บทที่ 53 ของที่ริบมาได้
หลังสวี กั๋วเฟิงกับอีกคนออกไปแล้ว สวี กั๋วจวินก็ยังคงเอามีดจ่อคอชายหนุ่มไว้
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอีกครั้ง ก่อนเอ่ยอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
“พี่ใหญ่ พวกพี่น้องออกไปกันแล้ว พี่ปล่อยผมได้หรือยัง?”
น้ำเสียงฟังดูขลาดกลัวอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าอาย อย่างไรเสีย การถูกคนเอามีดจ่อคอ ความรู้สึกที่อาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าสบายใจแน่
ลูกน้องกลุ่มหนึ่งของเขาก็สงบเสงี่ยมลงเช่นกัน
เจ้าพวกชาวบ้านบ้านนอกนี่ลงมือเด็ดขาดยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก ทำเอาพวกเขาเริ่มหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย
สวี กั๋วจวินไม่ได้พูดข่มขู่อะไร เพียงโอบร่างชายหนุ่มแล้วถอยไปทางประตู
ตอนนี้คนส่วนใหญ่ในสถานีรถโดยสารต่างสังเกตเห็นเหตุการณ์ทางนี้แล้ว พอเห็นสวี กั๋วจวินขยับไปทางประตู ทุกคนก็พากันหลีกทางให้
เมื่อมาถึงหน้าประตู สวี กั๋วจวินก็มองไปรอบ ๆ ด้านนอกไม่มีความเคลื่อนไหว ดูท่าเรื่องคงยังไม่ถึงหูตำรวจที่อยู่ข้างนอกสถานี
เขาจึงผลักชายหนุ่มกลับเข้าไปในห้อง เก็บมีด แล้วหันหลังวิ่งทันที
พอวิ่งออกมา ก็เห็นสวี กั๋วเฟิงกับสวี กั๋วผิงรออยู่ข้าง ๆ
ไม่มีเวลาพูดอะไรกัน สวี กั๋วเฟิงดึงทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในตรอกด้านหลังสถานี
สวี กั๋วเฟิงอาศัยทิศทางที่จำได้ เดินอ้อมไปในตรอกหนึ่งรอบ ก่อนตรงไปถึงประตูหลังของสถานี ซึ่งเป็นทางออกที่รถโดยสารใช้ตอนออกเดินทาง
เมื่อมาถึงประตูหลัง พี่น้องทั้งสามก็หยุดพักหอบอยู่ครู่หนึ่ง รอจนลมหายใจกลับมาเป็นปกติ
สวี กั๋วจวินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พาน้องชายทั้งสองเข้าไปในสถานี แล้วขึ้นรถจากทางด้านหลังหลังตรวจตั๋ว