หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทั้งสองคนพบกันที่สำนักงานทะเบียนสมรส
ขั้นตอนรวดเร็วมาก
ถ่ายรูป เซ็นชื่อ ประทับตรา ใบสมรสมาอยู่ในมือ อวี๋เหยียนมองชื่อที่เรียงคู่กันด้านบน รู้สึกเลื่อนลอย
เสียงของเฮ่อฉือเหยียนดังขึ้นข้างหู “ไปที่อพาร์ตเมนต์คุณ ช่วยย้ายของ”
อวี๋เหยียนถึงได้รู้สึกอย่างชัดเจนว่า เธอและเฮ่อฉือเหยียนแต่งงานกันแล้ว นับจากนี้จะอยู่ด้วยกัน ใกล้ชิดสนิทสนม แต่เธอกลับแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
เขาอยู่ที่ไหน มีนิสัยอย่างไร ชอบอะไรเกลียดอะไร เธอไม่รู้เลยสักอย่าง
คนขับรถเงียบตลอดทาง อวี๋เหยียนและเฮ่อฉือเหยียนนั่งที่เบาะหลัง ห่างกันช่วงแขนหนึ่ง
“นี่เฉินลู่ ผู้ช่วยคนหนึ่งของผม” เฮ่อฉือเหยียนชี้ไปที่ผู้ชายเบาะหน้า “มีอะไรในภายหลัง ติดต่อเขาได้โดยตรง”
เฉินลู่หันมามอง พยักหน้าอย่างเคารพ “สวัสดีครับคุณผู้หญิง”
อวี๋เหยียนรับคำอย่างอึดอัดเล็กน้อย
อพาร์ตเมนต์ของเธอเป็นบ้านเก่าที่ปรับปรุงใหม่ สูงสามชั้น ผนังด้านนอกปกคลุมด้วยไม้เลื้อย
“ฉันอยู่ชั้นสาม” อวี๋เหยียนลงจากรถ
เฮ่อฉือเหยียนก็ลงจากรถเช่นกัน สั่งให้เฉินลู่รออยู่ข้างล่าง
ทางเดินแคบ ไฟที่เปิดด้วยเสียงจะสว่างขึ้นตามจังหวะก้าวเท้า อวี๋เหยียนหยิบกุญแจไขประตู รับรู้ได้ว่าเฮ่อฉือเหยียนยืนอยู่ข้างหลังเธอในระยะห่างเพียงครึ่งก้าว
กลิ่นอายของเขาโอบล้อมเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมของต้นซีดาร์ที่เย็นสดชื่น
เมื่อเปิดประตู ห้องขนาดหลายสิบตารางเมตรถูกจัดแต่งอย่างอบอุ่นและประณีต โซฟาสีขาวครีม ชั้นวางหนังสือสีไม้ธรรมชาติ บนผนังแขวนภาพวาดสีน้ำและแบบดีไซน์
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่หันไปทางทิศใต้มีระเบียงเล็ก ๆ ตากเสื้อผ้าที่ซักแล้วสองสามชิ้น รวมถึงชุดชั้นในลูกไม้หลายชุด
ใบหน้าของอวี๋เหยียนแดงขึ้นทันที
เธอรีบเดินเข้าไป ต้องการดึงราวตากผ้าเข้ามา แต่ถูกเฮ่อฉือเหยียนจับข้อมือไว้
“ให้ผมจัดการ”
เฮ่อฉือเหยียนยื่นมือไปเก็บเสื้อผ้าเหล่านั้น นิ้วมือเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน ค่อย ๆ ปลดผ้าเนื้อนุ่มลงมาอย่างระมัดระวัง
ชุดชั้นใน ชุดนอน พับเก็บทีละชิ้น วางลงในตะกร้าหวายข้าง ๆ
“จริง ๆ แล้ว… ให้ฉันทำเองดีกว่า” อวี๋เหยียนพูดเบา ๆ
เฮ่อฉือเหยียนไม่เงยหน้า “สามีช่วยภรรยาเก็บของ ไม่ควรหรือ?”
เขาพูดอย่างเป็นธรรมชาติ แต่อวี๋เหยียนรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
เก็บของที่ระเบียงเสร็จ เฮ่อฉือเหยียนเริ่มสำรวจพื้นที่เล็ก ๆ นี้ สายตากวาดผ่านหนังสือบนชั้น กวาดผ่านแบบดีไซน์ที่ยังทำไม่เสร็จบนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็หยุดอยู่ที่พนักพิงโซฟา
ตรงนั้นมีผ้าพันคอผืนหนึ่งวางอยู่ รุ่นคลาสสิกของ Burberry ผู้ชาย
เฮ่อฉือเหยียนเดินไปหยิบผ้าพันคอผืนนั้นขึ้นมา “ของเขา?”
อวี๋เหยียนกำลังเก็บหนังสือบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นมอง “อืม ของเฮ่อฟาน”
เฮ่อฉือเหยียนพับผ้าพันคอครึ่งหนึ่ง เดินไปข้างถังขยะ คลายมือออก
ผ้าพันคอหล่นลงไป
เขาหันมามองอวี๋เหยียน “คุณผู้หญิงเฮ่อ ของของแฟนเก่า ไม่ควรเก็บไว้”
เขาพูดถูก อวี๋เหยียนก็คิดเช่นนั้น แต่ในใจเธอก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบนิดหน่อย
ไม่ใช่เพราะยังอาลัยอาวรณ์เฮ่อฟาน แต่เพราะมันคือเวลา 6 ปีเต็ม ๆ ทั้งดีและร้าย ล้วนเป็นชีวิตของเธอ
เฮ่อฉือเหยียนดูเหมือนจะอ่านอารมณ์ของเธอออก เดินเข้ามาใกล้ “เสียดาย?”
“ไม่ใช่” อวี๋เหยียนส่ายหัว “แค่รู้สึกว่ามันน่าขำ”
“น่าขำเรื่องอะไร?”
“น่าขำที่ฉันเคยคิดจริง ๆ ว่าจะพึ่งเจ้าของผ้าพันคอผืนนั้น อาศัยรักแท้ก้าวข้ามชนชั้นได้” อวี๋เหยียนยิ้มเยาะตัวเอง “ผลลัพธ์ก็แค่ภาพลวงตา”
เธอเบือนหน้าหนี เริ่มเก็บข้าวของ
เสื้อผ้า หนังสือ อุปกรณ์วาดภาพ เครื่องสำอาง
ของของเธอมีไม่มาก ไม่นานก็เก็บได้กระเป๋าเดินทางสองใบกับกล่องกระดาษหนึ่งใบ
เฮ่อฉือเหยียนพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น รับกระเป๋าเดินทางใบที่หนักกว่า ส่วนมืออีกข้างยกกล่องกระดาษ “คุณไม่ต้องขยับ ที่เหลือผมขนอีกเที่ยวก็เสร็จ”
อวี๋เหยียนอยากบอกว่าตัวเองทำได้ แต่เฮ่อฉือเหยียนยกของเดินออกไปแล้ว
ผู้ชายคนนี้ ก่อนวันนี้ยังเป็นตำนานในวงการธุรกิจที่ไม่มีวันเอื้อมถึง เป็นผู้กุมอำนาจตระกูลเฮ่อที่เธอปีนป่ายไม่ถึง แต่ตอนนี้กลับเป็นสามีของเธอ เป็นคนขนของให้เธอ
ถึงข้างล่าง เฉินลู่เปิดท้ายรถ เฮ่อฉือเหยียนวางสัมภาระเรียบร้อย หันมามองอวี๋เหยียน ถามว่า “นอกจากกระเป๋าเดินทางที่เหลืออีกใบหนึ่ง ของอย่างอื่นเอาหมดแล้วหรือ?”
อวี๋เหยียนนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บห้องน้ำ “ในห้องน้ำยังมีเสื้อผ้าบางส่วนที่ยังไม่ได้เอา ห้องน้ำชื้น ถ้าปล่อยไว้ไม่นานอาจขึ้นรา บ้านหลังนี้หลังจากนี้ฉันกะว่าจะขาย ถ้าขึ้นราทำความสะอาดยาก”
อากาศทางใต้พิเศษ บางครั้งเสื้อผ้าวางไว้ในที่ชื้นนิดหน่อยไม่นานก็ขึ้นรา หรือแม้กระทั่งเกิดเห็ด
“ผมไปเอา” เฮ่อฉือเหยียนหมุนตัวขึ้นชั้นบน
อวี๋เหยียนอยากตามขึ้นไป แต่ถูกเฉินลู่กั้นไว้อย่างสุภาพ “คุณผู้หญิง เชิญขึ้นรถก่อน ให้คุณผู้ชายไปเถอะครับ”
เฮ่อฉือเหยียนผลักประตูเข้าไป พื้นที่ในห้องน้ำไม่ใหญ่ สะอาดเป็นระเบียบ
บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้ามีแปรงสีฟันไฟฟ้า ผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ล้วนเป็นแบบ女孩子 ราวข้างกระจกแขวนผ้าขนหนูสีม่วงอ่อนและเสื้อผ้าบางส่วน
สายตาของเขากวาดผ่านสิ่งเหล่านี้ จากนั้นก็หยุดอยู่ที่ราวมุมห้อง
เสื้อเชิ้ตผู้ชายหนึ่งตัว
แววตาของเขามืดลงเล็กน้อย
แม้จะรู้ว่าอวี๋เหยียนและเฮ่อฟานไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่การได้เห็นเสื้อผ้าของผู้ชายอีกคนปรากฏในพื้นที่ส่วนตัวของเธอกับตา ความรู้สึกนั้นก็ยังเหมือนเข็มทิ่มแทงเข้าไปในใจ
เฮ่อฉือเหยียนเก็บเสื้อเชิ้ตตัวนั้นยัดเป็นก้อนกลมด้วยสีหน้าเรียบเฉย โยนลงถังขยะไปเป็นเพื่อนกับผ้าพันคอผืนนั้น
เขาเปิดก๊อกน้ำ ล้างมือ กระแสน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านนิ้วมือ แต่ก็ไม่อาจชะล้างความรู้สึกรุ่มร้อนในใจได้
อดีตของอวี๋เหยียนและเฮ่อฟานเป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้ว เขารู้ตั้งแต่ 6 ปีก่อน
แต่การรู้กับการเห็นกับตา เป็นคนละเรื่องกัน มันนานเกินไปแล้ว เขารอคอยมานานเกินไป
กลับมาที่รถ อวี๋เหยียนพบว่าอารมณ์ของเฮ่อฉือเหยียนผิดปกติไปเล็กน้อย
เธอถามว่า “มีอะไรหรือ?”
เฮ่อฉือเหยียนไม่มองเธอ “ไม่มีอะไร”
แต่ชัดเจนว่ามีอะไรบางอย่าง
อวี๋เหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เข้าใจ “คุณเห็นอะไรมาหรือเปล่า?”
เฮ่อฉือเหยียนไม่พูด
นั่นก็คือการยอมรับโดยปริยาย
อวี๋เหยียนใจกระตุกวูบ ในห้องน้ำมีอะไร? เธอนึกย้อนดู – อ๋อ เสื้อเชิ้ตตัวนั้น
เฮ่อฟานมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน บอกว่ามีประชุมสำคัญ แต่ก่อนประชุมกาแฟหกใส่เสื้อเชิ้ต
ที่นี่ของเธอใกล้กับบริษัทเขา เขาก็เลยมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
อวี๋เหยียนอธิบายว่า “นั่นเป็นอุบัติเหตุ กาแฟของเขาหกใส่ตัว มาที่นี่เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชั่วคราว แล้วไม่ได้เอาไป…”
เสียงของเฮ่อฉือเหยียนเย็นชาลงเล็กน้อย “ไม่ต้องอธิบาย เรื่องระหว่างพวกคุณ ผมไม่อยากถาม”
แต่ริมฝีปากที่เม้มแน่น คิ้วที่ขมวดเล็กน้อย ต่างกำลังบอกว่า: ผมไม่พอใจ
อวี๋เหยียนเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ
แต่ ทำไมล่ะ?
“คุณเฮ่อ” อวี๋เหยียนเรียกเขาเบา ๆ
“หืม?”
“คุณโมโหหรือ?”
เฮ่อฉือเหยียนมองเธอในที่สุด “เปล่า”
อวี๋เหยียนมั่นใจมาก “คุณโมโห”
เฮ่อฉือเหยียนหันกลับไป “เห็นที่อยู่ของภรรยามีของของผู้ชายอื่น นึกถึงว่าผู้ชายอื่นเคยค้างคืนที่บ้านภรรยา ถ้าสามีไม่โมโห มันจะไม่ค่อยปกติหน่อยหรือ?”
อวี๋เหยียนอึ้งไปเล็กน้อย พูดเบา ๆ ว่า “อดีตของเราเป็นความจริง แต่ฉันกับเขาไม่เคยค้างคืน… ไม่เคยเลย”
เฮ่อฟานตลอด 6 ปีนี้รักษาความบริสุทธิ์เพื่อซูหวั่นชิงมาตลอด เธอกับเฮ่อฟานมีการสัมผัสใกล้ชิด จูบ กอด แต่ไม่เคยค้างคืนด้วยกัน
“ผมรู้” เฮ่อฉือเหยียนหันกลับไป
แต่เขาควบคุมไม่ได้
อวี๋เหยียน: เขารู้อะไรหรือเขารู้?
รถขับเข้าสู่หมู่บ้านเหิงเทียนกงก่วนในหลิงเฉิง จอดอยู่หน้าวิลล่าริมทะเลสาบหลังหนึ่ง
สวน สระว่ายน้ำ ตัวตึกหลัก เนื้อที่กว้างใหญ่มาก ตรงกับจินตนาการของอวี๋เหยียนเกี่ยวกับคฤหาสน์หรูทุกประการ
อวี๋เหยียนถามว่า “คุณพักที่นี่เป็นประจำหรือ?”
เฮ่อฉือเหยียนนำเธอเดินเข้าไปข้างใน “ผมออกต่างจังหวัดตลอดทั้งปี ที่หลิงเฉิงพักไม่มาก แต่หลังจากแต่งงานแล้ว จะกลับมามากขึ้น”
หัวใจอวี๋เหยียนเต้นแรง
กลับมามากขึ้น? นั่นหมายความว่า…
เฮ่อฉือเหยียนราวกับมองทะลุความคิดของเธอ “ห้องของคุณอยู่ชั้นสอง ห้องถัดจากห้องผม วางใจได้ ก่อนที่คุณจะพร้อม ผมจะไม่แตะต้องคุณ”