แม้จะขุ่นเคืองเพียงใด หลิ่วซานเว่ยก็จำต้องยอมรับว่า สิ่งที่เฉินเส้าอันประดิษฐ์ขึ้นมานั้นใช้งานได้ดีจริง ๆ
อย่างเตาถ่านตรงหน้า ห้องทั้งห้องอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ไร้ควันแม้แต่น้อย ไม่ต้องลุกขึ้นมาเติมถ่านกลางดึก นอนรวดเดียวจนฟ้าสางได้
เขาทำงานในวังมาหลายปี แต่ไม่เคยเห็นเตาที่ใช้งานสะดวกถึงเพียงนี้มาก่อน
หลิ่วซานเว่ยถอนหายใจ วางถ้วยชาลง แล้วลุกไปยังโต๊ะหนังสือ
ในลมหายใจนั้นมีความริษยาอยู่สามส่วน ความไม่ยินยอมพร้อมใจอีกสามส่วน ส่วนอีกสี่ส่วนที่เหลือ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังบอกไม่ถูกว่าคือความรู้สึกเช่นไร
เขาคลี่กระดาษจดหมาย จุ่มพู่กันลงในหมึก แล้วเขียนจดหมายลับขึ้นอีกฉบับ
การใช้ของดีที่เฉินเส้าอันประดิษฐ์ขึ้นมา ไม่ได้ขัดขวางเขาจากการขัดแข้งขัดขาอีกฝ่าย ทำให้เจ้านั่นกลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาเป่ยเยี่ยน มีแต่ทำเช่นนี้จึงจะทำให้เขาสบายใจ
จดหมายฉบับนี้เดินทางอ้อมไกลนับพันลี้ ก่อนจะปรากฏขึ้นในห้องหนังสือของจวนอ๋องแห่งหนึ่งในนครหลวงซ่างจิงของเป่ยเยี่ยน
องค์ชายรองแห่งเป่ยเยี่ยน เย่หลวี่หยวนโย่ว เอนกายอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ปูหนังเสือ ในมือถือจดหมายลับฉบับนั้น พอแกะออกก็ไล่อ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“พ่อครัวผู้นี้ ช่างเป็นคนมีความสามารถเสียจริง!”
เขาส่งกระดาษจดหมายให้มู่หรงหมิง ที่ปรึกษาซึ่งยืนอยู่ข้างกาย น้ำเสียงแฝงคำชื่นชมจากใจอยู่หลายส่วน
“ลองดูสิ คราวก่อนเขาคิดสูตรเสื้อขนเป็ดอะไรนั่นขึ้นมา คราวนี้ก็ประดิษฐ์เตาถ่านได้อีก”
“ได้ยินว่าทั่วทั้งเมืองหลินอันต่างใช้สิ่งนี้กันแล้ว แม้แต่ฮ่องเต้แคว้นฉีก็ยังมีพระบัญชาให้เผยแพร่”
“พ่อครัวคนหนึ่งกลับทำให้กิจการฟืนถ่านทั้งเมืองปั่นป่วนได้ถึงเพียงนี้”
มู่หรงหมิงรับกระดาษจดหมายมาอ่านอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า