ซูอวี๋เพิ่งก้าวเข้าบ้าน อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือก็เริ่มกะพริบถี่ ๆ เธอเหลือบมองภาพฉาย เห็นว่าผู้โทรมาคือหลัวเยวี่ยนเยวี่ยน เพื่อนสนิทของเธอ จึงกดรับสายวิดีโอสามมิติ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ใบหน้าเปี่ยมโทสะของหลัวเยวี่ยนเยวี่ยนก็ปรากฏเต็มหน้าจอ
“ซูอวี๋! รีบดูข่าวเร็ว! ฉันโมโหจะตายอยู่แล้ว แทบระเบิดเลย!” ซูอวี๋รินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ก่อนถามอย่างใจเย็นว่า “เกิดอะไรขึ้น? ใครทำให้คุณหนูใหญ่ของเราโกรธล่ะ?”
“จะเป็นใครได้อีกล่ะ? ก็จิ่งเซิน ไอ้สารเลว ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นน่ะสิ!” หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนกระทืบเท้าด้วยความโมโหอยู่ปลายสาย ชี้ไปยังภาพถนนที่เห็นเลือนรางอยู่ด้านหลังแล้วตะโกนว่า “เมื่อกี้ฉันเห็นเขาที่ถนนการค้าของท่าอวกาศดาวศูนย์กลาง! เขากำลังพาซูถังเดินเล่นอยู่ด้วยนะ! ทั้งคู่หวานแหววกันจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด!”
มือที่กำลังยกแก้วน้ำของซูอวี๋ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “อ้อ ดูท่าพวกเขาจะคืบหน้าไปเร็วเหมือนกันนะ”
“เธอไม่โกรธเหรอ?” หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนชะงักไป
“จะโกรธเรื่องอะไร?” ซูอวี๋วางแก้วลง สีหน้าสงบนิ่งราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น “เยวี่ยนเยวี่ยน ฉันกับจิ่งเซินถอนหมั้นกันแล้ว ตั้งแต่สองวันก่อน วันที่ซูถังปลุกพลังจิตได้”
“ถอนหมั้นแล้วเหรอ?” หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนเบิกตากว้าง เสียงสูงขึ้นทันที “เขากล้าทำจริง ๆ เหรอ? แค่เพราะซูถังปลุกพลังจิตได้เนี่ยนะ? น่ารังเกียจเกินไปแล้ว! เขาคือผู้ชายเฮงซวยอันดับหนึ่งของดวงดาวเลย!”
พอด่าจบ หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนก็เพิ่งนึกขึ้นได้ สีหน้าโกรธเกรี้ยวเปลี่ยนเป็นร้อนใจทันควัน “เดี๋ยวก่อน แล้วเธอจะทำยังไง? อีกไม่นานก็จะถึงกำหนดจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายแล้วนะ! ถ้าเลยกำหนดแล้วยังไม่มีคู่ครอง เธอจะถูกเนรเทศโดยบังคับ!”
เห็นเพื่อนสนิทกระวนกระวายอยู่ปลายสาย ด่าจิ่งเซินไม่หยุด ซูอวี๋ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “เอาละ เยวี่ยนเยวี่ยน ไม่ต้องร้อนใจ เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“จัดการแล้ว? จัดการยังไง?” หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนทำหน้างุนงง
ซูอวี๋เลิกคิ้ว น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังพูดถึงอากาศวันนี้ “ฉันไปลงทะเบียนที่ศูนย์จับคู่สมรสมาแล้ว”
เสียงบ่นพึมพำของหลัวเยวี่ยนเยวี่ยนหยุดกึก เธออ้าปากค้าง นิ่งไปเต็มห้าวินาทีกว่าจะกรีดร้องใส่อุปกรณ์สื่อสารอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอ... เธอว่าอะไรนะ? เธอไปจับคู่มาแล้วเหรอ?”
“ให้ตายสิ! โอ๊ยแม่เจ้า! เพื่อนรัก เธอนี่ใจกล้าเกินไปแล้ว! สุดยอดจริง ๆ! เธอกล้าเลือกวิธีจับคู่สมรสด้วยเหรอ? ไม่กลัวหรือว่าจะถูกจับคู่กับผู้ชายหน้าตาเหมือนแตงบิดถั่วงอเข้าล่ะ? แล้วจะทำยังไงกันล่ะ...” ซูอวี๋พึมพำเสียงอ่อนแรง ราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปหมด
เห็นท่าทางห่อเหี่ยวของเธอ หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนก็อดเห็นใจไม่ได้ “เอาน่า ๆ อย่าทำหน้าเศร้าอย่างนั้นสิ~ ที่จริงฉันเองก็ไม่มีทางเลือก ถึงต้องตัดสินใจแบบนี้! ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ...” จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องยุ่งเหยิงระหว่างครอบครัวของตัวเองกับตระกูลหวังให้ซูอวี๋ฟังอย่างละเอียดทุกเรื่อง
หลัวเยวี่ยนเยวี่ยนถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า “เพื่อนรัก ฉันนับถือเธอจนแทบกราบแล้ว! กล้าหาญขนาดนี้หาได้ยากจริง ๆ!” ขณะที่เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ดังขึ้น ที่แท้บิดาของซูอวี๋กับพี่ชายคนโต จ้าวเหยี่ยน เปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกัน
ซูอวี๋ร้องอย่างตื่นเต้นว่า “เยวี่ยนเยวี่ยน พ่อกับพี่ชายฉันกลับมาแล้ว! ไว้คุยกันใหม่นะ~” จากนั้นเธอก็รีบตัดสาย แล้ววิ่งปราดไปที่หน้าประตูราวกับนกน้อยร่าเริง พลางตะโกนเสียงดังว่า “คุณพ่อ พี่ชาย สวัสดีค่ะ! ในที่สุดพวกคุณก็กลับบ้านแล้ว!”
บิดาของซูอวี๋มองลูกสาวสุดที่รักด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า แววตาเปี่ยมด้วยความรักใคร่ ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “อื้ม ๆ ลูกรัก พ่อกลับมาแล้ว! ฮ่า ๆ เสี่ยวอวี๋เด็กดี รอพ่อสักครู่นะ เดี๋ยวพ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”
พ่อซูนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มือประคองชาร้อนกรุ่นไว้ จิบเบา ๆ แล้วค่อยวางถ้วยลง ก่อนถามว่า “เสี่ยวอวี๋ เมื่อกี้ปู่ของลูกติดต่อพ่อมา บอกว่าลูกชายคนนั้นของตระกูลหวังมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่? รีบเล่าให้พ่อฟังสิ”
ซูอวี๋เห็นดังนั้นก็รีบเดินไปนั่งข้างบิดา แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ที่แท้บุตรชายคนรองสายตรงของตระกูลหวังไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็ไม่พอใจซูอวี๋ นอกจากจะพูดจาล่วงเกินแล้ว ยังคิดจะลงไม้ลงมือกับเธออีกด้วย
หลังฟังลูกสาวเล่าจบ พ่อซูโกรธจนหน้าซีดเขียว ตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้นมา “เหลวไหลสิ้นดี! ตระกูลหวังทำตัวไร้กฎเกณฑ์เกินไปแล้ว! กล้ารังแกแก้วตาดวงใจของพ่ออย่างนี้ได้ยังไง! เกินไปแล้วจริง ๆ!” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จนอดด่าคำหยาบออกมาอีกสองสามคำไม่ได้
หลังสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย พ่อซูก็ดึงมือลูกสาวมาปลอบ “อวี๋เอ๋อร์ ไม่ต้องกลัวนะ พ่อจะไปหาปู่ของลูกเดี๋ยวนี้ แล้วจะให้เขาถอนการหมั้นหมายนี้ให้ได้! เราจะทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้! รออีกสักพัก พ่อจะเลือกครอบครัวที่ดีให้ลูก รับรองว่าไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหวังแน่นอน!” ซูอวี๋รีบดึงบิดากลับมา แล้วพูดอย่างคนที่ยอมแพ้กับทุกอย่างแล้วว่า “พ่อไม่ต้องไปแล้วค่ะ! จัดการเรียบร้อยแล้ว!” จ้าวเหยี่ยนกับพ่อซูชะงักไป “จัดการแล้ว? จัดการยังไง?” ซูอวี๋ตอบว่า “หนูไปเข้าระบบจับคู่มาแล้วค่ะ!”
จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนใสกังวานก็ดังขึ้น ที่แท้เป็นเสียงจากอุปกรณ์สื่อสารของซูอวี๋ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดูด้วยความสงสัย บนหน้าจอปรากฏข้อความสำคัญ—ประกาศผลการจับคู่ที่เธอรอคอยมานาน!
หัวใจของซูอวี๋เต้นเร็วขึ้น เธอกดเปิดข้อความด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า เมื่อเห็นข้อความนั้นก็เบิกตากว้าง “คุณซูอวี๋ ขอแสดงความยินดีด้วย คุณจับคู่กับว่าที่นายพันเย่เฉินเซวียนสำเร็จ ขอให้ชีวิตสมรสของคุณทั้งสองมีความสุข!”
ข่าวดีนี้ทำให้ซูอวี๋ดีใจจนแทบคลั่ง เธอตื่นเต้นจนแทบกระโดดโลดเต้น รีบยื่นอุปกรณ์สื่อสารให้พ่อแม่กับพี่ชายที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “พ่อแม่ พี่ชาย รีบดูเร็วค่ะ! หนูจับคู่สำเร็จแล้ว!”