“ของหวานในงานเลี้ยงเหมายันวันนี้คือ นมขิงจับตัวเป็นเต้าหู้”
เฉินเส้าอันวางถ้วยใบเล็กเรียงตรงหน้าแขกทุกคน
“คั้นน้ำจากขิงแก่ แล้วเทลงในนมร้อน ตั้งทิ้งไว้ครู่หนึ่ง นมก็จะจับตัวเป็นก้อนเอง”
“องค์หญิงลองชิมสักคำเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เฉินเส้าอันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
องค์หญิงเล่อหนิงหยิบช้อนเล็กขึ้นมา ตักของหวานคำหนึ่งอย่างแผ่วเบา
นมขิงจับตัวเป็นเต้าหู้นั้นเนียนนุ่มอย่างยิ่ง เพียงช้อนแตะลงไปก็สั่นไหวเบา ๆ ครั้นตักขึ้นมาก็ไหวระริก ราวกับจะไหลหลุดจากช้อนอยู่ทุกเมื่อ
นางค่อย ๆ ยกช้อนเข้าปาก เนื้อนมจับตัวละลายเบา ๆ บนปลายลิ้น กลิ่นนมหอมเข้มข้นแผ่กำจาย จากนั้นรสขิงอุ่น ๆ ก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา ไม่เผ็ดฉุน ไม่แสบลิ้น กำลังพอเหมาะ ทิ้งไออุ่นสายหนึ่งไว้ลึกในลำคอ
ดวงตาขององค์หญิงเล่อหนิงเบิกกว้างขึ้นทันใด นางตะลึงอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงอุทานออกมา
“นมวัว...ทำเป็นเช่นนี้ได้ด้วยหรือ!”
นางหันไปมองฮ่องเต้ แล้วกล่าวอย่างตื่นเต้น
“เสด็จพ่อ เสด็จพ่อ นี่ไม่ใช่เต้าฮวย ไม่ใช่ชีส แต่ทำจากนมวัวแท้ ๆ ทั้งที่นมวัวเหลวราวกับน้ำ เหตุใดจึงกลายเป็นก้อน ๆ เช่นนี้ได้เล่า?”
ฮ่องเต้พลอยถูกนางทำให้หัวเราะด้วย จึงตักชิมคำหนึ่งเช่นกัน ลิ้มรสอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าชื่นชม
“ละลายในปาก กลิ่นนมหอมเข้มข้น รสขิงช่วยให้อุ่นท้อง นับเป็นของหวานชั้นดีในฤดูหนาว”
ฮองเฮาลิ้มรสอย่างละเอียด ก่อนตรัสถามว่า “นมขิงจับตัวเป็นเต้าหู้นี้ทำขึ้นได้อย่างไร? เพียงนมพบกับน้ำขิงก็จับตัวเป็นก้อนหรือ?”
เฉินเส้าอันอธิบายว่า “ฮองเฮาโปรดทรงวินิจฉัย ขิงแก่มีสิ่งพิเศษชนิดหนึ่ง เมื่อผสมกับนมวัวแล้วจะทำให้นมจับตัวเป็นก้อนเอง ไม่จำเป็นต้องเติมสิ่งอื่นพ่ะย่ะค่ะ”