เจียงหนานเย็นชามองเธอ จ้องไปที่อีกฝ่าย "คุณจี๊เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"
ถามเสร็จก็ก้มลงมอง
พบว่ากำลังเหยียบหลังเท้าของจี้อีซูอยู่ จึงแสร้งทำเป็นตกใจ "ขอโทษที ฉันไม่ได้สังเกต ฉันไม่คิดว่าคุณจี๊จะยื่นเท้ายาวขนาดนี้ ตอนที่ฉันเดินผ่านไปเมื่อกี้ชัดๆ ไม่มีนะ"
จี้อีซูเจ็บจนสีหน้าเบ้ บีบหน้าจนม่วงไปทั้งหน้า
"เธอรีบเอาเท้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ เจ็บ!"
จี้อีซูเจ็บจนตัวสั่น "ใครจะไปเหมือนเธอ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ!"
เจียงหนานถึงได้ค่อย ๆ ถอนเท้ากลับช้า ๆ
จากนั้นก็ยิ้มเย็น ๆ เอ่ยเตือน "คราวหน้าคุณจี๊ต้องระวังกิริยาท่าทางให้มากกว่านี้หน่อย ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าคุณจี๊จงใจยื่นเท้าออกมาเพื่อสะดุดฉัน"
จี้อีซูไม่เจ็บปวดรวดร้าวอีกต่อไปแล้ว ถอนหายใจโล่งอก
เซียวเป่ยสวินสีหน้าเคร่งขรึมตลอดเวลา สายตาคมกริบจ้องไปที่เจียงหนาน
เจียงหนานรู้สึกได้ถึงสายตานั้น หันไปชำเลืองมองเขา จากนั้นก็หันหน้าหนีอย่างเย่อหยิ่ง เดินต่อไปยังบนเวที
เซียวจื่อเฉียนเห็นเจียงหนานหยุดอยู่ตรงนั้นเมื่อครู่ ก็มองมาทางนี้ด้วยความสงสัย
แม้ตอนนี้เจียงหนานกำลังเดินขึ้นเวที แต่เขาก็พอจะสังหรณ์ใจว่าทางโน้นคงมีอะไรเกิดขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่เจียงหนานมองป้าเขยเล็ก สายตาจะดูไม่ค่อยปกติ
แต่จะบอกว่าผิดปกติตรงไหนก็พูดไม่ถูก
เขาคิดว่าน่าจะเป็นเพราะช่วงที่ผ่านมาเจียงหนานจะถอนหมั้น ทำให้ตัวเองคิดมากไปเอง
เจียงหนานขึ้นเวทีและเริ่มพูด
จี้อีซูเจ็บจนแทบจะร้องไห้
หลังเท้ายังคงเจ็บแปลบ ๆ ตลอดเวลา ก้มหน้าตลอดทั้งงาน คิดแต่ว่าจะเผชิญหน้ากับเซียวเป่ยสวินยังไงดี
"ถ้าไม่ไหวก็ไปโรงพยาบาล" เซียวเป่ยสวินน้ำเสียงทุ้มต่ำ ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือพอใจ