจ็บนะคะ" หานเซียวชักมือกลับ เขย่าเบา ๆ สองสามครั้ง
พอเขย่าเสร็จ มือเล็ก ๆ ก็ดันไปวางบนอกของหวังเชิ่งอีก แถมยังวนเป็นวงกลมไม่หยุด
การวางมือนี่ทำให้หวังเชิ่งนิ่งไปเลย เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของหวังเชิ่งเผยออกมาอย่างสบายใจมาก
"ไม่เป็นไรนะ? พี่ไม่ได้ตั้งใจ ก็แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย จางเทาน่ะพี่เคยได้ยินชื่ออยู่แล้ว เขามันก็แค่คุณชายเสเพล"
"อื้ม ๆ เขาเป็นคนรังแกฉันเองค่ะ เขาแย่งอุปกรณ์ดี ๆ ไป แล้วยังทำลายหุ่นยนต์รบของน้องชายฉันอีก ฉัน..."
ดูเหมือนว่าหานเซียวจะพูดมาถึงที่เจ็บปวด น้ำตาก็ไม่รักดีไหลรินลงมาอีก
หวังเชิ่งเห็นแล้วใจนี่แทบสลาย เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของหานเซียวเบา ๆ ปลอบเสียงนุ่ม: "น้องสาว ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร วันนี้พี่หวังจะให้พวกมันบอกเหตุผลกับเราให้ได้ พวกเธอกินอิ่มหรือยัง? ถ้าอิ่มแล้วเราไปหาพวกมันเดี๋ยวนี้เลย"
หานเซียวเงยหน้า ดวงตาเป็นประกายแห่งความซาบซึ้ง เธอพูดเบา ๆ: "พี่หวัง พี่ดีกับฉันจังเลย"
"น้องสาวดี เธอมาพึ่งพี่ พี่จะไม่ดีกับเธอได้ยังไง?"
หานซวีมองดูทั้งสองแสดงท่าทีหวานแหววต่อหน้า เขาเองก็ไม่รู้ว่าข้างในใจตนรู้สึกเช่นไร แต่เขาก็ไม่ได้พูดแทรกเลย
ไม่กี่นาทีถัดมา ทุกคนพร้อมออกเดิน
ทั้งสามยืนอยู่บนหลังพญางูเหล็กต้าฮวา มีหวังเชิ่งที่คึกคักฮึกเหิมเป็นผู้นำ หานเซียวคลอเคลียคล้องแขนหวังเชิ่ง ร่างเกือบทั้งหมดซบอยู่กับตัวหวังเชิ่ง