หากฝ่าบาทไม่ประทานคำชี้แจงที่น่าพอใจแก่ทุกคน เกรงว่าผู้เคราะห์ร้ายคนต่อไปก็คงเป็นพวกเขา
การกระทำขององค์หญิงหนีหวงช่างเหลวไหลไร้เหตุผลยิ่งนัก คนเช่นนางยังกล้าคิดหมายครอบครองแผ่นดินแคว้นเหลียงอีกหรือ?
ตราบใดที่พวกเขายังไม่ตาย
พวกเขาย่อมไม่มีวันยอมให้สตรีวิปลาสเช่นนี้กุมอำนาจปกครองแคว้นเหลียง มิฉะนั้นคนแคว้นเหลียงทั้งหมดคงถูกนางผลักลงสู่นรกกันถ้วนหน้า
ยามนี้ แม้แต่ขุนนางที่มิได้อยู่ฝ่ายรัชทายาทก็เริ่มคุกเข่าทูลขอพระบัญชาจากฮ่องเต้ ขอให้ลงโทษองค์หญิงหนีหวงอย่างหนัก
องค์หญิงหนีหวงฟุบอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นางจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน
ยามนี้นางจึงเพิ่งรู้สึกหวาดกลัว
นางไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสถานการณ์จึงพลิกผันมาถึงขั้นนี้อย่างกะทันหัน
มิใช่ว่าตั้งแต่แรกกำลังไต่สวนความผิดของเหลียงอวี่หวง และจะปลดรัชทายาทเพื่อเอาชีวิตเหลียงอวี่หวงหรอกหรือ?
เหตุใดคนที่เหล่าขุนนางเรียกร้องให้ลงโทษจึงกลายเป็นนางไปได้?
องค์หญิงหนีหวงมองเหลียงเหวินคังด้วยสีหน้าหวาดผวา “เสด็จพ่อ ลูกมิได้ตั้งใจ...ลูกไม่ได้คิดจะสังหารใต้เท้าเฉิน ลูกเปล่านะเพคะ”
เหลียงเหวินคังหลับตาลงชั่วครู่ โกรธจนแทบกระอักโลหิต
เขานึกว่าธิดาคนนี้เติบโตขึ้นแล้ว
ไม่คาดคิดว่ายังคงเป็นคนไร้ความสามารถเช่นเดิม
แม้เขาจะลำเอียงรักนางเพียงใด แต่นางกลับสังหารขุนนางในราชสำนักต่อหน้าผู้คนมากมายกลางโถงหลวงจินหลวน หากเขาทำเป็นมองไม่เห็นแล้วปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป จะเอาอะไรไปปิดปากผู้คนทั่วหล้าได้?
เหลียงเหวินคังกัดฟันแน่น ลอบคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่รู้ว่าควรจัดการองค์หญิงหนีหวงอย่างไร