“ลู่เซวียน! ลู่เซวียน ยกมือหน่อย!”
เรียกฉันเหรอ?
อ้อ จริงด้วย เมื่อกี้คุณปู่โทรมาบอกให้ฉันช่วยตรวจร่างกายทหารใหม่
แต่ลู่เซวียนยังไม่ทันยกมือ
เหลียงหนานเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งเข้ามาชน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ
“พี่ชาย ซวยแล้วล่ะ! ตอนช่วยนายทหารหญิงเมื่อกี้ นายถอดเสื้อผ้าให้เขาใช่ไหม ตอนนี้เขามาจับนายแล้ว ข้อหาลวนลามทหาร!”
“ไปไกล ๆ เลย ไอ้บ้า!”
ลู่เซวียนยกไหล่กระแทกคางเหลียงหนานเฟิง อีกฝ่ายเจ็บจนเบี้ยวหน้า
“ฉันไปลวนลามนายทหารหญิงตอนไหน นั่นฉันช่วยคนต่างหาก”
“อีกอย่าง ฉันให้พวกนายหันหลังไปแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันถอดเสื้อผ้าเขา?”
เหลียงหนานเฟิงกลอกตา “พวกเราไม่ได้หูหนวกนะ แค่ได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีก็รู้แล้วว่านายทำอะไร”
“เอาเถอะ ไม่ต้องพูดแล้วพี่ชาย นายมีวาสนาเรื่องผู้หญิงไม่เบาเลย แต่...”
เพียะ ๆ
เหลียงหนานเฟิงตบไหล่ลู่เซวียนเบา ๆ
“เดี๋ยวนายก็โดนลากไปขึ้นศาลทหาร ช่วงครึ่งชีวิตหลังคงได้กินข้าวในคุกแล้ว”
“ไม่ต้องห่วง พี่เขย”
ลู่เซวียนยิ้มเจ้าเล่ห์ ตบไหล่เหลียงหนานเฟิงกลับ “ถึงพวกเขาจะมาจับฉันขึ้นศาลทหาร ฉันก็จะบอกว่านายเป็นคนสั่ง”
“บ้าเอ๊ย นี่มันใช่คนหรือไง?” เหลียงหนานเฟิงโวย
ลู่เซวียนไม่สนใจ ยกมือขึ้นสูง
“ผม ลู่เซวียนครับ”
นายทหารแพทย์สองคนหันมาตามเสียง พอเห็นลู่เซวียนก็ส่งเสียงอุทานอย่างประหลาดใจ
นายทหารแพทย์คนหนึ่งเดินเข้ามา มองลู่เซวียนตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามว่า
“คุณหนักเท่าไร เอ่อ ไม่ใช่ คุณคือลู่เซวียนใช่ไหม?”
ลู่เซวียนชินกับปฏิกิริยาแบบนี้ไปนานแล้ว
เขาล้วงขนมข้าวโพดกรอบถุงหนึ่งจากเป้สะพาย เปิดปากถุงพลางตอบ “ผมลู่เซวียนตัวจริงเสียงจริงครับ”
“เชิญทางนี้หน่อยครับ” นายทหารแพทย์ยิ้ม
ลู่เซวียนก้าวออกจากแถว เดินตามนายทหารแพทย์ทั้งสองเข้าไปในห้องตรวจตรงหัวมุม
ด้านหลัง ทหารใหม่ว่าที่จะเข้ากรมพากันซุบซิบ
“ทั้งที่ช่วยคนไว้แท้ ๆ ยังโดนพาตัวไปอีกเหรอ?”
“โง่หรือเปล่า แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะช่วยคนหรอก ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะดูหมิ่นการตรวจทหาร”
“หมายความว่ายังไง?”
“ลองคิดดูสิ เขารู้ตัวว่าหนักตั้ง 150 กิโล ยังมาสมัครตรวจร่างกาย ไม่เรียกว่าดูหมิ่นการตรวจทหาร แล้วจะเรียกว่าอะไร? เปลืองทรัพยากรส่วนรวมชัด ๆ”
“เออ พูดแบบนี้ก็มีเหตุผลนะ!”
“ลู่เซวียนนี่สมควรแล้วจริง ๆ อ้วนอย่างกับแรด ยังจะมาสมัครเองอีก หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ”
“เฮ้อ... แล้วลู่เซวียนจะโดนลงโทษยังไงนะ?”
ปัง ๆ ๆ!
พยาบาลรับเอกสารที่อยู่หน้าแถวใช้ปรอทวัดไข้เคาะโต๊ะ “ที่นี่โรงพยาบาล เงียบหน่อย!”
ทหารใหม่ว่าที่จะเข้ากรมรีบปิดปาก ก้มหน้าเดินไปข้างหน้า
พยาบาลชี้ไปที่โต๊ะตรวจ “เอาใบนัดตรวจร่างกายมาส่งตรงนี้”
จากนั้นชี้ไปยังห้องตรวจด้านใน “ส่งเสร็จแล้วก็เข้าไป”
ฟึ่บ ๆ ๆ
กระดาษแบบฟอร์มถูกวางซ้อนกันทีละแผ่น
พอส่งเอกสารเสร็จ ทุกคนก็ทยอยเข้าไปในห้องตรวจด้านใน
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู แสงแดดจ้าก็ส่องจนทหารใหม่ลืมตาแทบไม่ขึ้น
พอลูกตาปรับเข้ากับแสงได้แล้ว พวกเขาก็มองสำรวจอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่าห้องตรวจนี้ไม่เหมือนห้องอื่น
ผนังทุกด้านติดตั้งหน้าต่างชมวิว
กระจกสามด้านประกอบกันเป็นพื้นที่รับแสงขนาดใหญ่
มิน่าล่ะ พอเข้ามาถึงได้รู้สึกเหมือนโดนระเบิดแสงเข้าให้
“ไม่ได้จะมาเต้นสักหน่อย”
เหลียงหนานเฟิงยกมือบังแดด มองไปรอบ ๆ แล้วบ่น “ทำให้สว่างขนาดนี้ไปทำไม?”
“ก็เพื่อจะได้ตรวจร่างกายพวกนายให้ชัดขึ้นไง”
ใครพูดน่ะ?
ทหารใหม่พากันหันกลับไปมอง อ้าปากค้างเป็นตัวโอ
“ลู่เซวียน?”
“ทำไมเป็นเขาไปได้?”
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ลู่เซวียนในชุดกาวน์เดินเข้ามาพร้อมกับนายทหารแพทย์อีกหลายคน
“นาย...”
เหลียงหนานเฟิงจ้องช่องว่างตรงกลางเสื้อกาวน์ของลู่เซวียนที่ติดกระดุมไม่ถึง “ทำไมถึงใส่ชุดหมอล่ะ?”
“เพราะต่อจากนี้ ฉันเป็นคนตรวจพวกนาย”
ลู่เซวียนกวาดมือเป็นวง “ตรวจร่างกายไง”
“เป็นไปไม่ได้หรอก!”
ทหารใหม่เบิกตากว้าง เสียงสูงขึ้นแปดระดับ “นายก็เหมือนพวกเรา มาสมัครเป็นทหารไม่ใช่เหรอ มีสิทธิ์อะไรมาตรวจร่างกายพวกเรา?”
ลู่เซวียนยังไม่ทันได้พูด นายทหารแพทย์ข้าง ๆ ก็ชิงตอบแทน “คุณหมอลู่มีทั้งใบอนุญาตประกอบวิชาชีพและวุฒิบัตรครบถ้วน ผ่าตัดยังทำได้ตามสบาย แล้วจะไม่มีสิทธิ์ตรวจร่างกายพวกนายได้ยังไง?”
“คุณหมอ?”
เหล่าทหารใหม่พูดติดอ่าง “ลู่เซวียน นายเป็นหมอด้วยเหรอ?”
“เอาละ!”
ลู่เซวียนชี้ไปยังพื้นที่เปลี่ยนเสื้อผ้าทางขวามือ แล้วตบมือเร่ง “ทุกคน ถอดเสื้อผ้ากับกางเกงออกเดี๋ยวนี้!”
“ถอดหมดเลยเหรอ?”
ทหารใหม่พากันงุนงง “ทำไมล่ะ?”
ลู่เซวียนขมวดคิ้ว
“ไม่ถอด แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพวกนายมีรอยสักหรือแผลเป็นไหม แล้วยัง...”
เขาเลิกคิ้วยิ้ม “เป็นกามโรคหรือเปล่าไง”
“พูดก็พูดเถอะ แต่...”
เหลียงหนานเฟิงบุ้ยปากไปทางนายทหารแพทย์หญิงอีกฝั่ง “ยังมีผู้หญิงอยู่ด้วยนะ”
“อย่ามาทำเป็นคุณชาย รีบถอดซะ”
ลู่เซวียนชี้ไปยังนายทหารแพทย์หญิงหลายคน “พวกเขาเห็นมาจนชินแล้ว ตรวจร่างกายทหารใหม่มานับไม่ถ้วน ของนายก็แค่ไม้จิ้มฟัน มีอะไรให้ต้องปิดบัง?”
คิก ๆ ๆ!
นายทหารแพทย์หญิงแถวหลังยกมือปิดปากแอบหัวเราะ เหลียงหนานเฟิงหน้าแดงก่ำ ชูนิ้วกลางให้ลู่เซวียน
“ดีนี่” ลู่เซวียนแสร้งทำตาขวาง “ดูหมิ่นหมอตรวจร่างกาย ไม่ผ่าน!”
เหลียงหนานเฟิงรีบยกมือยอมแพ้ “พี่เซวียน ผมไม่กล้าแล้ว ผมผิดไปแล้ว!”
“งั้นก็รีบถอดสิ!”
ลู่เซวียนหันไปบอกทหารใหม่คนอื่น “พวกนายก็ถอดด้วย”
ทหารใหม่ไม่กล้าอืดอาดอีก มือพากันเอื้อมไปจับเข็มขัด
มองซ้ายที มองขวาที
พวกเขากัดฟัน ปลดเข็มขัดออก
กางเกงสิบกว่าตัวหล่นลงพร้อมกัน หัวเข็มขัดกระแทกพื้นดังแปะ ๆ
“โห ยังใส่กางเกงในแกะน้อยกันอยู่เลยเหรอ?”
“คนนั้นก็ใส่เจ้าหนูชินจังด้วย”
นายทหารแพทย์หญิงหลายคนชี้กางเกงในของทหารใหม่แล้วหัวเราะคิกคัก
“ให้ตายเถอะ อายชะมัด”
ทหารใหม่ดึงเสื้อมาปิดบังสุดชีวิต พลางถอยกรูดไปด้านหลัง
ลู่เซวียนกลั้นหัวเราะ “จะหลบทำไม ยังเหลือเสื้อกับกางเกงใน ถอดให้หมด!”
“ไม่ถอดก็ห้ามกลับ!”
เฮ้อ!
ทหารใหม่ส่ายหน้าอย่างจนใจ มือทั้งสองจับขอบกางเกงในแล้วกระชากลง
ทหารใหม่ทุกคนยืนเปลือยเปล่าในสภาพธรรมชาติดั้งเดิม เผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผย
“ไม่รู้ทำไม ไปโรงอาบน้ำถอดได้หน้าตาเฉย แต่พออยู่ที่นี่กลับอาย”
“นั่นสิ ๆ”
เหลียงหนานเฟิงเกาหลังหัว ทหารใหม่สองสามคนข้าง ๆ พากันเห็นด้วย
เมื่อปราการด่านสุดท้ายถูกถอดออก ความกระอักกระอ่วนระหว่างทหารใหม่ด้วยกันก็ลดลงไปกว่าครึ่ง
ทุกคนถอดเสื้อไปพลาง คุยกันไปพลาง
“ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ ลู่เซวียนเปลี่ยนร่างเป็นหมอทหารได้ยังไง?”
“แถมยังเป็นคนตรวจพวกเรา ทั้งที่ทุกคนก็มาตรวจร่างกายเหมือนกันแท้ ๆ!”
“อ้อ เข้าใจแล้ว!”
“เข้าใจอะไร?”
“ลู่เซวียนเป็นสายลับที่กองทัพแฝงตัวมาในหมู่ทหารใหม่ คอยสังเกตทุกคำพูดทุกการกระทำของพวกเราอยู่เงียบ ๆ”
“เหลวไหลน่า พูดซะเว่อร์ไปแล้ว”
“ก็ไม่แน่หรอก บางบริษัทตอนรับสมัครงานยังจงใจโยนขยะลงพื้นเพื่อทดสอบนิสัยคนเลยไม่ใช่เหรอ?”
“บ้าเอ๊ย...”
ทหารใหม่พากันหันไปมองลู่เซวียน
“จะว่าไป ลู่เซวียนดูไม่ได้อ้วนขนาดนั้นนะ”
“เขาเรียกว่าล่ำต่างหาก!”
แปะ ๆ ๆ!
ลู่เซวียนตบมือ “เลิกคุยได้แล้ว รีบมารับการตรวจ!”
“รับทราบ!”
ทหารใหม่พากันทำท่าเคารพแบบทหาร
แต่ละคนทำท่ากันไปคนละทิศละทาง ผิดระเบียบกันหมด
ลู่เซวียนยิ้ม ก่อนจะตรวจทหารใหม่ทีละคน
วัดส่วนสูง ชั่งน้ำหนัก ตรวจว่ามีรอยสักหรือแผลเป็นไหม...
ลู่เซวียนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว คอยแนะนำทหารใหม่ให้ทำท่าต่าง ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความติดขัดแม้แต่น้อย
“คุณลู่ เอ่อ พี่เซวียน”
เหลียงหนานเฟิงขยับเข้ามาใกล้ “แหะ ๆ ในกองทัพพี่มีตำแหน่งอะไรเหรอ?”
“ไม่มีตำแหน่งอะไรหรอก เอ้า หันหลังหน่อย”
ลู่เซวียนนั่งตรวจดูแผ่นหลังของเขาว่ามีรอยสักหรือเปล่า
“พี่ลู่ ขอเพิ่มวีแชตได้ไหม?”
“ทำไมล่ะ?” ลู่เซวียนหัวเราะเบา ๆ “อยากเลี้ยงข้าวฉันหรือไง?”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ แหะ ๆ ยังไงก็เพิ่มไว้ก่อนแล้วกัน”
“งั้นฉันมีข้อแม้ข้อหนึ่ง” ลู่เซวียนเลิกคิ้ว