เห็นเซียวเป่ยสวินนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้
ชุดสูทสีเข้มอิตาลีตัดเย็บด้วยมือสั่งทำพิเศษทั้งตัว ยิ่งขับให้เขาดูสูงศักดิ์ เย็นชาน่ากลัว
จัวหยู่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ยืนก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ อย่างนอบน้อม
ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงหนาน
สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนและหวาดระแวง
เจียงหนานตกใจไม่น้อย “คุณชายสาม?”
นางเดินเข้าไปหาเซียวเป่ยสวินไม่กี่ก้าว สีหน้าตกใจ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เซียวเป่ยสวินเลิกคิ้วเรียวคม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ยังไง? ผมอยู่ที่นี่นายแปลกใจมากเหรอ? ไม่ใช่อยากให้ผมช่วยหรือไง?”
เจียงหนานยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีก
แม้แต่ฉินหวนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังมึนงงไปหมด
มองเจียงหนาน แล้วก็มองเซียวเป่ยสวิน
เกิดอะไรขึ้น?
เจียงหนานไม่ได้บอกว่าเซียวเป่ยสวินจะไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้หรอกเหรอ?
เนี่ยมาช่วย หรือมาทำลายกันแน่?
เจียงหนานเอ่ยคำถามในใจออกไปแล้ว “คุณชายสามมาช่วยฉันเหรอ?”
พลางกวาดสายตาเย็นเยียบไปที่จัวหยู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ทนายจัว เก่งจริง ๆ นะ! เพิ่งแยกกับฉันไปหยก ๆ ก็ไปหาลุงฉันทันที”
สายตานางในพริบตากลายเป็นคมกริบราวมีด “ยังไง? จะไปแอบรายงานข่าวเหรอ?”
จัวหยู่อยากตายให้รู้แล้วรู้รอด
โดยเฉพาะรอยฟกช้ำที่หางตาที่บวมขึ้นมา เป็นฝีมือคนของเซียวเป่ยสวิน
ทั้งฮ่องกงที่ไหนจะกล้าหยิ่งผยองอำมหิตเท่าเซียวเป่ยสวิน
ยิ่งเป็นคนที่เขาไปแหย่ด้วยไม่ได้
เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเซียวเป่ยสวินที่นิสัยอำมหิตเย็นชาเหมือนยมฑูตเลือดเย็น จะยอมช่วยเจียงหนาน
จัวหยู่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เซียวเป่ยสวินกวาดสายตาคมกริบมา “ยังไง? ยังคิดไม่ออกอีกเหรอ?”
จัวหยู่ถูกสายตานั้นมองจนทั้งตัวสั่นสะท้าน
ถึงจะคลุกคลีกับผู้คนมานานหลายปี แต่ก็ยังถูกเซียวเป่ยสวินข่มขวัญจนเหงื่อแตกพลั่ก
“ไม่ใช่ครับ คุณชายสามพูดแล้ว ผมก็รู้ว่าควรทำยังไง”
ไม่อย่างนั้น ตอนนี้เขาคงไม่โทรหาเวินจี้จงไปแล้วว่าไม่ว่าง ขอนัดใหม่
เวินจี้จงจะไม่ได้มาเลยด้วยซ้ำ
ส่วนที่พวกเขาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อรอเจียงหนานมาถึง
เซียวเป่ยสวินเหมือนจะคำนวณไว้แล้วว่าเจียงหนานจะต้องมา
เขาพ่นลมหายใจเย็นชา “ถ้าอย่างนั้น ของล่ะ?”
“อยู่ ในมือครับ”