หลินฉยงเป็นหัวหน้าหน่วยมืดของตวนอ๋อง ก่อนหน้านี้เขากับเฟิงไห่ยังนับว่ามีมิตรภาพลึกซึ้งต่อกัน
เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าองค์อ๋องจะมีรับสั่งให้สังหารเฟิงไห่
ในใจเขาตื่นตะลึง แม้จะตกใจเพียงใด แต่ต่อหน้าคำสั่งขององค์อ๋อง เขาก็จำต้องปฏิบัติตาม
แววรู้สึกผิดฉายผ่านดวงตาของหลินฉยง เขากำดาบและกระบี่ที่เปื้อนเลือดไว้แน่น ก่อนก้าวไปหาเฟิงไห่ทีละก้าว
เลือดบนกระบี่เล่มนี้ล้วนมาจากร่างของเฟิงไห่
วันนี้เฟิงไห่ต้องตายอย่างแน่นอน!
“เฟิงไห่ พวกเราก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่ง หวังว่าเจ้าจะไม่โทษพวกเราที่ไร้เมตตา หากจะโทษ ก็โทษชะตาของเจ้าเถิด...”
เฟิงไห่หอบหายใจ ดวงตาแดงก่ำ เขาเงยหน้ามองหลินฉยง ก่อนคำรามอย่างคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธ “ปฏิบัติตามคำสั่งหรือ? คำสั่งของใคร? เป็นคำสั่งขององค์อ๋องหรือ?”
หลินฉยงถอนหายใจ “เจ้ารู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร ไยต้องถามให้มากความอีกเล่า”
หัวใจของเฟิงไห่แหลกสลายโดยสิ้นเชิง
ความโกรธแค้นมากมายพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
“ข้าติดตามเขามาหลายปี ซื่อสัตย์ภักดีต่อเขาสุดหัวใจ แล้วเขาจะตัดใจสังหารข้าได้อย่างไร? หลินฉยง บอกข้ามาสิว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง”
“ต้องเป็นฉู่หยิง คนต่ำช้าผู้นั้นแน่ เขารับคำสั่งต่อหน้าแต่กลับทำอีกอย่าง ลอบสั่งพวกเจ้าลับหลังองค์อ๋อง ใช่หรือไม่?”
เฟิงไห่ไม่ยินดีรับความจริงอันโหดร้าย เขาแหงนหน้าที่มีน้ำตาคลอ มองหลินฉยงด้วยความหวัง
เขาเฝ้าหวังเหลือเกินว่าหลินฉยงจะพยักหน้าให้ แล้วบอกว่าใช่
หลินฉยงมองเฟิงไห่อย่างเห็นใจ “เจ้ารู้ว่าข้าไม่พูดปด แล้วข้าจะโกหกหลอกเจ้าไปเพื่ออะไร? เฟิงไห่ ข้าขอเตือนว่าอย่าดิ้นรนให้เปลืองแรงเลย ยอมตายเสียแต่โดยดี บางทีเช่นนี้เจ้าอาจเจ็บปวดน้อยลง...”