เจียงหนานนึกขึ้นได้ถึงสีหน้าไม่พอใจของเขาตอนที่เห็นเธอในบาร์
หรือว่าเขาจะคิดว่าเธอมาที่นี่ด้วยความตั้งใจไม่ดีอะไร?
เจียงหนานไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอของเขา ทำหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจ
"คุณชายสามโมโหอะไรขนาดนั้น? ดุเกินไปหน่อยมั้งคะ"
"ท้องแล้วยังจะมาที่แบบนี้อีก?"
สายตาดำมืดของเซียวเป่ยสวินจ้องเธอ น้ำเสียงต่ำทุ้ม เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ
เจียงหนานทำเสียงหึ้มในคอ "ที่แท้คุณชายสามก็ไม่ไว้ใจฉันนี่เอง ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าแค่มาหาฉินหวน เตรียมจะรับเธอกลับบ้าน
คุณชายสามคิดว่าฉันมาที่แบบนี้เพื่อเที่ยวแล้วจะทำอะไรไม่ดีหรือไง?"
ดวงตายาวรีของเซียวเป่ยสวินหรี่ลงเล็กน้อย
ดูท่าเธอจะไม่ได้โกหก สีหน้าและท่าทางของเขาจึงผ่อนคลายลง
เขาเอามือเธอออก นั่งตัวตรงแล้วเอนหลัง ท่าทางกลับมาหยิ่งผยองและสุขุมอีกครั้ง
"เธอพูดโกหกไม่ได้เด็ดขาด"
เจียงหนานจึงคลานเข้าไปกอดเขา มือข้างหนึ่งเล่นกับเนคไทของเขา แนบชิดกายเขาอย่างยั่วยวนจนถึงกระดูก
"คุณชายสามเข้าใจฉันผิด ควรจะชดเชยอะไรฉันหน่อยมั้ยคะ?"
เซียวเป่ยสวินเลิกคิ้วเข้ม "ยังจะกล้าขอค่าชดเชยกับฉันอีก? เมื่อกี้ถ้าฉันไม่มาทัน รู้มั้ยว่าเธอจะเจออะไร?"
เจียงหนานนึกถึงคนที่เรียกตัวเองว่าเสี่ยวเฉินขึ้นมา ก็รู้สึกสนใจอยู่ไม่น้อย
"ไม่รู้จริงๆ ค่ะ คุณชายสามบอกหน่อยสิคะ ว่าเสี่ยวเฉินคนนั้นเป็นใคร?"
เซียวเป่ยสวินเหลือบตามองเธออย่างเฉยเมย "เฉินเส้าฉง ลูกชายของเมิ่งฮุย เขาเป็นคนที่ภูมิใจกับการเล่นผู้หญิงเป็นชีวิตจิตใจ ในสถานที่แบบนี้ ผู้หญิงที่ถูกเขาเล่นแล้วนับไม่ถ้วน"
สีหน้าเซียวเป่ยสวินเริ่มเคร่งเครียด เปลี่ยนไปทันที
"เมื่อกี้เธอเกือบจะกลายเป็นหนึ่งในนั้นแล้ว"
เจียงหนานใจกระตุกวูบ
"บ้าแตก...เดี๋ยวนะ เฉินเส้าฉงแซ่เฉิน เมิ่งฮุยแซ่เมิ่ง แล้วสองคนนี้เป็นพ่อลูกกันได้ยังไง?"
เจียงหนานทำหน้างง ยกมือทั้งสองข้างโอบแขนเขาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
กายนุ่มแนบชิดเขา หน้าอกอวบอิ่มเสียดสีกับแขนเขาอย่างแผ่วเบา
แววตาดำมืดของเซียวเป่ยสวินฉายแววใคร่หน่วง ลำคอขยับขึ้นลงหลายครั้ง
เนิ่นนาน เสียงแหบพร่าจึงดังขึ้น: