เสิ่นฉงซานไม่มีแก่ใจจะตำหนิหยุนหลวนที่บุ่มบ่าม นึกขึ้นได้ว่าหีบยาไม่ได้หยิบมาด้วย เขาจึงวางเซียวเสวียนรุ่ยลงอย่างเร่งร้อน แล้วส่งตัวให้นาง “เจ้าประคองเขาไปพักที่กระโจมข้าง ๆ ก่อน หีบยาของข้ายังอยู่ข้างใน ข้าจะเข้าไปเอาออกมา...”
กล่าวจบ เขาก็หันกลับเข้าไปในกระโจมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หยุนหลวนจ้องมองแผ่นหลังของเสิ่นฉงซานที่เดินเข้าไป แววสังหารค่อย ๆ ฉายชัดในดวงตา...
ประจวบเหมาะกับที่ท่านหูเร่งรุดมาถึง
หยุนหลวนแสร้งทำเป็นประคองเซียวเสวียนรุ่ยไม่ไหว ร่างทำท่าจะล้มลงกับพื้น ท่านหูจึงรีบเข้ามาช่วยพยุงร่างเซียวเสวียนรุ่ยไว้
ดวงตาหยุนหลวนแดงก่ำ นางเอ่ยกับท่านหูด้วยเสียงสะอื้น “ท่านหู ท่านช่วยประคองแม่ทัพเซียวไปพักที่กระโจมข้าง ๆ ก่อน คุณชายเสิ่นเพิ่งบุกเข้าไปในกองเพลิง ข้าจะไปเรียกคนมาดับไฟ คุณชายเสิ่นกับแม่ทัพเซียวเป็นสหายรัก ผูกพันกันลึกซึ้งยิ่ง พวกเราจะปล่อยให้คุณชายเสิ่นเป็นอะไรไปมิได้เด็ดขาด”
ท่านหูมิได้สงสัยสิ่งใด เขารู้ดีว่าหยุนหลวนร่างกายบอบบาง ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ ย่อมประคองเซียวเสวียนรุ่ยไม่ไหว จึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
“ได้ ข้าจะพยุงแม่ทัพเซียวไปกระโจมข้าง ๆ เจ้าเร่งไปเรียกคนมาดับไฟ ช่วยคุณชายเสิ่น”
ท่านหูประคองเซียวเสวียนรุ่ยจากไป
หยุนหลวนกวาดตามองรอบด้านที่ไร้ผู้คน แล้วตะโกนเสียงดัง “มีใครอยู่บ้าง! รีบมาช่วยดับไฟ คุณชายเสิ่นเข้าไปในกระโจมแล้ว รีบมาช่วยเร็ว!”