คนสองคนในห้องพยาบาลสีหน้าตกตะลึงพร้อมกัน
โดยเฉพาะฉินหวน
เซียวเป่ยสวินมาทำไม?
มานานแค่ไหนแล้ว?
แล้วที่เธอพูดเมื่อกี้ องค์ชายหน้าตายคนนี้ได้ยินหรือเปล่า?
เจียงหนานคิดเหมือนกับเธอ สายตาตกตะลึงมองเซียวเป่ยสวินแล้วถาม “คุณมาทำไม? มาถึงนานหรือยัง?”
“มารับคุณ”
ดวงตาสุขลึกล้ำของเซียวเป่ยสวินฉายแววเจ้าเล่ห์ “มานานพอสมควรแล้ว ไม่อยากรบกวนคุณกับหมอฉินคุยกัน”
จบเห่!
ฉินหวนรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า
ได้ยินเข้าแล้วจริงๆ
เจียงหนานเห็นว่าเซียวเป่ยสวินไม่ได้โกรธ กลัวว่าถ้าเขาอยู่ต่อ ฉินหวนจะคิดอยากตาย
“ที่แท้คุณชายสามก็มาวันนี้เพื่อรับฉันกลับบ้าน งั้นไปกันเถอะ”
เจียงหนานยิ้มตาโค้ง เอามือเกาะแขนเซียวเป่ยสวินอย่างเป็นธรรมชาติ
เซียวเป่ยสวินก้มมองมือที่เกาะแขนอยู่ สีหน้าแปลกๆ วูบหนึ่ง
ในใจนุ่มนวลไปอย่างไม่รู้ตัว
ราวกับถูกเมฆอ่อนห่อหุ้ม
เขามุมปากโค้ง “ได้ ไว้โอกาสหน้าไปเยี่ยมเพื่อนสนิทของคุณอีกที”
เจียงหนานหัวเราะแห้งๆ ที่มุมตา
ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจจริงๆ!
ตั้งใจขู่ฉินหวน แต่ตอนนี้ฉินหวนก็ถูกขู่จนหน้าซีดจริงๆ
“เหล่าฉิน ไว้ฉันมาเยี่ยมเธอใหม่ เธอพักผ่อนให้ดีๆ นะ”
เจียงหนานเกาะแขนเซียวเป่ยสวิน แล้วรีบลากเขาออกไป
ไม่งั้นถ้าอยู่ต่ออีกนิด ฉินหวนคงกลัวจนหัวใจวายตาย
กลับมาบนรถ เจียงหนานถอนหายใจเบาๆ
ข้างหูมีเสียงทุ้มต่ำของเซียวเป่ยสวินดังขึ้น “ดูเหมือนคุณจะใส่ใจเพื่อนสนิทคนนี้มาก”
เจียงหนานมองเขาอย่างระวัง “ฉันติดหนี้เธอมากมาย ยังไงก็ใช้ไม่หมด และจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ”
เซียวเป่ยสวินเลิกคิ้ว “ปกป้องขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ท่าทางเจ้าคารมของเขา ไม่อยู่บนสีหน้าให้เห็น
หลายครั้งเจียงหนานเดาใจเขาไม่ถูกจริงๆ ใครๆ ก็ว่าใกล้ตัวกษัตริย์เหมือนใกล้เสือ
ประโยคนี้ใช้กับเซียวเป่ยสวินได้เหมาะมาก แต่เธอไม่คิดจะเดา
“ใช่ ตอนที่ทุกคนรอบตัวฉันคิดหาทางหักหลังฉัน มีเพียงเธอคนเดียวที่ปกป้องฉัน”
เจียงหนานสีหน้าเย็นชาจริงจัง จ้องเซียวเป่ยสวินเขม็ง “คุณชายสาม ตอนนี้เราไม่เพียงเป็นสามีภรรยากัน แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมรบ ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจข้อนี้”