ความเร็วของสิ่งมีชีวิตจักรกลประเภทนกขนาดเล็กนั้นเหนือกว่าเฮลิคอปเตอร์หลายเท่า เมื่อถูกพวกมันจับจ้องเป็นเป้าหมายโจมตีอันดับแรก เฮลิคอปเตอร์จึงไม่มีโอกาสหลบหลีกได้เลย
ทันใดนั้น แสงสีเงินเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งผ่านนภา ราวกับดาวตกที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เฮลิคอปเตอร์ลำที่กำลังกระจายเสียงประกาศอยู่กลางอากาศเกือบจะถูกแสงสีเงินนี้ทะลวงในชั่วพริบตา ราวกับแผ่นกระดาษบางถูกศรแหลมเสียบทะลุ
หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ เสียงระเบิดที่สนั่นหูดังก้องขึ้น ราวกับท้องฟ้าถูกฉีกกระชากออกจากกัน
แสงเพลิงจากการระเบิดส่องสว่างทั่วผืนฟ้าเล็ก ๆ โดยรอบ แสงจ้าอันแสบตานั้นทำให้ผู้คนไม่กล้ามองตรง ๆ
ผู้คนที่กำลังตั้งใจฟังประกาศอยู่ต่างก็อ้าปากค้าง
ผู้คนที่กำลังจดจ่อฟังประกาศเหล่านั้นต้องตกตะลึงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหัน ใบหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง บางคนถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่บางคนเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่อาจยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้
ในจิตใจของผู้คน ฝ่ายทหารคือที่พึ่งสุดท้ายของพวกเขา คือฟางเส้นสุดท้ายในใจ
แต่ตอนนี้...
จางเหวยย์ที่นั่งอยู่กับพื้นส่ายหัวช้า ๆ
การร้องไห้ขอความช่วยเหลือนอกจากจะไม่เกิดผลใด ๆ แล้ว ยังเป็นการเรียกภัยสังหารมาสู่ตัวอีกด้วย
เพราะเสียงที่ผู้คนส่งออกไปจะดึงดูดความสนใจของนกกลเหล่านั้น ด้วยความเร็วในการบินของพวกมัน แม้แต่คนธรรมดาก็ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วราตรี ทั้งโหยหวนและสิ้นหวัง ราวกับดึงเมืองทั้งเมืองกลับไปสู่ความหวาดกลัวและสิ้นหวังในตอนกลางวันอีกครั้ง