นางเพียงเอ่ยเรียกแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนถึงที่สุด
“ท่านพ่อ... ท่านพ่อ ตื่นขึ้นเถิด... ฟ้ามืดแล้ว ที่นี่หนาวนัก หากท่านอยากหลับ ให้ลูกพาท่านกลับบ้านไปหลับดีหรือไม่เจ้าคะ ท่านแม่ยังรอท่านอยู่ที่บ้านนะเจ้าคะ ท่านใจแข็งพอจะเห็นนางต้องเศร้าโศกหรือ”
“ท่านคือแม่ทัพใหญ่ผู้กล้าหาญเก่งกาจในการศึกที่สุดของแคว้นหนันฉูเรา เป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในใจลูก และยังเป็นเทพสงครามในใจราษฎรทั้งปวง ท่านพ่อ อย่าหลับเลยนะ ลูกกลัวความมืด ขอร้องท่านตื่นขึ้นมา พาลูกกลับบ้านได้หรือไม่เจ้าคะ”
น่าเสียดาย เทพสงครามแห่งหนันฉู ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์แผ่นดินสิ้นลมหายใจไปนานแล้ว
ไม่ว่าหยุนหลวนจะร้องไห้เรียกหาเพียงใด เขาก็ไม่ตื่นขึ้นมา ไม่ตอบรับบุตรสาวที่เขารักที่สุดแม้เพียงครึ่งคำ
อารมณ์ของหยุนหลวนค่อย ๆ พังทลายลง
นางลนลานไปหมด โอบร่างของหยุนฟู่ชิงที่ถูกหิมะน้ำแข็งแช่จนแข็งทื่อเข้ามาในอ้อมกอด มือสั่นเทาเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้เขา “ท่านพ่อ ท่านรีบตื่นเถิด อย่าหลับอีกเลย ลูกจะไม่ซุกซนอีกแล้ว จะไม่ทำให้ท่านโกรธอีกแล้ว ท่านให้ลูกชอบใคร ลูกก็จะชอบคนนั้น ลูกจะเชื่อฟังท่านทุกเรื่อง...”
“ท่านไม่ได้หวังให้ลูกหมั่นฝึกยุทธ์ สักวันจะได้ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านบนสนามรบหรือเจ้าคะ ต่อจากนี้ลูกจะตั้งใจฝึกฝน จะน้อมรับคำสอนของท่าน จะออกศึกสังหารศัตรู ปกป้องบ้านเมือง พิทักษ์เกียรติของจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลหยุนที่สืบมาร้อยปี... ท่านพ่อ ท่านให้ลูกทำอย่างไร ลูกก็จะทำอย่างนั้น”