เจียงหนานตัดสายอย่างเย็นชา
รู้สึกถึงสายตาร้อนแรงจึงเงยหน้าขึ้นมอง
เห็นเซียวเป่ยสวินใส่เสื้อคลุมอาบน้ำเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องอกที่ชัดเจน ร่างสูงใหญ่เอนพิงประตูระเบียงอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจับจ้องที่เธอ
ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งก็ขยับ เดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง สายตาที่เต็มไปด้วยการรุกรานราวกับจะกินเธอเสียอย่างนั้น
เจียงหนานมองเขาอย่างตะลึง หลังตั้งตรง
มือของเขายื่นมาถูไฝหลังหูเธอ
“เซ็กซี่มาก”
จู่ๆ เขาก็โน้มเข้ามาใกล้หลังหูเธอ เป่าลมร้อนชื้นใส่ เสียงทุ้มนุ่มดึงดูดประสาทของเจียงหนาน
เจียงหนานทำหน้างง
โรคแปลกอะไร?
เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำนั้นอีกครั้ง ในสมองฉายภาพชายที่เธอจำหน้าไม่ได้ แต่ทันใดนั้นสมองก็จินตนาการแทนที่ด้วยใบหน้าของเซียวเป่ยสวิน
เจียงหนานตกใจ รีบสะบัดความคิดทิ้ง
มือใหญ่ที่หลังหูถอนกลับไป
เซียวเป่ยสวินหันกลับไปที่เตียง นอนตะแคงอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งเท้าศีรษะ มองเจียงหนาน มืออีกข้างตบเบาๆ ข้างตัว
“มานี่”
เจียงหนานต้องการพอดี
ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เดินไปนอนลงข้างเขา
แต่ก็ตกใจ พวกเขานอนด้วยกันมาตั้งหลายครั้งแล้ว
เขายังเอาอีก?
ทันใดนั้น วงแขนแข็งแรงก็โอบกอดเธอ ถูกเซียวเป่ยสวินดึงเข้าไปในอ้อมกอด
เซียวเป่ยสวินนอนดีๆ แล้วกดศีรษะเธอลงบนอกแน่นๆ มือใหญ่ตบเบาๆ บนหัวเธอสองที
“ถ้าอยากได้อีก พรุ่งนี้ค่อยมา”
เจียงหนาน “……”
เธอไม่ได้อยากได้อีก
แต่อยากท้อง
ในใจคิดคำนวณ ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะมีโอกาสนอนกับเขาง่ายๆ บางทีคืนนี้อาจใช้โอกาสนอนอีกสักสองสามครั้ง
หากตั้งครรภ์ เธอจะมีความหวังที่จะหลุดพ้นจากคุณน้า ไม่ต้องคลุมถุงชนกับเซียวจื่อเฉียน หลีกเลี่ยงการถูกกวาดทรัพย์มรดกของนางแต่เพียงผู้เดียว
คิดไปคิดมา เจียงหนานพบว่าเซียวเป่ยสวินที่อยู่ข้างๆ หายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
เจียงหนานเงยหน้าขึ้นยืนยัน มองเขาในระยะใกล้เช่นนี้ พบว่าใบหน้านี้มีโครงกระดูกยอดเยี่ยม รูปกรอบหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
หลับจริงๆ ด้วย
เจียงหนานนอนคนเดียวจนชิน การนอนหนุนแขนเขาไม่สบาย อยากขยับมือเขาออก
แต่ผู้ชายกลับออกแรงมากขึ้น รัดเธอไว้ในอ้อมอก เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ:
“ห้ามขยับ”
“……”
เจียงหนานจำนน ต้องนอนดีๆ ในอ้อมกอดของเขา อาจเป็นเพราะถูกทรมานทั้งคืน ไม่นานก็หลับสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้นตื่น
เจียงหนานตกใจที่พบว่า ตัวเองยังนอนอยู่ในอ้อมกอดเขา พวกเขายังคงอยู่ในท่าเดียวกับเมื่อคืนก่อนนอน
ผ้าม่านโรงแรมกันแสงดีมาก มีเพียงลำแสงสีขาวเล็ดลอดจากช่องเข้ามา แต่ห้องยังคงมืดมิด
มือของเจียงหนานคลำหาโทรศัพท์ อยากดูเวลา แต่เสียงทุ้มของชายข้างๆ ดังขึ้น:
“เธอเป็นโรคเห่อทำอะไรไม่ได้หรือไง?”
“……”
เจียงหนานรักษารอยยิ้มปลอมที่ฝึกมาหลายปี: “ขอโทษที่รบกวนท่าน ฉันแค่อยากหยิบโทรศัพท์ดูเวลา”
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้วหนาเล็กน้อย กลับคลายมือ ยื่นแขนยาวเปิดไฟหัวเตียงอย่างแม่นยำ
เจียงหนานอาศัยจังหวะพลิกตัวออกจากอ้อมกอดเขา หยิบโทรศัพท์ข้างหัวเตียงดูเวลา ก็สะดุ้งทันที
สิบโมงแล้ว!
ออกมาทั้งคืน ไม่รู้กลับไปจะถูกคุณน้าและคุณนายท่านถามอย่างไร
“ท่านซาน ฉันต้องกลับแล้วค่ะ”
เจียงหนานรีบลุกขึ้นนั่ง
เซียวเป่ยสวินครางรับเบาๆ เจียงหนานไม่ทันสังเกตสีหน้าเขา รีบลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน
ครู่หนึ่ง
เจียงหนานสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวเรียบร้อยแล้ว ยืนอยู่ตรงหน้าเซียวเป่ยสวินอย่างสง่างามสูงศักดิ์
“อาซาน ฉันพร้อมแล้วค่ะ”
เซียวเป่ยสวินเลิกคิ้วมองเธอ ในดวงตาลึกล้ำฉายแววอะไรบางอย่าง
เจียงหนานมีใบหน้าขนาดเล็ก แต่อวัยวะบนใบหน้างามคมชัด แม้ไม่แต่งหน้า แต่ผิวขาวอมชมพู เนียนละเอียด เอวบางเล็กจับได้เพียงกำมือ รูปร่างสง่าโปร่งบาง ราวกับดอกลิลลี่ที่บานสะพรั่ง สูงศักดิ์และบริสุทธิ์
ไฝหลังหูที่มีลวดลายคล้ายดอกเหมยสีแดงเด่นชัดขึ้นมาเป็นจังหวะ ทำให้คอแห้งปากแห้ง
“ไปกันเถอะ”
เซียวเป่ยสวินลูกกระเดือกขยับ ก้าวขายาวผ่านหน้าเธอไป กลิ่นหอมซีดาร์อ่อนๆ ลอยผ่าน
ในสมองเจียงหนานฉายภาพที่ไม่ได้เห็นมานาน กลิ่นนั้นเหมือนกับกลิ่นเมื่อห้าปีก่อนมาผสานกันในทันใด
ใจของเจียงหนานกระตุก รีบสะบัดภาพวกวนน่าอายเหล่านั้นทิ้ง รีบตามหลังเซียวเป่ยสวินไป
มาถึงลานจอดรถใต้ดิน ขึ้นรถ
เจียงหนานนั่งหลังตรงอย่างสง่างามบนเบาะหลัง เว้นระยะห่างระหว่างเธอกับเซียวเป่ยสวินหนึ่งตำแหน่ง
ในใจครุ่นคิดอยากขอช่องทางติดต่อจากเขา
“สแกนฉัน”
ทันใดนั้น เซียวเป่ยสวินเปิดรหัสวีแชทวางตรงหน้าเธอ
เจียงหนานรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง “ค่ะ”
รีบเปิดมือถือ สแกนเพิ่มเป็นเพื่อน เห็นเซียวเป่ยสวินรับเพื่อนแล้ว เธอถึงวางใจ
ดีมาก
แผนการก้าวไปข้างหน้าใหญ่แล้ว
แววตาล้ำลึกของเซียวเป่ยสวินจับจ้องเธอ “จะไปไหน? ไปส่ง”
เจียงหนานลังเลสองวินาที “ท่านซานส่งฉันถึงปากซอยก็พอ ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับเอง”
เซียวเป่ยสวินยื่นแขนยาว
เจียงหนานรู้สึกตัวเบาหวิว ก็มานั่งบนตักเขาแล้ว
มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจน ลูบเบาๆ หลังหูเธอ “ตอนนี้กลัวคนเห็น ตอนยั่วยวนฉัน ทำไมไม่กลัว?”
เซียวเป่ยสวินอายุยี่สิบสามปี ก็กลายเป็นทายาทตระกูลเซียวแล้ว
เพียงสองปี ทำให้มูลค่าตลาดของบริษัทเซียวกรุ๊ปเติบโตร้อยละยี่สิบ ตำแหน่งตระกูลอันดับหนึ่งของฮ่องกงมั่นคง
ผู้ชายที่ฉลาดเฉียบแหลมเช่นนี้ เพียงแค่สายตาเดียว ก็แยกแยะจริงเท็จได้
เจียงหนานไม่กล้าโกหก
มิฉะนั้น จะเป็นผลร้ายต่อแผนการของเธอ
“รอให้ฉันท้องลูกของอาซาน ฉันก็จะไม่กลัว”
“มั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าจะท้องลูกของฉัน?” แววตาของเซียวเป่ยสวินเข้มขึ้น บรรยากาศพลันเย็นวาบ
“ถ้าท้องไม่ได้ล่ะ?”
ใจของเจียงหนานกระตุก
คาดเดาอารมณ์เขาไม่ออก จึงยังคงพูดความจริงต่อไป: “ฉันมั่นใจว่าต้องท้องได้แน่”
ครั้งนี้ไม่ได้ ก็ยั่วยวนต่อไป
จนกว่าจะท้องให้ได้
เซียวเป่ยสวินถูผิวหลังหูเธอ ริมฝีปากบางยกโค้งที่คาดเดาความชอบโกรธยาก
“เธอนี่ไม่เหมือนกับที่เล่าลือเลย”
เจียงหนานถูกเขาคลายมือ ปล่อยให้นั่งด้านข้าง
เจียงหนานฟังออกว่ามีความเยาะหยันอยู่บ้าง แต่ไม่ใส่ใจเลย ในใจมุ่งแต่เรื่องท้องอย่างเดียว
เธอทำท่าทีไม่แยแส “ท่านเองก็บอกว่าเป็นข่าวลือ ข่าวลือเชื่อเป็นจริงไม่ได้”
เซียวเป่ยสวินยกยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร สั่งคนขับรถไปส่งเธอที่ปากซอยที่กำหนด ปล่อยเธอลง
เจียงหนานยืนข้างถนน ลาเขา เตรียมเรียกรถ
ในขณะเดียวกัน เซียวจื่อเฉียนเพิ่งออกจากโรงแรมกับเวินหว่าน ขับรถเลี้ยวมาตามซอยนี้
เห็นเจียงหนานลงจากรถหรูสีดำแต่ไกล พยายามมองป้ายทะเบียนให้ชัด แต่รถคันนั้นแล่นไปไกลแล้ว
เขามองไม่ชัด และเห็นเจียงหนานขึ้นรถแท็กซี่ไปต่อหน้าต่อตา
“นั่นไม่ใช่เจียงหนานหรือ?” เวินหว่านทำหน้าประหลาดใจ
เซียวจื่อเฉียนนึกถึงท่าทีของเจียงหนานเมื่อวาน สีหน้าเครียดลง
ในเวลาเดียวกันนี้ บนรถของเซียวเป่ยสวิน
ลั่วเค่อรีบหันจากที่นั่งข้างคนขับไปยังเบาะหลัง ยื่นขวดยาให้เขาอย่างระมัดระวัง
“ท่านซาน เมื่อคืนผมลืมเอายาไปให้ท่าน”
เซียวเป่ยสวินมีภาวะนอนไม่หลับ
ปกติไม่กินยา จะนอนได้ไม่กี่ชั่วโมง
ลั่วเค่อเมื่อวานรอให้เซียวเป่ยสวินโทรมา เพื่อจะเอายาไปส่งที่ห้องตลอดเวลา
น่าประหลาดที่ท่านของเขาไม่โทรมาเลย และยังนอนจนดึกดื่นเป็นประวัติการณ์
เซียวเป่ยสวินหมุนขวดยาเล่นในมือ สีตามืดครึ้ม “เรื่องนั้นสืบเป็นไงบ้าง?”
“น่าจะมีข่าวช่วงบ่ายครับ” ลั่วเค่อตอบอย่างนอบน้อม
เซียวเป่ยสวินสีหน้าเครียดเงียบงัน หว่างคิ้วคมสง่าราวขุนเขา เงาตกบนเปลือกตาหนา สีหน้าคลุมเครือ
เจียงหนานนั่งแท็กซี่กลับถึงคฤหาสน์ ก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ กำลังจะขึ้นบันได ก็มีเสียงเข้มดังขึ้นข้างหลัง
“เจียงหนาน คืนนี้เธอไม่กลับมา ไปไหนมา?”
เจียงหนานหยุดฝีเท้า แต่ไม่หันกลับ “บ้านเพื่อนค่ะ”
“เพื่อนอะไร?”
ชีเนี่ยนฉือไม่ลดละ “ฉันกับน้าบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่า เธอต้องเป็นกุลสตรีที่ดี ห้ามค้างคืนข้างนอกเด็ดขาด?”
“เธอไม่รักตัวเองแบบนี้ ถ้าพ่อแม่สามีในอนาคตรู้เข้า ต้องไม่ยอมงานแต่งงานเธอกับจื่อเฉียนแน่”
เจียงหนานตอบเสียงเย็น “ก็ดีเลย ยกเลิกไปซะ”