รูชุนยิ้มพลางยกมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ นางยื่นถ้วยยาต้มที่เป่าให้เย็นแล้วส่งให้หยุนหลวน
“คุณหนู ท่านควรพอใจได้แล้วเจ้าค่ะ ที่ท่านว่างถึงเพียงนี้ก็เพราะเยี่ยนอ๋องเป็นห่วงท่าน อยากให้ท่านอาศัยโอกาสนี้พักฟื้นร่างกายให้ดี ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องเหล่านั้น ร่างกายของท่านเสียหายหนักเหลือเกิน ช่วงนี้ท่านดื่มยาต้มที่หมอเทวดาหลู่ปรุงให้ทุกวัน ร่างกายแข็งแรงขึ้นมากแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ท่านต้องบำรุงร่างกายให้ดี รู้หรือไม่เจ้าคะ หมอเทวดาหลู่กล่าวแล้วว่าไม่อนุญาตให้ท่านตรากตรำ และไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน ท่านดื่มยาต้มเหล่านี้ให้ตรงเวลา อีกไม่เกินครึ่งปีร่างกายก็จะฟื้นคืนสู่ความแข็งแรงดังเดิม ถึงเวลานั้นเมื่อท่านแต่งกับเยี่ยนอ๋องแล้ว ก็จะมีบุตรได้”
ใบหน้าของรูชุนเปื้อนรอยยิ้ม เดิมทีนางคิดว่าชาตินี้คุณหนูคงไม่มีบุตรได้แล้ว ใครจะรู้ว่าหมอเทวดาหลู่จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ใช้เวลาไม่นานก็คิดค้นยาบำรุงร่างกายขึ้นมาได้ตามอาการของคุณหนู
ขอเพียงดื่มยาบำรุงนี้ตรงเวลา ความเสียหายที่คุณหนูเคยได้รับมาก่อนก็จะหายดีทั้งหมด
เพิ่งดื่มยานี้ได้สิบกว่าวัน สีหน้าของคุณหนูในยามนี้ก็ดูมีเลือดฝาดกว่าแต่ก่อนมากแล้ว
ยาของหมอเทวดาหลู่ช่างวิเศษยิ่งนัก!
อีกครึ่งเดือนก็จะถึงกำหนดแต่งงานกับอ๋องเยี่ยนอ๋อง หลังแต่งงานแล้วดื่มยาต้มต่ออีกหลายเดือน พอดีจะตั้งครรภ์ได้
หยุนหลวนเห็นถ้วยยาต้มก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
นางรีบนั่งตัวตรง พลางคิดหาข้ออ้าง
“เอ่อ ในห้องหนังสือของข้ายังมีธุระที่จัดการไม่เสร็จอยู่กระมัง ข้าจะไปดูสักหน่อย”
กล่าวจบ นางก็ทำท่าจะหนี
รูชุนตาไวมือไว คว้าแขนนางไว้ทันที
“คุณหนู อย่าหาข้ออ้างอีกเลยเจ้าค่ะ ท่านว่างมาสิบกว่าวันแล้ว ทุกวันก็เอาแต่กินกับดื่ม จะมีธุระอะไรให้จัดการเจ้าคะ”
“รีบดื่มยาของวันนี้เสีย หากท่านไม่ดื่ม ข้าจะไปบอกฮูหยินเดี๋ยวนี้ หากฮูหยินมาถึง ท่านคงถูกอบรมยกใหญ่ สุดท้ายก็ต้องยอมดื่มยาอยู่ดี”
เมื่อนึกถึงหลิวซื่อ หยุนหลวนก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
“พอเถิด ข้าดื่มยาก็ได้ หากให้มารดามา นางคงร้องไห้ฟูมฟายอีก ข้ากลัวนางจริง ๆ...”