แม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่นาทีนั้น เจียงหนานก็นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...
เสียงคุ้นหูดังขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง: "ใจกล้าขึ้นทุกวันเลยนะ ไม่กลัวตายจริงๆ หรือไง?"
เจียงหนานชะงัก เงยหน้าขึ้นไป สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำของเซียวเป่ยสวิน แค่ชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว หัวใจของเจียงหนานก็รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก
"มีเธอยู่ ฉันยังไงก็ไม่ตายหรอก" เจียงหนานพูดอย่างยียวน นี่คือสิ่งที่เธอพูดจากใจจริง
คิ้วของเซียวเป่ยสวินขมวดเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ดวงตาสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเจียงหนาน
"บ้า" เซียวเป่ยสวินกระตุกมุมปากบางๆ
เจียงหนานเลิกคิ้วใส่เขา สายตาเต็มไปด้วยความซนและเย้ายวน
ตอนนั้นเอง ลั่วเค่อพาคนเดินมาจากทางประตูหลัง สั่งให้คนพาพนักงานเสิร์ฟหนุ่มที่เจ็บปวดทรมานออกไป ก่อนจะเข้ามารายงานกับเซียวเป่ยสวินด้วยความนอบน้อม: "คุณชายสาม จัดการเรียบร้อยแล้ว"
เซียวเป่ยสวินตอบรับเบาๆ: "สอบสวนให้ละเอียดล่ะ"
ลั่วเค่อพยักหน้ารับ
เซียวเป่ยสวินปล่อยเจียงหนาน สายตาสีดำสนิทเหลือบมองเธอ: "กลับ หรืออยู่ต่อ?"
"ก็ต้องกลับสิ" ดวงตาของเจียงหนานเปล่งประกายแววฉลาด ก้าวเท้าออกจากประตูหลัง
คนพวกนั้น tonight ชัดเจนว่าต้องการจับตัวเธอไป ถ้าเธอไม่ถูกจับไป คนที่อยู่เบื้องหลังคงร้อนใจไม่น้อยสินะ?
ขึ้นรถมา เสียงทุ้มต่ำของเซียวเป่ยสวินดังข้างหูเจียงหนาน: "คุณหนูเจียงมีเรื่องขัดใจกับคนไม่น้อยเลยนะ มีคนอยากลงมือกับคุณตั้งมากมาย"
เจียงหนานหันหน้าไป สบเข้ากับสายตาที่จับจ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง ยกมุมปากยิ้มอย่างไม่ยี่หระ: "ใช่สิ มีคนอยากจัดการฉันเยอะขนาดนี้ คุณชายสามยังไม่รีบสงสารฉัน แล้วแต่งงานกับฉันไปเลยล่ะ"
เซียวเป่ยสวินกระตุกมุมปากเย็นชา: "ฉันว่าเธอดูเพลิดเพลินซะด้วยซ้ำ ไม่เห็นจะกลัวเลย"
"กลัวสิ แต่ว่ากลัวแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?" มุมปากของเจียงหนานยกสูงขึ้นไปอีก สายตายิ่งเยือกเย็นและสดใส ราวกับดอกกุหลาบที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ทั้งงดงาม สดใส และดื้อรั้น ความไม่ยอมแพ้แบบนั้น ทำให้เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ท่าทางหยิ่งผยองจริงๆ นะ" เขาหันหน้าหนี แต่แววตายังคงลึกซึ้ง