เสียงของรูชุนพลันดังมาจากในห้อง
“คุณหนู ฮูหยินฟื้นแล้ว ฮูหยินต้องการพบท่าน”
หยุนหลวนพลันได้สติขึ้นมา นางยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตา ก่อนเร่งรุดเข้าไปด้านใน
หลิวซื่อฝืนเปิดเปลือกตา มองหยุนหลวนที่วิ่งเข้ามา
นางยกมือขึ้นหาหยุนหลวนอย่างสั่นเทา
หยุนหลวนสะอื้นไห้ พุ่งเข้าไปหาหลิวซื่อแล้วกุมมือเย็นเฉียบของนางไว้
“ท่านแม่ฟื้นแล้วหรือ? ลูกนึกว่าจะไม่ได้เห็นท่านอีกแล้วเสียอีก”
หลิวซื่อขยับริมฝีปาก ยิ้มไร้เสียง “หลวนเอ๋อร์ อย่าร้องไห้...แม่เองก็ไม่คิดว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา จะยังได้พบเจ้าอีกครั้ง”
“ศึกชายแดนจบลงแล้วใช่หรือไม่? เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่? พี่หญิงสามกับน้องชายห้า พวกเขายังสบายดีหรือไม่?”
หยุนหลวนพยักหน้าทั้งน้ำตา เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง “พี่หญิงสามกับน้องชายห้าสบายดี ลูกส่งคนไปแจ้งข่าวพวกเขาแล้ว อีกไม่นานก็จะกลับมา ท่านแม่รออีกสักหลายวัน รอพวกเขากลับมาได้หรือไม่?”
หลิวซื่อรู้ดีว่าเวลาของตนเหลือไม่มากแล้ว
ทว่านางกลัวหยุนหลวนจะเสียใจ จึงพยักหน้าตอบ “ได้ แม่จะรอพวกเขากลับมา...แม่จะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อรอพวกเขา”
หยุนหลวนโผเข้าสู่อ้อมอกหลิวซื่อ กอดเอวนางแน่น น้ำตาพรั่งพรูลงมาอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่นานนัก น้ำตาก็ซึมเปียกสาบเสื้อของหลิวซื่อ
หลิวซื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้น จึงยกมือขึ้นลูบเส้นผมหยุนหลวนอย่างจนใจ
“โตป่านนี้แล้ว เหตุใดยังร้องไห้ไม่หยุดอีก?”