"นี่เพราะคบกันมาหกปีมันนานเกินไป คุณชายเฮ่อเลยเบื่อสินะ"
ได้ยินคำถามของหญิงสาว เฮ่อฟานหมุนแก้วไวน์ในมือพลาง ไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก
"เหยียนเหยียน ตลอดหกปีที่ผ่านมา ผมพาเธอไปเห็นโลกกว้าง ส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ ให้ชีวิตที่ดีที่สุดกับเธอ ตอนนี้มาแยกย้ายกันด้วยดี ต่างคนต่างมีหน้ามีตา ไม่ดีหรือ"
หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเฮ่อฟานนั้นสวยงามเฉียบคมราวกับมีอาวุธ ผมดำ ปากแดง จัดว่าเป็นหญิงงามสไตล์จีนโดยไม่มีข้อกังขา
โดยเฉพาะตอนนี้ ดวงตางามเรียวแหลมขึ้นเล็กน้อย ภายในแฝงด้วยความเย็นเยือก ยิ่งเพิ่มเสน่ห์อันเยือกเย็นให้เด่นชัด นางคือนางคืออวี๋เหยียน แฟนสาวที่คบหากับเฮ่อฟานมาหกปี
เสียงของอวี๋เหยียนแฝงความแดกดัน "เฮ่อฟาน เธอเองที่พูดว่าไม่แต่งกับฉันก็ไม่ยอม เธอเองที่ในงานรับปริญญาคุกเข่าขอแต่งงานต่อหน้าสาธารณชน ตอนนี้เธอบอกว่าแยกย้ายกันด้วยดี แล้วคำสัญญาตอนนั้นมันคืออะไร"
สีหน้าของเฮ่อฟานแข็งค้าง ดูจะเผยความทุกข์ออกมาจริง ๆ "ตระกูลอย่างเฮ่อซื่อ แต่งงานต้องเสมอกันเรื่องชาติตระกูล พ่อของผมไม่มีทางยอมให้คนที่มีภูมิหลังแบบเธอเข้าบ้าน"
ภูมิหลัง ตอนเขาจีบเธอเขาบอกว่าภูมิหลังจะไม่เป็นอุปสรรคระหว่างพวกเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นข้ออ้างในการบอกเลิก
"เหยียนเหยียน ความรู้สึกของเราในอดีตมันคือเรื่องจริง ให้มันคงอยู่ในอดีตดีไหม อย่างนี้แล้วกัน ห้องชุดวิวแม่น้ำที่เขตตะวันตกผมจะโอนให้เป็นชื่อเธอ แล้วให้อีกห้าล้าน เธอถือเงินก้อนนี้ไปใช้ชีวิตของเธอให้ดี มีเรื่องลำบากอะไรก็ติดต่อผมได้ตลอด หืม"
อวี๋เหยียนพิงพนักเก้าอี้ ฟังคำพูดที่เย็นชาของเขา ในใจเจ็บแปลบอย่างละเอียด
หกปี จากอายุสิบเก้าถึงยี่สิบห้า เธออยู่กับเขามาตลอด
เธอคิดว่า อย่างน้อยน่าจะได้ใจจริงสักนิด แต่ความจริงคือ เธอเดิมพันผิด
"ไม่ใช่เพราะพ่อของเธอ แต่เพราะซูหวั่นชิงกลับมาใช่ไหม เฮ่อฟาน เธอเคยสัญญาว่าจะไม่มีวันโกหกฉัน แต่ตอนนี้แม้แต่เหตุผลที่บอกเลิกยังต้องโกหก"
ใบหน้าของเฮ่อฟานเปลี่ยนไปอีกครั้ง สุดท้ายก็ยอมรับ
"ขอโทษเหยียนเหยียน ตอนนั้นอา'ชิงจากไปเพราะมีเหตุจำเป็น ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ผมจะปล่อยให้เธอรู้สึกผิดไม่ได้"
อวี๋เหยียนอยากหัวเราะ หัวเราะความไร้เดียงสาของตัวเอง หัวเราะความเสแสร้งของเฮ่อฟาน ทว่าตอนนี้ความเจ็บปวดในใจมันมากกว่าทุกสิ่ง
"ห้องชุดฉันไม่เอา ให้เป็นเงินแทน ค่าบอกเลิกห้าล้าน บวกกับราคาตลาดของห้องชุด ก็น่าจะหลายสิบล้าน ฉันเอาสองสิบล้าน ก่อนเที่ยงพรุ่งนี้ โอนยี่สิบห้าล้านมาให้ฉัน ถ้าเกินสิบสองนาฬิกา ฉันจะเอาประวัติการแชตของเราหกปีนี้ แพ็คส่งให้สำนักข่าวบันเทิง"
เฮ่อฟานกำข้อมือของอวี๋เหยียน "เหยียนเหยียน เราไม่ต้องถึงขั้นนั้นเลย ถึงเธอจะพูดตรง ๆ ว่าอยากได้เงินผมก็พร้อมจะให้"
อวี๋เหยียนดึงข้อมือออก สวมโค้ท "ใช้ยี่สิบห้าล้าน ซื้อชื่อเสียงดีที่ว่าคุณชายเฮ่อรักมั่นไม่เปลี่ยนแปลง ซื่อสัตย์ภักดีต่อรักแรกของเธอ มันคุ้มค่า เธอไม่ขาดทุน"
เฮ่อฟานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของอวี๋เหยียนที่จากไป ในใจตรงจุดใดจุดหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่างโหวงไป
แต่เขาก็สะบัดความไม่สบายใจเล็กน้อยในใจนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว ก็แค่นกขมิ้นในกรงที่เลี้ยงมาหกปี บินก็บินไป
อา'ชิงกลับมาแล้ว ความเข้าใจผิดคลายลงแล้ว เขารอมาตั้งหลายปี จะพลาดอีกไม่ได้
ส่วนอวี๋เหยียน ตามติดเขามาหกปี เงินที่เขาให้ ก็เพียงพอให้นางใช้ชีวิตครึ่งชีวิตหลังอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่
เขาทำอย่างถึงที่สุดแล้ว
อวี๋เหยียนเดินออกจากโรงแรม เดินเลียบแม่น้ำไปเรื่อย ๆ เธอเป็นคนเข้มแข็งไม่ยอมใคร น้ำตาที่กลั้นไว้นานเพิ่งจะไหลรินออกนอกเบ้าตอนนี้
หกปีไม่ใช่หกวัน มันคือช่วงวัยรุ่นทั้งหมดของเธอ การถูกบอกเลิกแบบทันทีทันใด ทำไมเธอจะไม่เสียใจ
ข้อความจากธนาคารส่งมาให้อย่างรวดเร็ว ยี่สิบห้าล้าน ไม่ขาดสักแดงเดียว เธอเก็บมือถือ ปาดน้ำตาแห้ง เงยหน้ามองตึกสูงใหญ่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ
วิวกลางคืนของเมืองหลิงนั้นงดงาม แสงไฟระยิบระยับ นี่คือสถานที่ที่เธอพยายามสุดชีวิตเพื่อจะหยั่งรากลงให้ได้
หกปีก่อน เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลิงเฉิงซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศจากอำเภอเล็ก ๆ คำพูดของพ่อแม่ในตอนนั้นคือ "เด็กผู้หญิงจะเรียนมากไปทำไม รีบแต่งงานออกเรือนดีกว่า น้องชายของเธอใกล้ขึ้น ม.ปลายแล้ว ต้องเรียนกวดวิชา ที่บ้านเงินตึง เธอหาทางเอาเอง"
เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้งอแง ออกจากบ้าน ไปทำเรื่องกู้ยืมเพื่อการศึกษา ทำงานพิเศษสามที่
หลังจากเปิดเทอมไม่กี่เดือน ในการแข่งขันโต้วาทีครั้งหนึ่ง เธอรู้จักกับเฮ่อฟาน
เขาเป็นลูกคนรวย มีเงินมีหน้าตา เจอกับเธอแค่ครั้งเดียวก็เริ่มตามตื้ออย่างจริงจัง ดอกไม้ของขวัญ รถหรูรับส่ง เอาใจใส่ละเอียดอ่อน เป็นที่อิจฉาของคนอื่น
ตอนแรก เธอไม่รู้จะทำตัวอย่างไร แต่ก็คิดได้อย่างรวดเร็ว เธอต้องการปีนสูงขึ้น ต้องการเงินต้องการอำนาจ ต้องการยืนหยัดในเมืองนี้
เฮ่อฟานมีเงิน มีอำนาจ รูปร่างหน้าตาไม่เลว กับเธอก็ดี
ทำไมเธอจะไม่ตอบรับ
หกปีนี้ เธอตามติดเฮ่อฟาน มองเห็นวิวบนยอดเขาอย่างทั่วถึง
แต่เธอก็รู้ดี ทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บนฐานะ "แฟนสาวของเฮ่อฟาน"
ทันทีที่ฐานะนี้หายไป เธอก็ไม่เหลืออะไรเลย
ดังนั้นเธอจึงทุ่มเทเรียนหนังสือ เอาทุนการศึกษา ทำสื่อออนไลน์ พอเรียนจบก็เบียดเสียดจนได้เข้าทำงานในบริษัทออกแบบสถาปัตยกรรมที่ดีที่สุด ทำงานล่วงเวลาจนถึงเช้ามืดอยู่เสมอ
มือถือเพิ่งเก็บเข้ากระเป๋า อวี๋เหยียนก็ได้รับข้อความอีกหนึ่ง
"เหยียนเหยียน แม่เองนะ น้องชายของเธอคบแฟนแล้ว กำลังจะแต่งงาน ทางฝั่งผู้หญิงขอของหมั้นแปดแสน ยังต้องการซื้อบ้านที่หลิงเฉิงอีก ที่บ้านหาเงินได้มากขนาดนี้จริง ๆ ไม่ได้ เธอดูว่าจะช่วยน้องชายได้ไหม แม่รู้ว่าเธอเจริญก้าวหน้า ที่หลิงเฉิงต้องรู้จักคนรวยไม่น้อยแน่"
อวี๋เหยียนทั้งกายใจอ่อนล้าถึงขีดสุดแล้ว สีหน้าเรียบเฉย กดบล็อกเบอร์โทร ลบประวัติข้อความ แล้วเดินต่อไปข้างหน้า เลี้ยวเข้าไปในถนนอันเงียบสงบสายหนึ่ง
ที่นี่คือย่านบ้านเก่าแบบตะวันตกของหลิงเฉิง มีต้นเพลนปกคลุม แสงไฟถนนสลัว ๆ
เธอใช้เงินที่เก็บจากการเป็นบล็อกเกอร์ รวมกับเงินที่เฮ่อฟานช่วยออกส่วนหนึ่ง ซื้ออะพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ไว้ที่นี่
ด้านล่างของอะพาร์ตเมนต์มีคนสองคนยืนอยู่ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง กำลังชะเง้อมองอย่างร้อนใจ
ใจของอวี๋เหยียนจมดิ่งลง สองคนนั้นคือพ่อแม่ของเธอที่ขาดการติดต่อไปหกปี
เรื่องร้าย ๆ เข้ามาทีละเรื่อง ๆ
"เหยียนเหยียน!" แม่ของอวี๋มีตาอันไว มองเห็นเธอในพริบตา พุ่งเข้ามาจับแขนเธอ "ลูกกลับมาแล้ว แม่โทรไปตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับ"
พ่อของอวี๋ก็เดินเข้ามาด้วย ถูมือไปมา ฝืนยิ้ม "เหยียนเหยียน พ่อรู้ว่าแต่ก่อนพ่อทำไม่ดีกับลูก แต่ครอบครัวเดียวกันจะมีโกรธกันข้ามคืนได้ยังไง เรื่องแต่งงานของน้องชายเลื่อนออกไปอีกไม่ได้แล้วจริง ๆ ฝ่ายหญิงท้องแล้ว ถ้ายังไม่แต่งอีก เขาจะไปฟ้องเอานะ..."
อวี๋เหยียนสะบัดมือแม่ ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มองพวกเขาอย่างเย็นชา "ตอนนั้นพวกคุณบอกว่าให้ถือเสียว่าไม่เคยมีลูกสาวอย่างฉัน ตอนนี้พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาขอเงินฉัน"
"โอ๊ย นั่นมันคำพูดเวลาอารมณ์เสีย!" แม่ของอวี๋ปาดน้ำตา "ลูกคือเนื้อที่หลุดจากอกแม่ จะพูดว่าไม่เคยมีมาก็ไม่เคยมีได้ยังไง เหยียนเหยียน แม่รู้ว่าตอนนี้ลูกเจริญก้าวหน้าแล้ว ที่หลิงเฉิงก็ไปได้ดี ลูกช่วยน้องชายที ถือว่าแม่ขอร้องลูกเถอะ..."
"ฉันไม่มีเงิน" อวี๋เหยียนขัดจังหวะ "ฉันก็แค่ลูกจ้าง เงินเดือนเดือนนึงจ่ายค่าเช่าห้องกินข้าวยังไม่พอเลย"
"ลูกโกหกใครอยู่" จู่ ๆ พ่อของอวี๋ก็ขึ้นเสียงตวาด "พ่อสืบมาหมดแล้ว แฟนที่ลูกคบอยู่ เป็นคุณชายของตระกูลเฮ่อ ตระกูลเฮ่อน่ะเป็นตระกูลมั่งคั่งอันดับหนึ่งของหลิงเฉิง ลูกแค่เขี่ย ๆ ออกจากซอกนิ้ว ก็เพียงพอให้น้องชายซื้อบ้านแล้ว!"
อวี๋เหยียนโมโหจนหัวเราะ "หกปีเต็ม ๆ ไม่ถามไม่ไถ่ฉันเลย พอได้ยินว่าฉันเกาะกิ่งไม้สูงได้ ก็รีบร้อนมาขอเงินฉัน พวกคุณนี่คิดแผนได้เก่งจริง ๆ"
"ลูกพูดแบบนี้ได้ยังไง" พ่อของอวี๋หน้าแดงก่ำ "เราอุตส่าห์เลี้ยงลูกมาจนโต ไอ้คนอกตัญญู มีเงินไม่ช่วยเหลือครอบครัว ตัวเองสุขสบาย ลูกยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม"
แม่ของอวี๋ก็ร้องห่มร้องไห้ตาม "เหยียนเหยียน เห็นแก่ความสงสารน้องชายเถอะ ถ้ามันแต่งงานไม่ได้ แม่ก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..."
"จะเอาเงินก็ไม่มี จะเอาชีวิตก็มีให้" อวี๋เหยียนผลักพวกเขาแล้วเดินเข้าไปข้างใน