เจียงถงตาไวมือไว รีบคว้าซาลาเปาน้อยกลับมา แล้วไล่เขาออกไป!
หลี่จิ่งเฉินหัวเราะเยาะ «โตขนาดนี้แล้วยังจะกินซาลาเปาน้อยอีกหรือ»
«ฉันเป็นแฟนตัวยงของวั่งไจ่ คุณมีสิทธิ์มายุ่งด้วยหรือไง»
กลัวว่าเขาจะจับพิรุธอะไรได้อีก เจียงถงจึงใช้สองมือดันแผ่นหลังหลี่จิ่งเฉิน «เชิญคุณออกไปจากบ้านฉัน!»
หลี่จิ่งเฉินคว้าข้อมือเธอไว้ทันที เมื่อเห็นแววขุ่นเคืองในดวงตาเขาเพิ่มขึ้น เจียงถงก็ใจหายวาบ «คุณ... มองฉันแบบนั้นทำไม»
«เปลี่ยนรหัสซะ!»
เจียงถงถึงค่อยโล่งใจ เธอนึกว่าเขาจะ...
ยังดีที่
ตอนลั่วอวี่ไป๋มาที่บ้าน เธอได้บทเรียนมาแล้ว จึงเก็บข้าวของที่เกี่ยวข้องกับเจียงเมียนหยางในห้องนั่งเล่นซ่อนไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ต่อให้หลี่จิ่งเฉินตาแหลมแค่ไหนตอนนี้ ก็ไม่มีทางรู้ว่ามีเด็กอยู่
เจียงถงตอบว่า «รู้แล้ว ไว้วันหลังฉันจะเปลี่ยน»
«ไม่ต้องวันหลัง วันนี้เลย»
เจียงถงรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้หัวแข็งและดื้อรั้นแค่ไหน «รู้แล้วน่า!»
หลี่จิ่งเฉินออกจากบ้านเธอไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามอง พอเขาเดินไปถึงลิฟต์ เจียงถงก็รีบปิดประตูทันที
คนขับรถได้รับสายจากหลี่จิ่งเฉิน จึงมารับเขา
พอขึ้นรถ คนขับเหลือบมองผ่านกระจกหลัง เห็นปกเสื้อของชายด้านหลังยับย่นเล็กน้อย จึงเม้มปาก
«คุณหลี่ เมื่อคืนคุณไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอครับ?!»
ดวงตาคมกริบของหลี่จิ่งเฉินตวัดมองราวกับคมมีด «คุณคิดว่าไงล่ะ คนขับรถที่ไหนกันจะส่งเจ้านายไปนอนบ้านอดีตภรรยา»