สวี กั๋วจวินมองถุงน้ำดีหมีในมือ มันใหญ่กว่าถุงก่อนที่เขาขายไปมาก
แถมคุณภาพยังดีกว่าอีกขั้น จุดสีทองข้างในเห็นได้ชัดว่ามีมากกว่าถุงนั้น
สวี กั๋วจวินล้วงถุงผ้าใบเล็กที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋า หลังใช้เชือกเส้นเล็กมัดท่อน้ำดีให้แน่นแล้ว ก็ใส่ลงในถุงผ้า
จากนั้นเขาปลดกระดุมเสื้อ แล้วเก็บถุงน้ำดีแนบตัวไว้ ก่อนจะเก็บอุ้งเท้าหมี จมูกหมี และลูกสะบ้าหมีเข้าที่ให้หมด
ของพวกนี้เป็นส่วนที่มีค่าที่สุดบนตัวหมีดำแล้ว
เห็นจางเอ้อร์เฉวียนยังไม่โผล่มาตั้งนาน สวี กั๋วจวินก็คิดว่าเจ้านั่นคงไม่มาแล้ว
คงได้ยินเสียงหมีคำรามปุ๊บก็ขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งกลับหมู่บ้านไปทันที
แรงงานฟรีหนีไปเสียแล้ว สวี กั๋วจวินย่อมไม่ยืนรออยู่ตรงนี้เฉย ๆ
หมีดำตัวใหญ่ขนาดนี้ เขาคนเดียวลากกลับไปไม่ไหว จึงทำได้เพียงเก็บของมีค่ากลับไปก่อน แล้วค่อยกลับหมู่บ้านไปหาคนมาช่วยลากหมีดำกลับมา
เมื่อสวี กั๋วจวินออกจากป่า ทุ่งหญ้าด้านนอกก็ไร้เงาจางเอ้อร์เฉวียนแล้ว
เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ ไม่แน่ว่าจางเอ้อร์เฉวียนอาจวิ่งถึงบ้านไปแล้ว
สวี กั๋วจวินจึงก้าวเท้าเดินกลับหมู่บ้าน
เวลานี้จางเอ้อร์เฉวียนกลับมาถึงหมู่บ้านจริง ๆ แต่ไม่ได้กลับบ้าน
เจ้านี่ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว สีหน้าดูคลุ้มคลั่งอยู่บ้าง
ในความทรงจำของเขา หมีดำคำรามเสียงดังดุดันขนาดนั้น สวี กั๋วจวินที่แขนขาลีบเล็กจะรับมือกับหมีดำที่กำลังอาละวาดไหวได้อย่างไร
เขาจึงคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าสวี กั๋วจวินคงจบเห่แล้ว ถูกหมีดำเล่นงานจนไม่เหลือสภาพ