จากนั้น เขาก็ทำหน้าบึ้งใส่ "พวกเธอบุกเข้ามาทำไม?"
เซียวจื่อเฉียนไม่ตอบ
เดินเลี่ยงเธอเข้าไปด้านในสุดของห้องพัก
พอเห็นเตียงไม่มีคน เขาก็หันไปจ้องผ้าม่าน
เจียงหนานมองดูการกระทำของเขาทุกอย่าง รู้ความหมาย มองแผ่นหลังเขาด้วยสายตาเย็นชา
"อยากจะเปิดดูก็เปิดเลย"
เสียงเธอเย็นชาไร้อุณหภูมิ
เซียวจื่อเฉียนตอนแรกหันหลังให้เธอ พอได้ยินเสียงในวินาทีนั้น รู้สึกหนาววาบไปทั้งหลัง
สติก็กลับคืนมาได้มาก
"หนานหนาน เมื่อกี้นอนอยู่หรือเปล่า?"
เตียงใหญ่เห็นชัดว่ามีคนนอน รอยยับยู่ยี่
เซียวจื่อเฉียนหันหน้ามองเจียงหนาน
ใบหน้าหงส์เย็นชาของเจียงหนานไร้ความรู้สึก ก้าวมาหาเขาสองสามก้าว "อยากจะดึงก็ไปดึงสิ ดูให้ชัดๆ ดีไหม?"
เซียวจื่อเฉียนชะงัก
สายตานั้นทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับวินาทีถัดไป จะสูญเสียเธอไป
จี้อีซูมองทั้งคู่ด้วยสายตาสงสัย แล้วยิ้มเดินเข้ามาใกล้ "คุณสองคนเป็นอะไรกัน?"
"ไม่ต้องไปงานเลี้ยงอีกเหรอ ถ้าไปช้าเดี๋ยวก็เสียเวลา"
จี้อีซูเดินไปดึงแขนเจียงหนาน "คุณหนูเจียง ชุดที่ใส่สวยมาก เหมาะกับบุคลิกของคุณจริงๆ"
เจียงหนานสวยจริงๆ
สวมชุดราตรียาวสีดำ เกล้าผมสูง ใส่สร้อยไข่มุกที่ดูเรียบหรู
รูปร่างสง่างาม ท่วงท่าเย้ายวน ดูสูงส่ง
สวยราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายเดินออกมาจากหน้านิยาย
เซียวจื่อเฉียนยิ้มอย่างภาคภูมิ "หนานหนานใส่ชุดอะไรก็สวยทั้งนั้น"