ในขณะเดียวกัน
โรงพยาบาลเอกชนจิงเป่ย
ภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี กู้หวยยี่ครึ่งตัวพิงหัวเตียง กำลังได้รับน้ำเกลือ
เขาถือแหวนของซ่งมั่วไว้ในมือ มองตัวอักษร "G&S" ที่สลักอยู่ด้านใน สีหน้าคล้ายเมฆฝน
ตอนนี้ดูแล้ว ในงานแต่งงานตอนนั้น เธออาจจะฟื้นการมองเห็นแล้วก็ได้
เธอเห็นเขาจัดงานแต่งงานกับคนอื่นต่อหน้าต่อตา เสียใจมาก เลยทิ้งแหวนไป
"คุณกู้ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว"
จางเซ่อผลักประตูเข้ามากะทันหัน สีหน้าตึงเครียด น้ำเสียงแฝงความตื่นตระหนกที่ยากจะปิดบัง:
"คนสองคนที่ส่งไปเฝ้าดูซืออีเก๋อเมื่อวาน ถูกคนเอาถุงคลุมหัวแล้วรุมตีจนสาหัส"
"แล้วนักสืบเอกชนที่คุณจ้างมาก็ติดต่อไม่ได้แล้ว โทรศัพท์ปิดเครื่อง เหมือนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"
คิ้วของกู้หวยยี่ขมวดมุ่นอย่างแรง พยุงตัวจะนั่งให้ตรง ถูกดึงรั้งบาดแผล เจ็บจนมุมปากกระตุก:
"เกิดอะไรขึ้น?"
"น่าจะมีคนขวางคนของเรา"
หน้าผากจางเซ่อมีเหงื่อบางๆ ซึมออกมา พูดเสียงอ่อยๆ ถามเชิงลองเชิง:
"คุณกู้ คุณว่าพวกเรา...ไปโมโหใครบางคนใหญ่โตเข้ามาเหรอ?"
"คนใหญ่โต?"
กู้หวยยี่หัวเราะเยาะ "เป็นไปไม่ได้"
"ซ่งมั่วเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้องในจิงเป่ย พ่อแม่บุญธรรมของเธอก็ไม่ชอบเธออยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะก่อเรื่องเพื่อเธอ"
กู้หวยยี่คิดทบทวน กำมือแน่น:
"ยังไงก็ต้องเป็นเธอหาคนมาทำเองแน่นอน!"
"ตอนนี้เธอมองเห็นแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่จะจับเชิดได้ง่ายๆ"
จางเซ่อเม้มปาก แล้วถามต่อ: "แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?"
กู้หวยยี่เงียบไปไม่กี่วินาที สูดจมูกเหยียดหยาม: