เจียงหนานไม่คิดว่าเซียวเป่ยสวินจะจองจำขนาดนี้
ตอนกลางวันก็แค่แกล้งเล่นๆ กับเขา ที่ไหนได้ เขากลับจริงจังซะได้
เจียงหนานไม่ได้ถูกขู่ให้กลัวง่ายๆ หรอกนะ
"หรอ? งั้นใครเป็นฝ่ายรุกใครเป็นฝ่ายรับล่ะ?" เจียงหนานพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
เซียวเป่ยสวินมีสีหน้าไม่สบายใจวาบหนึ่ง: "เธอเป็นผู้หญิงจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?"
"คุณชายสามนอนด้วยกันมาแล้วทั้งคืน แค่นี้ยังต้องถามอีกหรอ?"
เจียงหนานเชิดคางอย่างภาคภูมิ: "คุณเคยเห็นใครที่สวยโดยธรรมชาติเท่าฉันอีกไหมล่ะ?"
"ขี้โม้."
เซียวเป่ยสวินเดินเข้าไปด้านใน
เจียงหนานมองท่าทางเขาที่จนมุมแล้วรู้สึกขำๆ ยังไงไม่รู้
คนทั้งสองนอนลงบนเตียงคนละฝั่ง
เสียงทุ้มต่ำที่ไพเราะของเซียวเป่ยสวินดังขึ้นข้างหู
"เรื่องต่างๆ จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง? ฝั่งจัวอวี้ล่ะ?"
"จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว อีก 10 วันหลังจากพิสูจน์เอกสารเสร็จ ฉันก็จะได้สืบทอดมรดกอย่างเป็นทางการ" เจียงหนานตอบตามความจริง
เซียวเป่ยสวินส่งเสียง "อืม" แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นเอง: "ให้ฉันส่งคนไปช่วยเธอไหม?"
ต่อการแสดงไมตรีที่มาแบบกะทันหันของเขา เจียงหนานรู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง
นี่คือข้อดีของการแต่งงานงั้นหรอ?
แต่ตอนนี้เจียงหนานยังไม่ต้องการ
"ไม่ต้องแล้ว เรื่องแค่นี้ฉันจัดการเองได้ แต่..."
แววตาเจียงหนานมืดลง: "พอถึงตอนนั้น ข่าวการสืบทอดมรดกของฉันแพร่ออกไป พวกนั้นถึงจะเริ่มอยู่ไม่สุข"
มุมปากเซียวเป่ยสวินยกขึ้น ดวงตามีประกายมืดมนวาบหนึ่ง: "ไม่ต้องรอถึงตอนนั้นหรอก"
เจียงหนานง่วงมากจริงๆ
อาจจะเป็นเพราะกำลังตั้งครรภ์ เลยทำให้ช่วงนี้คุณภาพการนอนหลับดีขึ้นด้วยซ้ำ
พอหลังสัมผัสเตียงปุ๊บ ก็ง่วงทันที แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
วันรุ่งขึ้นก็ได้กินบะหมี่เนื้อวัวอย่างเอร็ดอร่อยอีกมื้อ
คนทั้งสองลงจากอาคารไปด้วยกัน
วันนี้เจียงหนานขับรถไปทำงานเอง พอเปิดประตูรถ
เซียวเป่ยสวินหยุดอยู่ข้างๆ เธอ: "เธอกำลังตั้งครรภ์ ต่อไปอย่าขับรถเองเลย ฉันจะส่งคนขับรถมาให้เธอ"
เจียงหนานรู้สึกว่ามันดูเด่นเกินไป แต่ก็ไม่อยากทำให้ความหวังดีของเขาเสียไป
"ได้สิ ขอบคุณคุณชายสามนะคะ"
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอท้องได้สองเดือนแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้มากขึ้น