“จงจำไว้ว่าอย่าตื่นเต้นจนเกินไป มิฉะนั้นอาจแท้งบุตรได้ง่าย ขอพระนางโปรดควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง”
สือชิงเหยียนพยักหน้ารับซ้ำ ๆ “ได้ ข้าทราบแล้ว ข้าจะปกป้องลูกคนนี้ให้ดี”
ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความยินดี นางก้มลงลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักใคร่
นี่คือลูกของนางกับเหลียงอวี่หวง
ในที่สุดนางก็ได้ให้กำเนิดลูกแก่เขา
ความปรารถนาของนาง ดูเหมือนจะสมหวังไปแล้วครึ่งหนึ่ง
จู่ ๆ สือชิงเหยียนก็อยากร้องไห้ แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของหมอหลวงที่ห้ามมิให้อารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป นางจึงฝืนกลั้นน้ำตาไว้ หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้จิตใจสงบลง
เหลียนซินไปส่งหมอหลวงที่ตำหนักชั้นนอก
จากนั้นก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
นางคุกเข่าลงหน้าเตียง พลางเอ่ยคำประจบประแจงด้วยรอยยิ้ม
“คุณหนู ในที่สุดก็ผ่านพ้นความทุกข์ยากมาถึงวันที่รอคอยแล้ว บ่าวบอกแล้วว่าคุณหนูเป็นผู้มีวาสนาแท้ ๆ ดูเถิด วาสนานี้ก็ทำให้คุณหนูได้สมหวังดังใจ”
สือชิงเหยียนใช้ผ้าเช็ดมุมตาที่ชื้นเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปกุมมือเหลียนซินไว้แน่น
“เหลียนซิน เจ้าเป็นดาวนำโชคของข้า หากไม่มีเจ้า ข้าคงทำใจให้สงบ นั่งรอการมาถึงของลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้ คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะได้รอจนลูกคนนี้มาเกิดจริง ๆ”
นางซาบซึ้งในตัวเหลียนซินจากใจจริง
หากไม่มีนาง ต่อให้นางตั้งครรภ์อยู่ในยามนี้ ก็คงไม่แน่ว่าจะรักษาลูกในครรภ์ไว้ได้
โชคดีที่ช่วงหลายวันนี้นางไม่ได้ออกไปไหน และไม่ได้เสียใจจนเกินไปเพราะเหลียงอวี่หวงกำลังจะเข้าพิธีอภิเษก มิฉะนั้นลูกคนนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แน่