ซูอวี๋ได้พบกับหวังซูอวิ๋น บุตรชายคนรองสายตรงของตระกูลหวัง หวังซูเจิ้งมองซูอวี๋ด้วยสายตาดูแคลน ก่อนเอ่ยว่า “จิ๊ คนธรรมดางั้นหรือ?
แต่หน้าตาก็พอใช้ได้ ถ้าเธอมาอยู่กับฉัน รอให้คลอดลูกชายที่มีพลังพิเศษให้ฉันได้ ฉันจะมอบสถานะให้เธอเทียบเท่าฮูหยินตระกูลหวัง
ถ้าไม่มีลูกชาย อย่างมากเธอก็จะได้รับแค่ 5,000 เหรียญดาวต่อเดือน”
ซูอวี๋ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนตัวสั่น เธอสาดน้ำชาที่ถืออยู่ใส่หน้าหวังซูอวิ๋นทันที
เธอกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “หน้าด้านที่สุดเท่าที่เคยเจอมา คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้วิเศษวิโสนักหนา
ถุย!” จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมา
หวังซูอวิ๋นยืนหน้าชุ่มไปด้วยน้ำชา ใบหน้าที่เดิมทีพอจะเรียกว่าหล่อเหลาก็ดูมอมแมมไปหมด เขาชี้ไปยังแผ่นหลังของซูอวี๋ด้วยความโกรธ พลางตะโกนลั่นว่า “นังผู้หญิงร้ายกาจ เธอจะต้องเสียใจ!”
ซูอวี๋สูดหายใจลึก กำหมัดแน่น พยายามข่มใจให้สงบลง ทว่าภายในใจยังคงปั่นป่วนไม่หาย
เธอรู้ดีว่าเรื่องที่กำลังเผชิญในวันนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก หากล้มเหลว ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด แต่ถ้าสำเร็จ... เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซูอวี๋ก็กัดฟัน ก้าวเดินไปยังอาคารรัฐบาล
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในอาคารรัฐบาล บรรยากาศเคร่งขรึมก็ปะทะเข้ามา ทำให้หัวใจของซูอวี๋ที่เดิมตื่นเต้นอยู่แล้วเต้นเร็วยิ่งขึ้น
แต่ตอนนี้ไม่มีทางถอยแล้ว เธอจึงได้แต่ฝืนใจเดินหน้าต่อ
ในที่สุดเธอก็มาถึงหน้าห้องทะเบียนสมรส ตั้งสติแล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป
ทันทีที่เข้าไปในห้องทะเบียนสมรส ซูอวี๋ก็เห็นเจ้าหน้าที่หญิงในเครื่องแบบคนหนึ่งนั่งง่วนอยู่ที่เคาน์เตอร์บริการ เธอมีใบหน้าสะสวยและน่ารักราวกับตุ๊กตา
ซูอวี๋เดินไปหยุดตรงหน้า ลังเลเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่า “ขอสอบถามหน่อยค่ะ ต้องไปลงทะเบียนจับคู่สมรสที่ไหนคะ?”
เมื่อได้ยินคำว่า “จับคู่สมรส” เจ้าหน้าที่ก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเงยหน้าขึ้นพินิจคนตรงหน้าอย่างละเอียด
เธอคิดในใจว่า การแต่งตัวของคนคนนี้ดูธรรมดามาก คงเป็นแค่ประชาชนทั่วไปสินะ
ถึงอย่างไร ในยุคนี้ คนที่มาขอรับบริการจับคู่สมรสส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษที่ตื่นพลังแล้ว หรือผู้มีทักษะพิเศษ คนประเภทนั้นมีมาน้อยเหลือเกิน
ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่คนธรรมดาที่คิดลองเสี่ยงโชคดูเท่านั้น
คนธรรมดาพวกนั้นทั้งชีวิตก็ไม่มีวันพลิกชะตาได้ ต่างก็อยากลองดูว่าจะผูกมัดนักรบพลังพิเศษไว้ได้หรือเปล่า ในแต่ละวันเธอเห็นผู้หญิงแบบนี้มากมาย!
นั่นไง มาอีกคนแล้ว!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เจ้าหน้าที่ก็ยังคงยิ้มอย่างสุภาพตามมารยาทในการทำงาน ก่อนบอกซูอวี๋เสียงเบาว่า “คุณขึ้นไปที่สำนักงานทะเบียนสมรสชั้นสามเพื่อดำเนินการลงทะเบียนได้เลยค่ะ”
ซูอวี๋ค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม ทุกก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นไหวของตัวเอง
ในที่สุดเธอก็มาถึงจุดหมาย เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามาหาและยื่นแผ่นหน้าจอเรียบหรูให้
“กรุณากรอกข้อมูลส่วนตัวและคุณสมบัติของคู่ครองที่ต้องการลงในนี้นะคะ” เจ้าหน้าที่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงสงบนุ่มนวล แต่กลับทำให้ซูอวี๋รู้สึกกดดันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ซูอวี๋รับแผ่นหน้าจอมาแล้วพิจารณาอย่างละเอียด บนนั้นมีคำถามและตัวเลือกมากมายเรียงแน่นขนัด หนึ่งในนั้นสะดุดตาเธอเป็นพิเศษ—ตื่นพลังแล้วหรือไม่?
ซูอวี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วหยุดค้างเหนือคำว่า “ไม่” ตัวเลือกง่าย ๆ นี้ดูเหมือนจะแฝงความหมายที่ไม่อาจคาดเดาไว้มากมาย เธออดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด
ถ้าตอบตามความจริง จะเกิดผลอะไรขึ้นบ้าง?
บางทีเธออาจถูกปฏิบัติเป็นพิเศษ หรือไม่ก็ต้องเผชิญความท้าทายมากขึ้น... ความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัว สุดท้ายเธอก็กดคำว่า “ไม่” ที่อยู่บนหน้าจอเบา ๆ และเขียนหมายเหตุว่าต้องการให้ทั้งสองฝ่ายมีคู่ครองเพียงคนเดียวหลังแต่งงาน
สำหรับซูอวี๋ การมีคู่ครองเพียงคนเดียวตลอดชีวิตเป็นเรื่องสำคัญมาก เธอรับไม่ได้กับการมีสามีหลายคนหรือภรรยาหลายคน
หลังกรอกข้อมูลที่จำเป็นครบแล้ว ซูอวี๋ก็สูดหายใจลึก ก่อนยื่นแผ่นหน้าจอคืนให้เจ้าหน้าที่ “กรอกเสร็จแล้วค่ะ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่มองซูอวี๋อีกครั้งแล้วพยักหน้า จากนั้นกวาดตามองแบบฟอร์มที่เธอกรอกก็รู้สึกประหลาดใจ หมายเหตุที่ระบุไว้นั้นเป็นข้อเรียกร้องแบบนี้ครั้งแรกที่เจ้าหน้าที่พบ
เจ้าหน้าที่มองซูอวี๋อีกครั้ง คล้ายมีบางอย่างอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก ท้ายที่สุดก็เลือกส่งใบสมัครของซูอวี๋ขึ้นไป
จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็บอกซูอวี๋ว่า เมื่อกลับถึงบ้านแล้วให้คอยตรวจดูอุปกรณ์สื่อสาร หากผลการจับคู่ออกมาเมื่อไร จะรีบแจ้งให้เธอทราบทันที