ความหนาวเย็นนั้นราวกับหุบเหวยักษ์ที่ดูดเธอเข้าไปอย่างรุนแรง
“แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมแฝงความเยาะเย้ย “ท่าทางไม่กลัวตายเมื่อกี้หายไปไหนหมด”
ด้านหลังของเจียงหนานซึมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ “เพราะท้องลูกคุณแล้ว ก็เลยกลัวตายไง”
“...”
มุมปากบางของเซียวเป่ยสวินยกขึ้นเล็กน้อย
ลงจากรถ
เจียงหนานได้สติจึงพบว่ากลับมาที่ลานจอดรถของอี๋จิ่ง
ร่างสูงใหญ่ของเขาเดินนำไปข้างหน้าอย่างคุ้นเคยตรงไปยังทางเข้าลิฟต์
“คุณดูเหมือนจะคุ้นเคยที่นี่ดีนะ”
เจียงหนานวิ่งเล็ก ๆ ตามไปจนถึงข้างตัวเขา “จริง ๆ ฉันขึ้นไปเองก็ได้ คุณชายสามไม่ต้องส่งฉันหรอก”
เซียวเป่ยสวินยืนตัวตรงราวกับต้นสน ท่าทางเย็นชากดปุ่มลิฟต์
ประตูลิฟต์ที่ชั้นใต้ดินหนึ่งเปิดออกโดยตรง
เขาเดินเข้าไป
กดปุ่มเปิดประตูค้างไว้ แล้วเงยหน้ามองเธอ “ไม่เข้ามา?”
เจียงหนานเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองจ้องเขาเขม็งจนเผลอใจลอย
เมื่อเข้าไปข้างใน เธอเห็นปุ่มเลขยี่สิบที่สว่างอยู่ ก็ตกใจไม่น้อย “คุณชายสามรู้ด้วยเหรอว่าฉันอยู่ชั้นไหน แอบสนใจฉันขนาดนี้เลย?”
เซียวเป่ยสวินมุมปากบางยกขึ้น มองเธอด้วยหางตา “มั่นใจในตัวเองเหลือเกินจริง ๆ นะ?”
เจียงหนาน: “...”
ยังไม่ชัดอีกเหรอ?
รู้แม้กระทั่งชั้น
ติ๊ง
ประตูลิฟต์เปิดออก
ชั้นยี่สิบถึงแล้ว
เจียงหนานก้าวออกไปก่อน แล้วหันกลับมายิ้มมองเขา “คุณชายสามกลับเถอะ ฉันไม่เป็นไร ถ้าวันนี้ตระกูลเซียวจะถามเรื่อง หวังว่าคุณชายสามจะจัดการอย่างยุติธรรมนะคะ”