แม้เวินจี้จงจะโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจมากว่ายี่สิบปี ก็ยังต้องตกใจกับสายตาของเจียงหนาน
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตวาดอย่างโกรธจัด "ยังจะมาถามฉันอีกเหรอ? เกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน ใจแกไม่รู้ตัวเองหรือไง!"
"แกเอาแต่พูดเรื่องถอนหมั้นไม่หยุด ไม่ใช่แค่เหยียบย่ำน้ำใจฉัน แต่ยังเป็นการท้าทายอำนาจของตระกูลเซียวอีกด้วย!"
มองใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของเวินจี้จง เจียงหนานรู้สึกกระจ่างในใจ
เป็นเรื่องถอนหมั้นจริงๆ ด้วย
แก้มเจ็บแสบร้อน แต่เจียงหนานกลับไม่รู้สึกอะไร มีเพียงความเจ็บแปลบที่หัวใจ
เจ็บจนเธอชาชาและสิ้นหวัง
เธอยกมุมปากขึ้นบางๆ "นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบสี่ปีที่ลุงตีฉัน"
เสียงเบาแว่ว สายตาแวบหนึ่งของความผิดหวัง
แม้จะได้ยินความลับที่ว่าลุงคิดจะฆ่าเธอ
แต่ความผูกพันสิบสี่ปี มิอาจตัดขาดได้ในชั่วข้ามคืน
ฝ่ามือนี้ดั่งการยืนยันชัดเจน บดขยี้บุญคุณหลายสิบปีให้แหลกลาญ
เวินจี้จงถูกสายตานั้นมองจนใจสั่น
ความหวั่นไหววาบหนึ่งผ่านไป
เมื่อเหลือบเห็นใบหน้าบวมช้ำของเจียงหนาน ความโกรธก็ลดลงไปไม่น้อย
"ลุงแค่อยากหาคู่ที่ดีให้แก ช่วงนี้แกเอาแต่ดื้อดึง อยากมาทำงานที่บริษัทก็ให้แกมาแล้ว แกยังไม่พอใจอะไรอีก? จะถอนหมั้นอีกแล้วหรือไง?"
"เซียวจื่อเฉียนเห็นนาฬิกาผู้ชายที่ฉันซื้อ ก็คิดว่าฉันมีคนอื่น ความไว้เนื้อเชื่อใจขนาดนี้ไม่มี ฉันไม่คิดว่าจะหมั้นกันต่อไป"
เจียงหนานเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาและคิ้วเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและแข็งแกร่ง
ความโกรธของเวินจี้จงพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง "มีความเข้าใจผิดก็คลี่คลายกันได้สิ ต้องทำเรื่องใหญ่ถึงขั้นถอนหมั้นเลยหรือไง?"
"แกยังลงมือตีหน้าต่อหน้าคนอีก ตีเวินหว่านสองฉาด เจียงหนาน กฎที่สั่งสอนแกมาตลอดหลายปี แกเรียนไปไหนหมด!"