เฝิงอี้เม้มริมฝีปาก คิ้วขมวดมุ่น “เวลากระชั้นชิดอยู่บ้าง คงเดินทางติดต่อกันไม่หยุดไม่ได้ ระหว่างทางยังต้องพักและกินอาหาร เกรงว่าจะไม่ทันการณ์...”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกินไม่ต้องดื่ม ไม่ต้องพักผ่อน ย่อมไปถึงจินโจวได้ในเวลาอันสั้นที่สุด ขอเพียงเจ้าบอกตำแหน่งคร่าว ๆ ของตำหนักใต้ดินได้ เปิ่นหวังก็จะหาที่ซ่อนของเซิ่งกุยพบ” น้ำเสียงของเซียวถิงเยี่ยนหนักแน่นดุจขุนเขา ราวกับเปี่ยมด้วยพลังอันไร้ขอบเขตขึ้นมาในชั่วพริบตา
เขาไม่อยากนั่งรอความตายอีกต่อไป และไม่อยากถูกผู้อื่นจูงจมูก
อนาคตระหว่างเขากับหยุนหลวนควรอยู่ในกำมือของพวกเขาเอง ไม่ใช่ปล่อยให้ตาเฒ่าเซิ่งกุยชี้เป็นชี้ตายได้ตามใจ
เขาไม่เชื่อหรอกว่าตนจะสู้เซิ่งกุยไม่ได้!
เฝิงอี้หลุบตาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ “ข้าพอรู้ตำแหน่งคร่าว ๆ อยู่บ้าง... แต่ตอนเข้าไปในตำหนักใต้ดิน ข้าถูกปิดตาไว้”
“ข้าไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด ไม่รู้ว่าทางเข้ามีกลไกอะไร ทุกอย่างล้วนไม่รู้เลย เซิ่งกุยระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง เกรงว่าจะมีเพียงคนสนิทที่ภักดีต่อเขาที่สุดเท่านั้น จึงจะรู้ผังของตำหนักใต้ดิน”
นางเพิ่งพูดจบ เฮยอี้ก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอกอย่างเร่งร้อน
ในมือเขาถือกระดาษแผ่นหนึ่ง ก่อนตรงไปหาเซียวถิงเยี่ยน “ท่านอ๋อง มีจดหมายจากทางเฉินอวี้พ่ะย่ะค่ะ”
ลมหายใจของเซียวถิงเยี่ยนพลันถี่กระชั้น เขารีบรับกระดาษมาแล้วคลี่ออก
เนื้อความในจดหมายทำให้คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาค่อย ๆ คลายลง
“ดีเหลือเกิน เฉินอวี้สืบผังตำหนักใต้ดินได้กระจ่างแล้ว”