เพิ่งอภิเษกสมรสได้สามวัน เพิ่งขึ้นเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียง นางก็สังหารคนสองคนในตำหนักหย่งฝูเสียแล้ว
เฝิงซู่ชิงคิดว่า ด้วยการลงมืออันเด็ดขาดเช่นนี้ คนอื่นย่อมเกรงกลัวและครั่นคร้ามต่อตำแหน่งฮองเฮาของนาง ภายในระยะเวลาอันใกล้ คงไม่มีผู้ใดกล้าลอบขัดคำสั่งหรือคิดการไม่ซื่ออีก
ที่เหลียงอวี่หวงบีบให้นางใช้มาตรการอันเย็นชาเช่นนี้ คงมีจุดประสงค์เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดูเช่นกัน
ดังนั้น ฟู่จืออวี้ต้องตาย
นางคือไก่ที่ถูกเชือดให้ลิงดู หากนางไม่ตาย บารมีของเฝิงซู่ชิงในวังหลังก็ไม่อาจตั้งมั่น และไม่อาจข่มขวัญสายตานับไม่ถ้วนทั้งในราชสำนักและฝ่ายในได้
เฝิงซู่ชิงไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งฟู่จืออวี้จะกลายเป็นบันไดให้ตนก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาแห่งแคว้นเหลียงอย่างมั่นคง
ในใจนางอดทอดถอนใจมิได้
ไม่รู้ว่าเมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ตระกูลเฝิงกับตระกูลฟู่จะลงเอยเช่นไร ไม่ว่าจะเป็นผลลัพธ์แบบใด นางเชื่อว่าบิดาจะยืนอยู่ข้างนาง คอยปกป้องผลประโยชน์ของนางและตระกูลเฝิงอย่างแน่นอน
ทางฟู่จืออวี้ถูกเฆี่ยนด้วยไม้เรียวไปยี่สิบกว่าไม้แล้ว นางเหลือเพียงลมหายใจรวยริน… ยามนี้แม้แต่เสียงร้องก็เปล่งไม่ออก ดวงตาทั้งคู่มีน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
ในสายตาพร่ามัว นางเหม่อมองร่างของเฝิงซู่ชิง
นางรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ ยกแขนขึ้นเอื้อมไปหาเฝิงซู่ชิง “พี่…พี่หญิง…”
“ข้า…ข้าเห็นพี่ใหญ่แล้ว เขาคงมารับข้ากระมัง สำหรับพี่ใหญ่แล้ว ที่จริงข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก ข้าคิดถึงเขามาก… ข้ามีพี่ใหญ่เพียงคนเดียว”