ปลายจมูกของหยุนหลวนแสบปร่า นางก้มหน้า เอาแก้มเล็ก ๆ ถูไถกับสาบเสื้อของเขาเบา ๆ
เซียวถิงเยี่ยนมองท่าทางของนาง หัวใจพลันอ่อนยวบลงอย่างยิ่ง
เขายกมือขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางเบา ๆ
หยุนหลวนซาบซึ้งจนไม่อาจบรรยายความรู้สึกในใจออกมาเป็นคำพูด
ยามนี้นางรู้สึกโชคดียิ่งนัก
ก่อนสิ้นใจ มารดาได้ช่วยให้นางกับอาเยี่ยนกลับมาครองคู่กันอีกครั้ง ทั้งยังได้เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยา
หาไม่แล้ว นางไม่กล้าจินตนาการเลยว่า เมื่อต้องสูญเสียอาเยี่ยนไป นางจะประคับประคองตนเองผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียมารดาและพี่ใหญ่ได้อย่างไร
หยุนหลวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำ เสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ย
“อาเยี่ยน ขอบคุณที่ยังอยู่เคียงข้างข้า หากไม่มีเจ้า ข้าคงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร”
เซียวถิงเยี่ยนก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง “คนโง่ ระหว่างเรายังต้องเกรงใจกันเช่นนี้อีกหรือ? ข้ายินดีทำทุกสิ่งเพื่อเจ้า อย่าคิดมากไปเลย... ในเมื่อสถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว... พวกเราก็ไม่มีทางถอยอีก”
“ถอยไม่ได้ เช่นนั้นก็มุ่งหน้าไป พวกเราจะเผชิญหน้าด้วยกัน ต่อกรกับอนาคตที่ยังไม่ล่วงรู้ไปด้วยกัน ไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เจ้ายังมีข้า”
หยุนหลวนเม้มริมฝีปาก ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ตกลง ไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น พวกเราจะเผชิญหน้าด้วยกัน”
ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ทั้งสองโอบกอดกันและมอบไออุ่นให้แก่กัน
แม้จะยืนอยู่กลางสายฝน หยุนหลวนกลับรู้สึกว่าหัวใจอบอุ่นยิ่งนัก