ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองหลวงกว่าสิบลี้ ทั้งยังเป็นวันที่หิมะตก อากาศหนาวเหน็บต่ำจนยากทน ตลอดเส้นทางล้วนปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ
เมื่อทอดสายตามองไปรอบด้าน นอกจากนางที่เดินเท้าแล้ว คนอื่นล้วนขี่ม้า
หากให้นางเดินกลับไปเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องเอาชีวิตไปทิ้งเสียครึ่งหนึ่ง
สือชิงเหยียนช่างไร้ความสามารถเสียจริง
ทั้งที่เป็นสตรีของฮ่องเต้องค์ใหม่แล้วแท้ ๆ กลับไม่รู้จักอาศัยฐานะนี้แสวงหาความสะดวกให้ตนเองและคนรอบข้าง
เหลียนซินชิงชังความไม่เอาไหนของสือชิงเหยียนเหลือเกิน
ทว่านางก็จนปัญญา นอกจากเชื่อฟังแล้ว ยังมีสิทธิ์อันใดต่อต้าน? ใครใช้ให้นางในยามนี้เป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อยดุจธุลีเล่า
นางกำมือแน่น ค่อย ๆ ก้มหน้าลง “บ่าวเชื่อฟังคุณหนู บ่าวทำผิดแล้ว ย่อมสมควรได้รับโทษ ท่านเฉิงเฟิงมิได้ทำผิด บ่าวจะจดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ขึ้นใจ”
กล่าวจบ นางยังค้อมกายคำนับเฉิงเฟิง
เฉิงเฟิงมีแววตาเย็นชา เขาขี่ม้าศึกเดินหน้าไปหลายก้าว ท่าทางราวกับไม่คิดใส่ใจนางแม้แต่น้อย
เหลียนซินแทบถูกโทสะเล่นงานจนตาย
นางขบฟันลอบ ๆ จ้องแผ่นหลังของเฉิงเฟิงเขม็ง
คอยดูเถิด สักวันนางจะทำให้บุรุษสารเลวผู้นี้ต้องเสียใจ
——
เฝิงซู่ชิงกลับถึงจวนเฝิงในเวลาไม่นาน ใครจะรู้ว่ารถม้าของนางเพิ่งมาถึงหน้าประตูจวน ก็ได้ยินเสียงเอะอะวุ่นวายจากด้านนอก มีทั้งเสียงร้องไห้และเสียงด่าทอ
นางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เมื่อรถม้าหยุดลง นางเลิกม่านขึ้นมองออกไปด้านนอก