เขาชูดาบขึ้น ฟันมาทางตวนอ๋อง
ตวนอ๋องตกใจจนกรีดร้องลั่น เขาลนลานจนไม่รู้จะหนีไปทางใด จึงผลักฉู่หยิงออกไปตรง ๆ ฉู่หยิงตั้งตัวไม่ทัน ไม่คิดว่าตวนอ๋องจะผลักเขาอย่างกะทันหัน
ร่างของเขากระแทกเข้ากับคมดาบอันแหลมคมของซือหลี่อย่างแรง
คมดาบนั้นแทงทะลุอกของเขา
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ เลือดทะลักพุ่งออกจากอกอย่างบ้าคลั่ง
ตวนอ๋องทรุดเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เขาไม่คิดขัดขืนอีกต่อไป โยนดาบในมือทิ้งลงทันที
เขาชี้ไปยังฉู่หยิง พลางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “เยี่ยนอ๋อง เสด็จอา ท่านอยู่ที่ใด? มีเรื่องหนึ่งที่ท่านคงยังไม่รู้กระมัง? คราวนั้นที่เซียวเสวียนรุ่ยเลือกลงมือกับคนในจวนแม่ทัพ ทั้งหมดเป็นเพราะฉู่หยิงคอยยุยงส่งเสริมอยู่เบื้องหลัง”
“ฉู่หยิงเป็นคนแคว้นเหลียง เขาภักดีต่อองค์หญิงหนีหวง...เพื่อทำลายแนวป้องกันของหนันฉู องค์หญิงหนีหวงจึงสั่งให้ฉู่หยิงใช้แผนยุยงให้แตกแยกเช่นนี้ ก่อความวุ่นวายอยู่เบื้องหลัง ปลุกปั่นให้ฮ่องเต้ระแวงหยุนฟู่ชิง...การตายของหยุนฟู่ชิงและการล่มสลายของกองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนาย ล้วนเป็นผลงานของฉู่หยิงกับองค์หญิงหนีหวงทั้งสิ้น”
“หากพวกท่านต้องการแก้แค้น ก็ไปแก้แค้นพวกเขาเถิด...ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าถูกฉู่หยิงยุยงชั่วขณะจึงเลอะเลือนไป ถึงได้ถูกบีบให้ร่วมมือกับพวกเขา เสด็จอา...ขอท่านเห็นแก่ที่พวกเราล้วนเป็นคนตระกูลเซียว โปรดเมตตาไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า ต่อไปข้าจะไม่กล้าต่อต้านท่านอีก ข้า...ข้าจะกลับไปยังเขาเป่ยหานเดี๋ยวนี้ จะอยู่บนเขานั้นตลอดไป ไม่ออกมาอีกแล้ว”