หลินเซินเพิ่งวาง MP5 ลง หัวไหล่ยังร้อนอยู่ ปากกระบอกปืนมีควันจาง ๆ ลอยออกมา
พอหันไป ก็เห็นมิยาโนะ อาเคมิกำลังเบิกตากว้างจ้องปืนในมือเขา
ปากเธอขยับ อึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะพูดออกมาได้ว่า “นี่… นายเอาปืนกลมาจากไหน”
หลินเซินมองสีหน้าเหมือนเห็นผีของเธอ แล้วรู้สึกสะใจ เขาหัวเราะหึ ๆ “ฉันเตรียมมาเองน่ะสิ จะให้พึ่งแต่ไอ้ปืนพกพัง ๆ ไม่กี่กระบอกที่พวกคุณแจกไปปล้นธนาคารเนี่ยนะ”
“ฉัน…” มิยาโนะ อาเคมิอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
ฮิโรตะ อากิระที่นั่งข้างคนขับไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน ดวงตาเป็นประกาย หันมาอย่างรอไม่ไหว “เฮ้ย เพื่อน! นายมีปืนเหลืออีกไหม ขอสักกระบอกสิ!”
“เมื่อกี้นายยิงเป็นชุดนั่น มันโคตรเท่เลย!”
หลินเซินถลึงตาใส่ “หมดแล้ว มีกระบอกเดียว ฉันกู้เงินนอกระบบมาซื้อนะ หนี้ยังท่วมหัวเลย”
“กู้เงิน?” ฮิโรตะ อากิระอึ้งไป ก่อนจะตบขาดังปังอย่างเสียดาย “บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ ไปกู้มาซื้อปืน!!”
“ถ้ารู้ว่าทำแบบนี้ได้ ฉันก็ไปกู้สักก้อนแล้ว… หาปืนใหญ่ ๆ มา ดีกว่าเยอะ…”
หลินเซินเกือบหลุดขำ
ฮิโรตะ เค็นโซที่ขับรถอยู่ก็ตะโกนลั่น “พวกแกสามคนเลิกคุยไร้สาระได้แล้ว! ตำรวจตามมาอีกแล้ว!”
ในรถเงียบสงัดทันที
หลินเซินหันไปมอง — ในกระจกมองหลังไฟตำรวจวาบวับ แดงน้ำเงินแสบตา
ไม่ใช่แค่คันสองคัน อย่างน้อยห้าหกคันกรูมาจากด้านหลังและแยกข้าง ๆ เสียงไซเรนดังระงม อูวี้ ๆ ๆ
มิยาโนะ อาเคมิมองซ้ายมองขวา น้ำเสียงเปลี่ยนไป “ทำไมตำรวจเยอะจัง! ฉันสังเกตดูแล้วนี่ ตอนรถขนเงินมา แถวนี้ไม่มีตำรวจเยอะขนาดนี้เลย!”
ฮิโรตะ อากิระหัวร้อนขึ้นมา ต่อว่าเลย “ต้องเป็นเพราะเธอทำงานสืบไม่ละเอียดแน่ ๆ! ฉันว่าแล้วเชียว ให้ผู้หญิงมาจัดการมันไม่ปลอดภัย!!”
“พูดมากแล้ว!” มิยาโนะ อาเคมิเครียดขึ้นมาทันที
หลินเซินเห็นทั้งคู่จะทะเลาะกันแล้ว รีบตัดบท “พอ ๆ เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์”
ปากพูดแบบนั้น แต่ในใจเขาก็แอบหวั่น ๆ
เพราะเขาแอบดูหน้าจอระบบ —【ระดับการไล่ล่า: ดาวสองดวง】
ตำรวจพวกนี้แปดส่วนต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่
ระบบอะไรดีหมด แต่ฟังก์ชันแจ้งเตือนนี่ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว แค่ยิงปืนดาวก็ขึ้น ไม่รู้จะลดเมื่อไหร่
แต่ตอนนี้พูดไปก็เท่านั้น ผ่านด่านตรงนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน
หลินเซินยก MP5 ขึ้นใหม่ พานท้ายปืนแนบหัวไหล่ เสียงเยียบเย็น “หยุดเถียงกันได้แล้ว ตอนนี้พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ รีบสลัดพวกมันให้หลุด!”
พูดจบ เขาก็โผล่ตัวครึ่งท่อนออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง
ลมพัดหวีดหวิวเข้าในรถ จนผ้าคลุมหัวของเขาสะบัดพึ่บ ๆ
หลินเซินหรี่ตาข้างหนึ่ง เล็งรถตำรวจคันหน้าสุด เหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล
ดั๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!
ประกายไฟพุ่งจากปากกระบอก MP5 ปลอกกระสุนกระทบตัวถังดังกริ๊ง ๆ แล้วกลิ้งตกถนน
กระสุนยิงถูกฝากระโปรงรถตำรวจ ประกายไฟกระเด็นเป็นทาง
ตามด้วยกระจกหน้า — เพล้ง! แตกเป็นเสี่ยงนับไม่ถ้วน กระจายเหมือนเกล็ดหิมะ
รถตำรวจคันนั้นเสียหลักหักหลบ เกือบชนราวกั้นข้างทาง
ตำรวจในรถตกใจแทบสิ้นสติ
คนขับกำพวงมาลัยแน่น ปากสบถ “เชี่ย เชี่ย เชี่ย! ปืนกล! พวกโจรนี่มันมีปืนกล!”
ตำรวจข้างคนขับหน้าซีด เสียงสั่นเครือ “ถอย ถอย! ถอยเร็ว! อย่าตามไปแล้ว!”
“กูก็อยากถอยนะ! ขายังสั่นอยู่เลย!”
พวกเขาเข้าใจดี!!
ตัวเองเงินเดือนเดือนละเท่าไหร่
เพื่อเงินแค่นี้เอาชีวิตเข้าเสี่ยง คุ้มไหม
ถ้าตัวเองถูกยิงตาย คนที่มีความสุขที่สุดก็เมียที่อยู่บ้านนั่นแหละ
รับเงินชดเชย ผ่านไปไม่กี่ปีแต่งใหม่ ให้ผู้ชายอื่นมาอยู่บ้าน ใช้เงินที่เราเก็บ ต่อยลูกเรา
มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ทำแบบนี้!
ดังนั้น ตอนหลินเซินเล็งปากกระบอกไปที่รถตำรวจคันที่สอง ไม่ต้องรอให้เขาลั่นไก รถตำรวจคันนั้นเบรกกะทันหันเอง
ยางล้อลากเป็นทางดำสองเส้นบนพื้น ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู
แต่หลินเซินไม่ได้คิดจะปล่อยพวกมันง่าย ๆ
ดั๊ก ๆ ๆ! ดั๊ก ๆ ๆ!
เขายิงเป็นชุดสั้น กระสุนตกใกล้ล้อหน้ารถตำรวจ เศษปูนกระเด็นเป็นชุด
ตำรวจคนนั้นตกใจหักพวงมาลัยหลบ เกือบชนเสาไฟข้างทาง
คนในรถถูกเหวี่ยงซ้ายขวากระจัดกระจาย หมวกกันน็อกบางคนก็หลุด ดูไม่ได้เลย
“บ้าเอ๊ย! พวกมันคิดจะฆ่าพวกเรา! หนีเร็ว!”
“กลับรถ กลับรถ! ให้หน่วยคอมมานโดมาจัดการ!”
“ใช่ ๆ ให้หน่วยคอมมานโดมา! พวกเราแค่สายตรวจ จัดการงานใหญ่แบบนี้ไม่ได้!”
รถตำรวจคันหลัง ๆ พอเห็นสภาพน่าสมเพชของสองคันหน้า ก็ฉลาดพอที่จะลดความเร็ว
พวกเขาไม่ต้องปรึกษา ใช้มารยาทล้วน ๆ
คนที่อยู่ในกรมตำรวจมาหลายปี ใครจะไม่มีหัวคิดบ้าง
โจรมีปืนกล พวกเขามีแค่ปืนลูกโม่ จะไปสู้ได้ยังไง
เอาชีวิตเข้าแลกหรือไง
คันแล้วคันเล่า รถตำรวจพากันลดความเร็วเบรก บางคันถึงกับกลับรถตรงนั้น ไม่สนกฎจราจรแล้ว จะย้อนศรก็ย้อนไป ยังดีกว่าถูกกระสุนยิงตาย
หลินเซินมองดูรถตำรวจพวกนั้นหนีกระเจิงอย่างน่าอนาถ ในใจรู้สึกเหวอ ๆ
ไม่เหมือนในเกมเลยนี่หว่า!
พวกลุงตำรวจในเกมไม่กลัวตาย สู้กันไม่ถอย ไม่พูดพร่ำทำเพลง!
พอมาในความจริง ทำไมพวกนี้ขี้ขลาดเป็นหมา
อย่าว่าแต่พุ่งมาสู้เลย แค่จะตามยังแทบไม่มีใครกล้าตาม!!
แต่พอคิดได้ว่าพวกมันเป็นตำรวจประเทศเกาะ หลินเซินก็โล่งใจทันที
ตำรวจประเทศเกาะก็ขึ้นชื่อเรื่องไม่ทำงานนี่นา ยึดหลัก “ตรูไม่ทำ ก็จะไม่พลาด”
บอกว่าไม่เสียดายก็ปด
หลินเซินอยากลองว่าจะใช้ MP5 ระเบิดรถตำรวจได้ไหม
ในหนังมันก็ทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
ยิงโดนถังน้ำมัน ตูมเดียวไฟลุกท่วม เท่จะตาย
น่าเสียดายความจริงไม่ใช่หนัง ยิงไปตั้งหลายนัด รถตำรวจก็ไม่ระเบิด
แต่ช่างเถอะ แค่นี้ก็ดีแล้ว
รถตำรวจไม่กล้าตามมา ทางหนีก็โล่ง
หลินเซินเก็บ MP5 กลับมา หดตัวเข้ารถ พิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว
ลำกล้องปืนร้อนฉ่า ในรถคละคลุ้งด้วยกลิ่นดินปืนจาง ๆ
เขารู้สึกว่าฝ่ามือชื้น หัวใจเต้นเร็ว แต่ความตื่นเต้นยังคงสูบฉีดในเส้นเลือด ทำให้เขารู้สึกคึกคัก
มิยาโนะ อาเคมิมองเขา แววตาซับซ้อน เหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ฮิโรตะ อากิระกลับไร้เดียงสายกนิ้วโป้งให้ “เพื่อน นายมันสุดยอดจริง ๆ!”
หลินเซินไม่ตอบ เขาหลับตา มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มันส์
โคตรมันส์!!