ฉินฮุ่ยตกใจจนเบ้าตาแทบถลน มองฉินหวนเป็นเชิงห้ามไม่ให้พูดพล่อยๆ
ฉินหวนไม่สนใจคำถามของเซินซิงซวี่ ไม่คิดเลยว่าเขาจะบุกเข้ามาได้ ยังไงก็ตาม แถมยังเป็นตอนที่บอดี้การ์ดขัดขวางอยู่
บอดี้การ์ดรีบขอโทษ "ขอโทษครับ คุณฉิน คุณเซินบอกว่าเป็นพี่ชายของคุณ ผมเลยกันไว้ไม่อยู่"
เติ้งเจ๋อเป็นหัวหน้าทีมบอดี้การ์ด ตอนที่ฉินฮุ่ยเข้ามาเมื่อกี้ เขาก็เดินตามเข้ามาด้วยเพื่อคอยดูแล
ถึงจะไม่รู้ท่าทีของฉินหวน แต่ก็รีบเข้ามาขวางหน้าเซินซิงซวี่เป็นคนแรก
"คุณเซิน ได้โปรดอย่าทำให้พวกเราลำบากเลยครับ เชิญคุณออกไปข้างนอก"
เซินซิงซวี่รู้ดีว่าเติ้งเจ๋อเป็นคนที่เจียงหนานจัดวางไว้ที่นี่ สายตาเยียบเย็นกวาดไปมา
"วางใจได้ ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก! พอถามสิ่งที่ต้องถามเสร็จ ฉันจะไปเอง"
เติ้งเจ๋อลังเล ไม่ยอมตกลง จนกระทั่งฉินหวนเอ่ยปาก
"เติ้งเจ๋อ ฉันไม่เป็นไร ปล่อยเขาไปเถอะ"
ไม่อย่างนั้นจะเดินตามแผนของเธอต่อไปยังไง?
"ได้ครับ คุณฉิน"
เติ้งเจ๋อถอยไปยืนข้างๆ บอดี้การ์ดอีกคนถอยออกไปข้างนอก แล้วแอบติดต่อเจียงหนาน
ฝ่ายเจียงหนานฟังโทรศัพท์จบ สีหน้าเรียบเฉยราวกับรู้เหตุการณ์อยู่แล้ว
"พวกนายจับตาดูไว้ให้ดี อย่าให้ฉินหวนเป็นอะไร ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"
เจียงหนานลุกขึ้นเดินเร็วๆ ออกไป พอคิดอะไรออก ก็กดโทรหาเซียวเป่ยสวินเพื่อบอกกล่าว
เผื่อเขามาที่บริษัททีหลังจะได้ไม่ตามหาคนไม่เจอ
ไม่คิดว่าเซียวเป่ยสวินจะตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พอดีฉันอยู่แถวนี้พอดี รอฉันสักสองสามนาที ฉันไปรับเธอแล้วไปด้วยกัน"
เจียงหนานเหงงไปสองสามวินาที แล้วก็รับคำ เดินออกมารอที่หน้าตึกได้ไม่นาน
เซียวเป่ยสวินก็มาถึง
เขาดันประตูรถเปิดจากด้านใน "ขึ้นรถสิ"
เจียงหนานไม่ลังเลรีบปีนเข้าไปในรถ มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ในห้องพักผู้ป่วย เซินซิงซวี่เดินยาวเข้าไปใกล้เตียง ดวงตาแฝงความจ้องมองราวกับปักหมุดอยู่ที่ฉินหวน
"ฉินหวน ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่แจ้งความใส่ร้ายว่าซิงชิ่งทำร้ายเธอ ยังจะง้างเรื่องเมื่อ years ก่อนขึ้นมาอีก เธอจะเอาดำเป็นขาวให้ได้เลยใช่ไหม?"
เซินซิงซวี่โกรธจัด "ฉันรู้ว่าเธออิจฉาซิงชิ่งมาตลอด อิจฉาคนอื่นมันไม่เหนื่อยหรือไง?"
ฉินหวนมองเขาด้วยสายตาเยาะหยัน อดยิ้มมุมปากไม่ได้