แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทันทีที่หยุนหลวนเข้าใกล้เขา หรือยามได้ยินเสียงของนาง ร่างกายของเขาก็ประหนึ่งมีกำลังไร้สิ้นสุดผุดขึ้นมา
เพียงชั่วพริบตา เขาก็ทะลวงผ่านปราการนั้นและฟื้นขึ้นมา
เซียวถิงเยี่ยนไม่อาจนิ่งเงียบได้อีกต่อไป เขาก้าวออกมาจากมุมมืดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เปิ่นหวังคิดว่า นี่คงเป็นพลังแห่งรักกระมัง? รัชทายาท ท่านว่าที่เปิ่นหวังคาดเดาถูกหรือไม่?”
เหลียงอวี่หวงชะงักงัน เขาหันไปมองเซียวถิงเยี่ยนตามเสียงนั้น
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายกับดวงตาลึกล้ำเย็นชา คู่นั้นพลันปรากฏอยู่ตรงหน้า
ลมหายใจของเขาสะดุด เขาคาดเดาฐานะของผู้มาเยือนได้ในทันที
สีหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
เขารีบลุกขึ้นจากพื้น แล้วยื่นมือไปหาเซียวถิงเยี่ยน “ที่แท้เยี่ยนอ๋องก็มาด้วยหรือ? ได้ยินชื่อเสียงมานาน พบหน้ากันวันนี้สมคำร่ำลือ...”
เซียวถิงเยี่ยนไพล่มือไว้เบื้องหลัง กลิ่นอายทรงอำนาจและกดดันแผ่ซ่านทั่วร่าง เขาปล่อยพลังเข้าโจมตีเหลียงอวี่หวงอย่างเงียบงัน
เขาไม่ยื่นมือไปจับมือเหลียงอวี่หวง สีหน้าเย็นชาและห่างเหิน
“หากเป็นไปได้ เปิ่นหวังกลับหวังว่าจะไม่มีวันได้พบท่านอีก”
“เลิกพูดไร้สาระเสียที บอกแผนการต่อจากนี้ของท่านมา เปิ่นหวังเชื่อว่าท่านคงไม่ใช่คนที่มีดีเพียงเปลือกนอก ไร้ความรู้ความสามารถกระมัง? หากทุกเรื่องยังต้องพึ่งพาพวกเรา ตำแหน่งรัชทายาทของท่านก็คงไม่คู่ควรกับคุณธรรมแล้ว”
เหลียงอวี่หวงสัมผัสได้ถึงความเป็นอริที่เซียวถิงเยี่ยนมีต่อเขา จึงหันไปมองหยุนหลวน
หยุนหลวนไม่กล้าสบตาเขา นางกระแอมเสียงเบาแล้วเบือนหน้าไป ไม่คิดเข้าไปข้องเกี่ยวกับบรรยากาศตึงเครียดระหว่างทั้งสอง