หัวใจของเจียงถงกระตุกวูบ เธอสบถในใจว่าไอ้เวรเอ๊ย
นี่ไม่ใช่เบอร์ของฝ่ายเลขานุการหรอกหรือ? ทำไมคนรับสายถึงเป็นประธานบริษัทเองล่ะ?
“ฮัลโหล?” เสียงจากปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่เร่งร้อน และเปี่ยมด้วยความอดทน
เจียงถงบีบจมูก ทำเสียงเลียนแบบสุนัขหมีเอ้อร์จากเรื่องหมีออกมา “ขอถามหน่อยค่ะ นี่บริษัทตี้จิ่งหรือเปล่า? ฉันโทรผิดเบอร์หรือเปล่า?”
ปลายสายส่งเสียงฮึดฮัด “ดูเหมือนคุณจะโทรผิดจริง ๆ นะ อดีตภรรยา”
เจียงถง “……”
หลี่จิ่งเฉิน “มีอะไรก็พูดมา จะทำเสียงเลียนแบบหมีทำไม?”
เจียงถงด่าเขาในใจไปแปดร้อยรอบ ก่อนจะพูดว่า “ฉันโทรมาในนามบริษัทสื่อซินรุ่ยค่ะ จากกรณีความสำเร็จในหน้าที่การงานของคุณ บริษัทเราอยากขอสัมภาษณ์สั้น ๆ ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาไหมคะ…”
หลี่จิ่งเฉินตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีเวลา”
เจียงถง “เข้าใจแล้วค่ะ งั้นขอโทษที่รบกวนเวลานะคะ”
หลี่จิ่งเฉินพูดเนิบช้า น้ำเสียงเจือความหยิ่งผยองเล็กน้อย “ไม่คิดจะพยายามอีกหน่อยหรือ?”
เจียงถงกัดฟัน “ในเมื่อคุณบอกว่าไม่มีเวลา ฉันก็ไม่ควรรบกวนงานของคุณค่ะ ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตนะคะ”
เธอวางสาย!
เฉินเซียงมองเจียงถงอย่างงุนงง “เมื่อกี้เธอโทรคุยกับใคร ทำไมฟังดูเดือดดาลขนาดนั้น? คงไม่ใช่หลี่จิ่งเฉินตัวจริงหรอกนะ?”
เจียงถงพยักหน้า “เขานั่นแหละ”
เฉินเซียงอ้าปากค้าง “พระเจ้า หลี่จิ่งเฉินรับสายเองเลยเหรอ เธอโชคดีเกินไปแล้วมั้ง!”
เจียงถงไม่คิดว่าตัวเองโชคดีสักเท่าไร ไอ้อดีตสามีเฮงซวยนั่นต่างหาก
เธอหันไปบอกหัวหน้าแผนกว่า “หลี่จิ่งเฉินบอกว่าไม่มีเวลารับสัมภาษณ์ค่ะ!”
หัวหน้าแผนกตกใจไม่ต่างจากเฉินเซียง จนแทบอ้าปากค้าง “หลี่จิ่งเฉินรับสายเองเลยเหรอ?”
เจียงถงรับคำ “ค่ะ เขาบอกว่าไม่มีเวลา” เธอย้ำอีกครั้ง
หัวหน้าแผนกกลับมองในแง่ดีอย่างประหลาด “เขายอมรับสายเธอ แปลว่ายังพอมีหวัง เมื่อกี้เธอพูดกับเขายังไง? ท่าทีไม่ค่อยดีหรือเปล่า? โทรไปใหม่อีกรอบ แล้วพูดกับเขาดี ๆ”
“ไม่ดีกว่าหรือคะ เขาบอกว่ายุ่งมากแล้ว”
“โทรไปใหม่ พูดให้ดีหน่อย” หัวหน้าแผนกตำหนิ
เจียงถง “……”
หาเงินก็ยาก กินขี้ก็ยากจริง ๆ
-
พอโทรติดเป็นครั้งที่สอง เสียงของหลี่จิ่งเฉินก็ฟังดูดูแคลนเล็กน้อย “โทรมาอีกทำไม อดีตภรรยา?”
เจียงถงเม้มริมฝีปาก แทบไม่อยากพูดแล้ว อยากชกเขาสักหมัดให้รู้แล้วรู้รอด!
แต่เพื่อการงาน เพื่อเลี้ยงลูกชาย เธอจำต้องอดทน
“คุณหลี่คะ เรื่องสัมภาษณ์นั่น อยากให้คุณลองพิจารณาดูนะคะ…”
หลี่จิ่งเฉินหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาทันที “อ้อนวอนฉันสิ”
เจียงถง “……”
“ไม่อ้อนวอนก็ช่าง ฉันไม่รับสัมภาษณ์”
เจียงถงสูดหายใจลึก กัดฟันแน่น แล้วเอ่ยว่า “คุณหลี่ ได้โปรดเถอะค่ะ…ช่วยรับสัมภาษณ์ของบริษัทเราด้วยนะคะ…”
น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับบีบออกมาเป็นหยดน้ำได้
ปลายสายคล้ายมีเสียงหัวเราะแผ่วเบา ตามด้วยเสียงคนพูดคุยกัน
ท่ามกลางเสียงอึกทึก เสียงของหลี่จิ่งเฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ฉันกำลังประชุมอยู่ ส่งข้อความมาคุยกับฉัน”
ตู้ด ๆ ๆ สายถูกตัดไปแล้ว
เจียงถง “……”
เธอบล็อกหลี่จิ่งเฉินไว้นานแล้ว เบอร์ของเขาอยู่ในบัญชีดำมาตลอด
หัวหน้าสั่งให้เธอใช้บัญชีวีแชตองค์กรของบริษัทส่งข้อความหาหลี่จิ่งเฉิน
หลังส่งข้อความไปหาเขาอย่างเป็นทางการและทำตามหน้าที่ เจียงถงก็วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ
หลี่จิ่งเฉินตอบกลับมาว่า “ทำไมไม่ใช้เบอร์ส่วนตัวส่งข้อความหาฉัน?”
เจียงถง “นี่เป็นบัญชีองค์กรของสำนักงานเรา ใช้ติดต่อกับลูกค้าโดยเฉพาะค่ะ”
หลี่จิ่งเฉิน “ใช้เบอร์ส่วนตัวส่งข้อความหาฉัน”
เรื่องมากจริง ๆ!
เจียงถงผู้สง่างามอย่างเธอ คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะถูกอดีตสามีควบคุมเอาไว้ได้!
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เป็นเธอต่างหากที่ควบคุมเขา!
เจียงถง “คุยเรื่องงานกันเถอะค่ะ!”
หลี่จิ่งเฉินตอบกลับอย่างไม่เข้าใจ “จะคุยเรื่องงานยังไง? เจอกันคุยหรือ? แต่บางคนเคยพูดไว้ว่าจะไม่เจอกันอีกแล้ว ฉันลำบากใจนะ”
ตอนนี้เจียงถงถึงได้ตระหนักว่าการยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองเป็นอย่างไร…
ยุคนี้หาเงินก็ยาก กินขี้ก็ยากจริง ๆ
“เลิกงานแล้วค่อยเจอกันคุยนะคะ”
จากนั้นเจียงถงก็วางโทรศัพท์คว่ำลง
ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว จู่ ๆ สวีเหมียวเหมียวก็โทรมา บอกว่าเจียงหมิงหยางเป็นไข้ เธอพาไปโรงพยาบาลเด็กแล้ว
เจียงถงร้อนใจ “ได้ค่ะ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
เธอรีบรุดไปถึงโรงพยาบาล เจ้าตัวเล็กกำลังเป็นไข้และให้น้ำเกลืออยู่ โดยมีสวีเหมียวเหมียวคอยดูแล
เจียงถงไปชำระเงิน ต่อแถวอยู่ พลางเดินขึ้นลงบันไดจนเหนื่อยล้าและวุ่นวายไปหมด
สวีเหมียวเหมียวเองก็มีธุระต้องจัดการ เจียงถงจึงบอกให้เธอกลับไป วันนี้รบกวนสวีเหมียวเหมียวมากพอแล้ว
ที่เหลือเธอดูแลเจียงหมิงหยางเองก็พอ
โทรศัพท์ดังขึ้น เจียงถงมองชื่อคนโทรเข้าก่อนรับสาย แล้วจามออกมา เสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “ฮัลโหล?”
หลี่จิ่งเฉินเงียบไปสองวินาที “คุณเป็นอะไร?”
เจียงถงตอบ “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
หลี่จิ่งเฉิน “ไม่ใช่คุณหรือที่บอกว่าจะเจอฉันหลังเลิกงาน? แล้วสถานที่ล่ะ”
เจียงถงขมวดคิ้วสวยเข้าหากันเล็กน้อย “ไว้วันหลังเถอะค่ะ วันนี้ฉันไม่ว่างแล้ว”
ตอนนี้เธอต้องดูแลเจียงหมิงหยาง จะเอาเวลาที่ไหนไปพบหลี่จิ่งเฉิน
ปลายสายกัดฟันพูด “เจียงถง”
“หลอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สนุกมากหรือไง?!”
“คุณคิดว่าฉันยังรักคุณเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือ?”
จากนั้นสายก็ถูกตัดไป
เจียงถงยิ้มขื่น
เธอรู้ว่าหลี่จิ่งเฉินพูดถึงเรื่องนั้น เรื่องตอนที่เธอเมาก่อนหย่ากัน
ครั้งนั้นเธอพูดจาทำร้ายจิตใจเขามาก
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็เป็นฝ่ายขอหย่า และบอกว่าจะไม่รักเธออีกแล้ว
……
คืนนั้นเธอนอนหลับไม่สนิท
เธอดูแลเจ้าตัวเล็กจนฟ้าสาง
เจียงถงตื่นแต่เช้า ไม่นานเจียงหมิงหยางก็ตื่น แล้วจับมือเธอไว้พลางเรียกอย่างน่าสงสาร “หม่าม้า”
เจียงถงลูบหน้าผากเจ้าตัวเล็ก อืม ไม่เป็นไข้แล้ว “หิวไหม?”
เจียงหมิงหยางพยักหน้าซ้ำ ๆ หิวแล้ว!
เจียงถงยกโจ๊กชามหนึ่งมาให้ “แม่ซื้อโจ๊กขาวมาให้ ดื่มสิ”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงหมิงหยางย่นเป็นลูกวอลนัตทันที “ทำไมมีแต่โจ๊กขาวอีกแล้วอะ…หนูเป็นหวัดแล้วนะ…”
เจียงถงหัวเราะ “ก็เพราะเป็นหวัดถึงต้องกินโจ๊กเยอะ ๆ ไง เชื่อฟังแม่นะ พอหายแล้วแม่จะพาไปกินสเต๊ก กุ้งล็อบสเตอร์ แล้วก็พิซซ่า”
สำหรับเจ้าตัวเล็กที่หิวจนท้องกิ่ว นี่ช่างเป็นสิ่งล่อใจเหลือเกิน
เจียงหมิงหยางกลืนน้ำลาย…
จินตนาการถึงสเต๊กกับพิซซ่าไปพลาง กินโจ๊กข้าวไปพลาง
“หนูไม่ชอบโรงพยาบาล เรากลับบ้านกันนะ หม่าม้า!”
เจียงถงรับคำ “กินข้าวเสร็จแล้วให้คุณหมอช่วยตรวจหนูหน่อย ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับบ้านได้”
ช่วงนี้เชื้อไวรัสไมโคพลาสมาระบาด เด็กหลายคนเป็นหวัดและมีไข้ แผนกกุมารเวชมีเด็กอยู่เต็มไปหมด บ้างก็มีพ่ออุ้ม บ้างก็มีแม่อุ้ม
เจียงถงสวมเสื้อคลุมให้เจียงหมิงหยางเรียบร้อยแล้วอุ้มเขากลับไป
เจียงหมิงหยางขึ้นรถแล้วพูดอีกว่า “แม่รีบหาพ่อให้หนูสิ ไม่อย่างนั้นพอหนูโตขึ้น แม่จะอุ้มไม่ไหวแล้วนะ”
เจียงถงบีบจมูกเขา “พูดเหลวไหล บนโลกนี้จะมีแม่คนไหนอุ้มลูกตัวเองไม่ไหวกันล่ะ”
เจียงหมิงหยางสูดจมูก “แล้วถ้าหนูอายุสิบขวบล่ะ แม่ยังอุ้มไหวไหม?”
“ไหวสิ!”
“แล้วถ้าหนูอายุยี่สิบล่ะ?”
“ไหวแน่นอน!”
“แล้วถ้าหนูอายุร้อยปีล่ะ? สองร้อยปีล่ะ?”
“ไหวอยู่แล้ว ไหวแน่นอน” เจียงถงไม่ได้บอกเขาว่าคนเรามีชีวิตอยู่ถึงร้อยปียากมาก แค่ถึงแปดสิบปีก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
แม่ลูกกลับถึงบ้าน
เจียงถงจัดการให้เจ้าตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว ถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหลี่จิ่งเฉิน
【ขอโทษนะคะ วันนี้ฉันผิดนัดคุณ พรุ่งนี้เจอกันได้ไหมคะ?】
หลี่จิ่งเฉินไม่ตอบ!
เพื่ออนาคตในการทำงาน เจียงถงจึงทำได้แค่ส่งข้อความไปอีกครั้ง
【ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยให้เกียรติรับสัมภาษณ์กับบริษัทเราหน่อยนะคะ ขอร้องล่ะค่ะ คุณหลี่ คุณหล่อที่สุดเลย】
“……”
หลี่จิ่งเฉินก็ยังไม่ตอบ!
เจียงถงยักไหล่อย่างจนปัญญา เขายังเหมือนเมื่อก่อน เป็นผู้ชายเจ้าคิดเจ้าแค้นจริง ๆ
วันรุ่งขึ้น เจียงถงเพิ่งไปถึงบริษัทตอนบ่าย…
เมื่อวานเธอไม่ได้ลางานล่วงหน้า ไม่กล้ากลับมาที่บริษัทด้วยซ้ำ แถมยังผิดนัดหลี่จิ่งเฉินอีก
แย่แล้ว เธอเห็นหัวหน้าแผนกพุงเบียร์ยื่นออกมา เดินตรงมาทางนี้
เธอเตรียมใจรับพายุถล่มไว้แล้ว…
“ฮ่า ๆ ๆ เจียงถง เธอนี่เก่งจริง ๆ เป็นความภาคภูมิใจของฝ่ายปฏิบัติการเราเลยนะ!”
หัวหน้าแผนกหัวเราะเสียงดัง แถมยังยกนิ้วโป้งให้เจียงถงด้วย
เจียงถงงุนงง หมายความว่ายังไงกัน??