เจียงจี้หยุนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่จากมิติพิเศษและแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็ก้าวออกมา
“สวัสดีทุกคน! ฉันก็มาจากหมู่บ้านเจียงเจียเหมือนกัน!” เจียงจี้หยุนโบกมือให้คนที่กำลังมองเธออยู่
“เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่มาจากไหน?”
“ไม่ได้ยินที่เธอพูดหรือ? เธอมาจากหมู่บ้านเจียงเจีย!”
“หมู่บ้านเจียงเจียไม่ได้ตายกันหมดแล้วหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไง? คนที่ถูกฆ่ามีแค่คนที่อยู่ในหมู่บ้านเท่านั้น!”
“ดูจากการแต่งตัวแล้ว น่าจะอาศัยอยู่ในเมือง!”
……
“หนูหยุน? เธอยังมีชีวิตอยู่หรือ?” จวี้หวั่นถิงมองเด็กน้อยที่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอถูกตากับยายส่งกลับไปเตรียมแต่งงานที่บ้านสกุลจวี้ ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ลุงกับป้าของบ้านสกุลจวี้จะขังเธอไว้ แถมยังแย่งงานแต่งของเธอไปอีกด้วย พอเธอรู้ว่าหมู่บ้านเจียงเจียถูกพวกญี่ปุ่นสังหารหมู่ ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว วันนี้เดิมทีเธอตั้งใจมาที่นี่พร้อมกับความคิดว่าจะต้องตาย แต่ไม่คิดว่าจะได้พบเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดฝันเช่นนี้
เจียงจี้หยุนคิดจนแทบสมองแตกก็ยังนึกถึงอีกฝ่ายได้ไม่ชัดเจนนัก มีเพียงภาพเลือนรางจากการพบกันไม่กี่ครั้งเท่านั้น ทั้งสองไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน
“พี่สาว! คุณปู่หลิวกับคนอื่น ๆ ยังอยู่กันครบ หมู่บ้านเจียงเจียของพวกเราไม่ได้ตายกันหมดอย่างที่พวกเขาพูด ยังมีคนอีกไม่น้อยหนีเข้าไปในภูเขา!”
“ที่แท้ตระกูลเชียนก็คิดว่าหมู่บ้านเจียงเจียไม่มีใครแล้ว ถึงได้รังแกพวกเราใช่ไหม? งั้นฉันจะกลับไปเชิญพวกคุณปู่มาทวงความยุติธรรมเดี๋ยวนี้!” เจียงจี้หยุนมองคู่สามีภรรยาเชียนหัวหน้าที่ตกใจจนหน้าซีด