เมื่อมาถึงที่ตั้งของกองโจร นายปู่ก็จัดหาที่พักให้พวกเขาด้วยตัวเอง
เจียงเหวินหมิงช่วยจัดข้าวของจนเรียบร้อยแล้วก็ออกไปเดินดูรอบหมู่บ้าน เขาบอกว่าจะทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศ เผื่อเกิดเรื่องขึ้นจะได้หาทางหนีที่เร็วที่สุด
เจียงจี้หยุนนอนอยู่บนเตียงคอยกล่อมน้องเล็กให้หลับ สองวันนี้เธอเหนื่อยจนแทบหมดแรง!
คุณปู่หลิวซักผ้าอ้อมของเด็กอยู่ในลานบ้าน ส่วนเจิ้งอีเหรินก็กลับไปอาบน้ำพักผ่อน
สองวันต่อมากองโจรก็กลับมา แม้จะมีคนบาดเจ็บ แต่คราวนี้พวกเขากวาดล้างพวกญี่ปุ่นทั้งหน่วยย่อยได้หมด แถมยังฆ่านายพลตรีของพวกญี่ปุ่นได้อีกคน ถือเป็นชัยชนะครั้งใหญ่
ในที่สุดเจียงจี้หยุนก็วิ่งเล่นได้ตามปกติ ทุกวันเธอจึงออกกำลังกายตามเจียงเหวินหมิง
ตอนนี้กองกำลังกลับมาแล้ว ทั้งสองคนจึงฝึกไปพร้อมกับพวกเขาทุกวัน ฝึกแทงดาบปลายปืนและฝึกยิงปืน
กัปตันเฟิงกับคนอื่น ๆ เห็นเด็กตัวเล็กจ้อยอยู่ท้ายแถว เธอออกมาฝึกตรงเวลาทุกวัน ไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว แถมยังทำท่าทางได้คล่องแคล่วไม่น้อย
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา สมรรถภาพร่างกายของเจียงจี้หยุนดีขึ้นกว่าเดิมมาก
วันหนึ่งระหว่างกินข้าว เจียงจี้หยุนมองกระบุงใส่ยากับเครื่องมือของคุณปู่หลิวแล้วถามว่า “คุณปู่กำลังจะเข้าป่าไปเก็บยาหรือคะ”
“ใช่สิ มีอะไรหรือ หนูอยากไปด้วยหรือ” คุณปู่หลิวถามพลางมองดวงตากลมโตที่กลอกไปมาอย่างมีชีวิตชีวาของเด็กหญิง
“ฮิ ๆ... หนูอยากเข้าป่าไปเก็บผักป่าน่ะค่ะ” เจียงจี้หยุนหาเหตุผลให้ตัวเอง
“ได้สิ เดี๋ยวเราไปขอให้คุณเจิ้งช่วยดูน้องเล็กให้” คุณปู่หลิวเองก็ตั้งใจจะเริ่มสอนให้เธอรู้จักสมุนไพรแล้ว