>
Ϋt วันสิ้นโลกจักรกลเพิ่งเริ่มต้น การสื่อสารยังไม่ขาดตอน
แม้ระบบสื่อสารปกติของดาวน้ำเงินจะใช้การไม่ได้ แต่ผู้ควบคุมหุ่นยนต์รบก็ยังติดต่อกันผ่านหุ่นยนต์รบได้ ซึ่งแข็งแกร่งกว่าวิธีสื่อสารบนดาวน้ำเงินหลายเท่า
ตอนที่จางเหวยย์ได้รับการร้องขอให้ติดต่อ เขาใกล้ถึงสวนสัตว์เมืองชวนแล้ว
เห็นเป็นสายที่ไม่รู้จัก จางเหวยย์ชะงักไปครู่หนึ่ง
“เวลานี้ ใครจะหาฉัน”
พลางเดาไป จางเหวยย์ก็เลือกรับสาย
ทันทีที่รับ เสียงของหานเซียวดังขึ้นในสมองของจางเหวยย์ เป็นเพราะหุ่นยนต์รบเข้าควบคุมฟังก์ชันสื่อสารของโทรศัพท์เขา
“จางเหวยย์ นายอยู่ที่ไหน มารับฉันเร็ว!” เสียงหานเซียวทั้งสะอื้น แหบพร่าและสั่นเครือ เผยความสิ้นหวังและโดดเดี่ยวสุดขีด
จางเหวยย์ได้ยินเสียงนี้ ใจพลันรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก
“ถ้าเป็นฉันคนเก่า ได้ยินเสียงเธอแบบนี้ คงพุ่งเข้าไปหาอย่างไม่คิดชีวิตแล้วกระมัง” จางเหวยย์คิดในใจอย่างขยะแขยง ดูแคลนตัวเองคนที่เคยทุ่มเททุกสิ่งเพื่อผู้หญิงคนนี้
จากนั้น น้ำเสียงของจางเหวยย์ก็ราบเรียบเย็นชา ราวกับเป็นคนนอกมองดูสิ่งนี้อยู่ “คุณเป็นใคร ผมต้องไปช่วยคุณทำไม”
“ฉันนะ จางเหวยย์ ฉันหานเซียวเอง หุ่นนายเก่งมากใช่ไหม มาช่วยฉันเร็ว หมาฉันกลายเป็นสัตว์ประหลาดแล้ว มันจะกินฉัน”
น้ำเสียงสะอื้นของหานเซียวเผยความร้อนรนในยามนี้
“หานซวีล่ะ” จางเหวยย์ถามกลับ เพราะถ้าหานเซียวยังไม่ไปจากเมืองชวน เธอก็น่าจะอยู่กับหานซวี
“มันกำลังขวางหมาฉันอยู่ แต่หุ่นมันไม่เก่ง ใกล้จะเอาไม่อยู่แล้ว นายอยู่ไหนกันแน่ จะมาได้เมื่อไร” หานเซียวเร่งเร้าอย่างร้อนรน ราวกับอยากให้จางเหวยย์มาปรากฏตรงหน้าเธอเดี๋ยวนี้