หยุนหลวนหลับตาลง พี่สามข่มอารมณ์ของตนเองมาโดยตลอด ดูเหมือนนางจะไม่เชื่อมาตลอดว่าท่านพ่อกับพี่ใหญ่จะตายไปแล้ว
ดังนั้นนางจึงต้องเห็นกับตาสักครั้ง ตราบใดที่ยังไม่เห็นร่างของพวกเขา หยุนชิงย่อมไม่มีวันเชื่อว่าพวกเขาตายไปแล้ว
หากไม่ให้นางดู เกรงว่าหยุนชิงคงไม่ยอมยุติเรื่องนี้
พี่สามของนางนั้น ภายนอกดูเงียบสงบ แต่ความจริงแล้วนิสัยดื้อรั้นหัวชนฝาอย่างร้ายกาจ
นางจึงได้แต่ลดเสียงลงอ่อนโยน กระซิบเบา ๆ ว่า “พี่สาม พวกเรากลับบ้านกันก่อน รอถึงบ้านแล้ว ข้าจะให้พี่ได้ดูท่านพ่อ ดีหรือไม่ จะให้ท่านแม่กับพี่สะใภ้ทั้งหลายรอนานไม่ได้นะ...”
“ตอนนี้ ผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างมองดูอยู่ที่นี่... พวกเราจะปล่อยให้ร่างของท่านพ่อเปิดเผยต่อสายตาผู้คนมากมายไม่ได้”
หยุนชิงสูดจมูก กลั้นความเจ็บปวดในใจแล้วพยักหน้า “ยังดีที่มีหนูสี่ คิดได้รอบคอบกว่าข้า ข้าใจร้อนไปชั่วครู่ เกือบทำเรื่องเสียหาย ดี พวกเราจะคุ้มครองท่านพ่อกับพี่ใหญ่กลับบ้านเดี๋ยวนี้...”
หยุนหลวนกุมมือหยุนชิงแน่น รถม้าที่ลากโลงศพเหล่านั้นค่อย ๆ เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ชาวบ้านที่ยืนล้อมสองข้างทางคุกเข่าโขกศีรษะทุกสามก้าว ส่งวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา ส่งแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินกลับบ้าน
——
เซียวเสวียนรุ่ยนอนอยู่ในรถม้าธรรมดาคันหนึ่ง เปิดม่านรถขึ้น มองเข้าไปในเมืองอย่างเงียบงัน โลงศพนับร้อยกำลังมุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพ
เขากำหมัดแน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและชิงชัง
แผนการที่เขาจัดไว้ ณ ประตูเมืองเมื่อครู่ ไม่คิดว่าจะถูกเซียวถิงเยี่ยนทำลายลงได้เร็วเพียงนี้... เป็นพวกไร้ประโยชน์ ขยะไร้ค่าทั้งนั้น
เขากัดฟันกรอด เรียกจ้าวหยุนเข้ามา สั่งเสียงต่ำว่า “เจ้าไปส่งคนสักสองสามคน ให้ล้มโลงศพพวกนั้นต่อหน้าผู้คน หยุนฟู่ชิงใจร้อนหวังความดีความชอบ ทำให้กองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนายต้องตาย เขาจะคู่ควรเป็นวีรบุรุษของแคว้นหนันฉู เป็นแม่ทัพได้อย่างไร”