นับแต่ยามอายุสิบขวบ นางก็หลงรักองค์รัชทายาท เพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างเขา ตลอดหลายปีมานี้นางไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์และเผชิญความลำบากมามากเพียงใด
นางทุ่มเทเพื่อเขาถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อพิทักษ์ตำแหน่งรัชทายาทของเขา แล้วเขาจะเย็นชากับนาง เพียงเพราะนางกำนัลตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ทั้งยังกล่าววาจาเย็นเยียบทำร้ายนางได้อย่างไร?
ชานเยว่รู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก
ดวงตาทั้งคู่ของนางแดงก่ำ ทว่านางก็เข้าใจนิสัยของเขาอยู่บ้าง แม้ปกติเขาจะดูอ่อนโยนและมีไมตรี แต่ก็เป็นเพราะยังไม่มีผู้ใดล่วงเกินเส้นต้องห้ามของเขา
หากล่วงเกินเส้นต้องห้ามของเขาจริง ๆ เขาคงพลิกหน้าใส่ และตัดขาดกับนางเป็นแน่
แม้ชานเยว่จะเจ็บปวดใจ แต่นางก็ไม่ปรารถนาจะทำให้เรื่องราวกับเหลียงอวี่หวงบานปลายจนยากแก้ไข
ความอัดอั้นในวันนี้ นางจำต้องกล้ำกลืนลงไป ไม่อาจระบายออกมาได้
ชานเยว่กัดฟันแน่น ข่มความไม่ยินยอมและความเคียดแค้นทั้งหมดไว้ในอก
นางจ้องหยุนหลวนอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด ไต้เยว่ค้อมกายให้เหลียงอวี่หวง แล้วเร่งตามออกไป
ภายในกระโจมเหลือเพียงหยุนหลวนกับเหลียงอวี่หวง
เหลียงอวี่หวงนวดหว่างคิ้วที่ปวดล้า พลางเหลือบมองหญิงสาวที่คุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้น แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ลุกขึ้นเถิด ไม่มีอะไรแล้ว”
หยุนหลวนไม่คิดเลยว่าเหลียงอวี่หวงจะยอมเสียหน้าให้ชานเยว่เพื่อปกป้องนาง
เหลียงอวี่หวงผู้นี้ดูจะเป็นเช่นเดียวกับที่แสดงออกจริง ๆ เขาปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาและนางกำนัลอย่างมีเมตตาเป็นพิเศษ