เจียงหนานขับรถได้คล่องแคล่วมาก
ระยะทางสี่สิบนาที เธอบีบมาเหลือครึ่งชั่วโมงก็ถึงคฤหาสน์เก่า
ภายใต้การนำของคนรับใช้ เธอเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของตระกูลเซียว
"หนานหนานมาละ"
คุณยายเซียวนั่งอยู่บนโซฟาตำแหน่งหลัก ยิ้มอย่างเมตตามองเธอ
เจียงหนานสง่างามมีมารยาท ทักทายทีละคน "คุณยาย คุณป้า"
ในห้องนั่งเล่นมีเพียงสองคน
คงเป็นเรื่องที่เซียวจื่อเฉียนทำร้ายคน พวกเขาไม่อยากให้ใครรู้มากนัก
คุณยายเซียวยิ้มกวักมือเรียก "มาทางนี้ นั่งใกล้ย่าเซียว"
"ได้ค่ะ"
เจียงหนานเดินไปอย่างว่านอนสอนง่าย
คุณยายเซียวมองเห็นความแดงบวมบนหน้าเจียงหนานได้ในพริบตา คิดว่าเป็นฝีมือเซียวจื่อเฉียน ก็ขมวดคิ้วทันที
"ลำบากหนูแล้วสินะ?"
เจียงหนานเพิ่งนั่งลง มือก็ถูกคุณยายเซียวจับไว้ พูดด้วยความเวทนา "ก็ต้องโทษเซียวจื่อเฉียนไอ้หนูนั่นที่ใจร้อนเกินไป ถึงได้ทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้"
ซูซางพูดด้วยความรู้สึกผิด "จื่อเฉียนเด็กคนนี้ ปกติทำงานก็ใจเย็นพอตัว เขาแค่รักหนูมากเกินไป หนานหนาน"
"ตอนนี้คุณยายให้เขาไปคุกเข่าที่หอสักการะ ให้เขาสำรวมสติทบทวนตัวเอง"
"ใช่ ไอ้หนูนี่ช่วงนี้เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลย ทำงานอะไรก็หุนหันพลันแล่น"
คุณยายเซียวหัวเราะเบา ๆ สองที "คิดว่าก็เหมือนที่ลูกสะใภ้ใหญ่พูด เขาน่ะ รักหนูมากเกินไป ถึงได้ทำเรื่องพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"อีกอย่าง หนานหนานก็จริง ๆ นะ ทะเลาะกันก็ทะเลาะกัน จะพูดถึงถอนหมั้นบ่อย ๆ ได้ยังไง?"
พูดถึงตรงนี้ บนหน้าแม้จะยังรักษารอยยิ้มไว้ แต่แววตากลับแฝงความตำหนิอย่างชัดเจน